ขังรักมังกรไร้ปีก

ขังรักมังกรไร้ปีก

last update최신 업데이트 : 2025-03-05
언어: Thai
goodnovel18goodnovel
순위 평가에 충분하지 않습니다.
13챕터
971조회수
읽기
보관함에 추가

공유:  

보고서
개요
장르
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.

เลย์อาถูกประเพณีแห่งการข่มเหงเล่นงานจนตกเป็นคู่ของทาแรนอย่างไม่ยินยอม ทุกคืนวันนางถูกทาบทามครั้งแล้วครั้งเล่าไม่หยุด กระทั่งทั้งกายและใจยากจะตีตัวออกหากได้เพราะโซ่ตรวน ‘รัก’ ที่กักขังนางเอาไว้

더 보기

1화

ตอนที่ 1 ฤดูที่ไม่เหมาะต่อการผสมพันธุ์ [NC]

Chapter One

The gates swung open at dusk. 

Gianna heard the patrol return before she saw it –  boots on gravel, wolves shifting back to skin, the familiar chaos of Valemont's warriors coming home.

She was standing on the upper terrace with a glass of wine when she saw Cyrus walk through the main gate.

He wasn't alone.

A woman walked beside him – young with dark hair loose around her shoulders. 

She was wearing Cyrus's spare patrol jacket – the grey one Gianna had picked out for him last winter – and she was looking up at him the way a dog looks at the person holding its leash. 

Like he was the only solid thing in the world.

Cyrus wasn't pushing her away.

Gianna set her wine glass down very carefully on the stone railing.

She walked downstairs.

By the time she reached the courtyard, Cyrus had already stopped walking. He stood at the center of the stone yard with the woman still at his side, talking to Beta Francisabout something that clearly wasn't important enough to finish, because the moment he saw Gianna's face, he stopped.

"Who is she?" Gianna asked with no greeting or preamble. She was looking directly at Cyrus.

Cyrus's jaw tightened. "Her name is Pietra. She's a she-wolf I found during patrol. She has nowhere to go." He paused. "She'll be staying here."

The courtyard had gone quiet. Three packmates who'd been crossing toward the barracks had slowed without stopping, pretending they weren't listening.

Gianna looked at Pietra.

Pietra looked back at her with wide, careful eyes that knew exactly what they were doing.

"She'll be staying," Gianna repeated. "Here. In Valemont. In my house."

"In the pack house," Cyrus said. "Yes."

"Cyrus." Gianna's voice came out low and very controlled. "I am Luna of Valemont. You don't bring a woman through those gates without telling me. You don't bring anyone through those gates without –"

"I don't answer to you."

He said it flatly, like it was a fact he'd grown tired of having to state.

Gianna felt heat crawl up the back of her neck. 

"You answer to this pack. And this pack has a Luna. And what you're doing right now is bringing a woman into her home and telling her to deal with it, and I am telling you I will not –"

"I've been dealing with you for two years." Cyrus stepped forward. His voice didn't rise. 

That was somehow worse – it stayed exactly level, like she wasn't worth the energy of real anger. "Two years of your tantrums. Two years of you treating every Omega in this house like they're beneath you, of you making every decision based on what you want, of you turning this Luna role into your personal throne." He stopped two feet from her. "I am done negotiating with you, Gianna."

Pietra's fingers curled around Cyrus's forearm.

"Should I not have come?" she asked softly but loud enough for everyone to hear, "I'm sorry, Cyrus. Luna seems upset. Maybe I should –"

"Don't." Cyrus turned to her immediately. He covered her hand with his. "You're not going anywhere. I said you were welcome here, and you are." He glanced back at Gianna with eyes that had gone cold again. "Don't be afraid. She won't do anything."

She won't do anything.

Gianna stood very still.

He turned his back on her and walked toward the door, Pietra tucked against his side.

Gianna crossed the courtyard in four steps and planted herself in the doorway with both hands on the frame, blocking the entrance. Her pulse was hammering. Her wolf was screaming.

"You will not walk past me," she said. "Not with her. Not like this. I am Luna of this pack and you will –"

Cyrus's hand shot out and shoved her aside. Gianna's heel caught the edge of the first step.

She fell backwards.

The back of her skull hit the stone staircase with a crack that silenced every sound in the courtyard.

Then there was nothing.

***

The first thing Gianna saw when she opened her eyes was the stone ceiling. Then, the unfamiliar tapestry on the wall and a window showing a sky that had gone full dark.

She was in a bed. Someone had moved her.

She had absolutely no idea where she was.

She sat up slowly, pressing one hand to the back of her head. A lump the size of a walnut had formed just above her neck. 

She winced, pulled her hand away, and looked around the room carefully, trying to piece together the puzzle of how she had ended up in this unfamiliar bedroom. 

Just then, the door burst open.

A young Omega woman rushed in, her face pale, her hands already wringing together before she'd even reached the bed. She stopped when she saw Gianna sitting up, and she looked relieved.

"Luna." She pressed her hands together. "Luna, you're awake. The healer said to send for him immediately when you –"

"What's your name?" Gianna asked.

The Omega blinked. "I – Evelyn . My name is Evelyn . I've been your personal servant for eight months, Luna."

"Evelyn ." Gianna filed that away. "What pack is this?"

Evelyn 's mouth opened, then closed.

"Valemont," she said slowly. "Luna, do you... do you remember anything?"

Gianna considered the question honestly. She remembered waking up. She remembered pain. Before that — nothing. 

"No," she said.

Evelyn  looked like she might faint.

"All right." Gianna held up one hand. "Don't panic. Just talk. Who am I?"

"You're Gianna." Evelyn 's voice was barely steady. "Luna of Valemont. You've been married to Alpha Cyrus for two years."

Cyrus.

Something about that name produced a faint, unpleasant sensation. 

"And this Alpha Cyrus," Gianna said carefully. "Who is he to me exactly?"

"Your husband." Evelyn  hesitated. "He's – Luna, he's the one who –" She stopped.

"Who what?" 

Evelyn 's eyes dropped to the floor.

Gianna decided not to push that thread yet. "Is there something happening in the house right now? Something I should know about?"

Evelyn  looked up. In her face, behind the fear, there was something that looked very much like desperate hope – like she was waiting for Gianna to explode so she could point her somewhere useful.

"The woman," Evelyn  said carefully. "The one Alpha Cyrus brought back. The pack doesn't know what to do. Do you want us to remove her? Or –"

"What's her name?"

"Pietra."

"And Cyrus brought her here himself? To live?"

"Yes, Luna. He said –" Evelyn  stopped again.

"Say it."

"He said she's his fated mate."

Gianna sat with that for a moment.

She pressed two fingers to her temple. The headache pulsed steadily, like a second heartbeat.

Fated mate. So this Cyrus married me – a non-fated mate – and has now brought his actual fated mate home to live in the same house. Charming man.

She thought about it practically. She was, apparently, the daughter of some Alpha. She had money, status, a family to return to. This Cyrus person had shoved her down a flight of stairs.

She was aware she should feel something violent about this. A righteous, burning fury.

But what she felt was far away from that, "Evelyn ," she said.

"Yes, Luna?"

"I want every Omega in the house assembled in the next ten minutes."

Evelyn  blinked. "To – to remove Pietra? Because I can send for the guard if you want to make it official, or your father always said –"

"No." Gianna pulled back the blankets and swung her legs over the side of the bed. The room tilted slightly but she breathed through it. "To prepare a welcome."

Silence.

"A... welcome," Evelyn  repeated.

"The Alpha has found his fated mate. That's cause for celebration." Gianna stood up carefully, one hand on the bedpost. "I want the guest room on the east wing prepared – fresh linens, flowers, the good candles. I want a proper dinner laid out. And –" she paused, thinking, " –I want someone to go into my wardrobe and find the nicest sets of lingerie I own, and put them in Cyrus's bedroom. Several sets. Along with whatever the house keeps for... romantic evenings." She waved a hand. "Aphrodisiacs, whatever we have."

Evelyn  was staring at her.

"Luna."

"They're fated mates," Gianna said patiently. "They should have a proper wedding night. We should be helpful."

"You hit your head," Evelyn  whispered, as if this explained everything and also nothing.

"I did." Gianna walked carefully to the wardrobe and began sorting through dresses with one hand, the other still pressed to the lump on her skull. "Evelyn . I want you to think about something. I am apparently the daughter of a Highmoon Alpha. I have a father with power and resources who loves me. I have money of my own, position of my own, and a pack I was born into." She pulled out a silk robe and held it up. "Why, exactly, would I waste a single drop of energy fighting over a man who pushed me down a flight of stairs?"

Evelyn  opened her mouth and closed it.

"Get the Omegas," Gianna said. "And tell the kitchen I want a full meal sent up here as well. Something with meat. I'm starving."

She sat down at the vanity and looked at her reflection.

Objectively beautiful, she noted, with the detached appreciation of someone looking at a painting. High cheekbones. Dark eyes. A bruise forming along the left side of her jaw she hadn't noticed until now.

So. Valemont. A husband who hates me. A mistress who thinks she's already won.

She tilted her head at her own reflection.

She'd think about that one tomorrow.

Tonight, she was going to eat an enormous meal, get a proper massage, and sleep in what was clearly a very expensive bed.

One problem at a time.

She reached for the hairbrush and began to work through the knots in her hair.

펼치기
다음 화 보기
다운로드

최신 챕터

더보기
댓글 없음
13 챕터
ตอนที่ 1 ฤดูที่ไม่เหมาะต่อการผสมพันธุ์ [NC]
ในฤดูหนาวป่าส่วนใหญ่ของแดนเหนือปกคลุมด้วยหิมะ ใบไม้ต้นหญ้าต่างก็ร่วงโรยตั้งแต่ฤดูใบไม้ร่วงมาเยือนแล้ว ครั้นพอฤดูหนาวมาถึงพวกมันก็ไม่ต่างอะไรกับสัตว์ที่ถูกถอนขนจนโกร๋น แต่ถึงแบบนั้นอีกไม่นานบรรดาเมล็ดพันธุ์ที่ฝังอยู่ข้างใต้ก็จะตื่นขึ้นในฤดูกาลถัดไปข้าชอบฤดูกาลนั้นที่สุด เวลาที่ฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ป่าจะกลายเป็นสีเขียวอีกหน ในตอนนั้นดอกไม้นานาชนิดก็จะบานสะพรั่งเป็นเต็มเนินดินและทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพรสาณฑ์ของตอนบนทวีป ครั้นพอสายลมพัดผ่านมากลิ่นหอมก็จะโชยราวกับกำยานในวิหารของเทพพฤกษายิ่งนักข้าชอบช่วงฤดูหนาวและฤดูใบไม้ผลิที่สุด...เพราะมันเป็นเวลาที่กระแสลมทั้งหมดจะละจากทิศเหนือจะพัดลงไปยังทิศใต้ สายลมจะนำพาอากาศเย็น ๆ จะแผ่เข้าปกคลุมทางใต้ของทวีป ซึ่งเป็นหมุดหมายที่เหล่ามังกรของวายุเทพจะบินลงไปเที่ยวเล่นประสามังกรของวายุเทพตอนนี้มังกรวายุตนนั้นคงจะไม่อยู่ที่ตอนเหนือแล้ว หากว่าคิดตามหลักการของเหล่ามังกรลมทั่วไป ๆ เท่าที่ข้ารู้มาจากสัตว์น้อยใหญ่ในป่าเมื่อต้นฤดูใบไม้ผลิปีนี้นั้น...ตัวข้าได้ฟื้นคืนจากการจำศีลช่วงฤดูใบไม้ผลิ ข้าหลับในรังมังกรเล็ก ๆ ที่อาศัยการตบแต่งอย่างเรียบง่าย มันเป็นรั
더 보기
ตอนที่ 2 ถูกกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า [NC]
เจ็บ! ข้ากรีดร้องพร้อมกับน้ำตาที่ไหลเผาะ ๆ อาบสองข้างแก้มของตน บัดนี้ความเจ็บปวดราวกับช่วงล่างจะปริแตกนั้นทำให้ข้ายากจะรู้สึกไปกับความวาบหวามที่ผุดพรายอยู่ทั่วร่างได้อย่างอิ่มเอมเจ้าสิ่งนั้นของอีกฝ่ายใหญ่โตนัก ส่วนข้าก็เล็กแคบเหลือเกิน!จริงดังคำที่เขาว่ากัน...ว่าสองอย่างที่ไม่สอดคล้องกันย่อมไม่เหมาะสมจะเข้าคู่กันจริง ๆ นั่นล่ะ!“อึก!” ข้ากัดฟันพลางดิ้นรนถอยหนี ทว่าไม่เป็นผลนักเมื่อถูกพละกำลังของอีกฝ่ายกดทับเอาไว้ สะโพกของข้าถูกยึดจับ ไหล่ถูกกดไม่ให้เคลื่อนห่างกายร่างของอีกฝ่าย ดูแล้วไร้หนทางจะขัดขืนยิ่งนัก“เหตุใดเจ้าไม่ปรารถนาจะมีคู่กัน มังกรสาวตนอื่นต่างก็ทอดกายให้ข้าหลับนอนรวมกับพวกนาง แต่เจ้ากลับไม่ปรารถนา...ช่างน่าสนใจนัก…” มังกรวายุเอ่ยขึ้นพลางโน้มใบหน้าลงมาใกล้ข้าอย่างใคร่รู้ปลายลิ้นของอีกฝ่ายตวัดเลียหยาดน้ำตาของข้าคล้ายจะปลอบโยนทว่ากลับขู่ให้ข้ากลัวมากยิ่งขึ้น ครั้นพอถูกจุมพิตอีกหนใจข้าก็รู้สึกขนลุกไม่น้อย“บอกข้ามาว่าการทดสอบของเจ้าคือสิ่งใดกันแน่ แล้วข้าจะพิสูจน์ให้เจ้ายอมรับข้าอย่างยินยอมทั้งใจ”ดูคำพูดนั่นสิ!มาถึงตรงนี้แล้วยังต้องทำให้มันชอบธรรมอย่างงั้นอีกรึ?ข้าโมโหแ
더 보기
ตอนที่ 3 ปรับตัวและยอมรับชะตากรรม
เสียงหวีดหวิวของสายลมค่อย ๆ ปลุกข้าจากภวังค์อันยาวนานหลังจากที่ข้าถูกเคี่ยวกรำติดต่อกันจนข้าลืมสิ้นวันเวลา ตอนนี้ที่ยอดเขานี่กลายเป็นสถานที่อาศัยอยู่แห่งใหม่ของข้าไปแล้ว อาจเพราะมันอยู่สูงและตั้งบนหน้าผาชันจึงแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่ข้าจะหาหนทางลงไปจากที่นี่ได้ถึงถ้ำนี้จะครบครันไปด้วยเครื่องเรือนอำนวยความสะดวกสบาย ทว่าพอสองขาของข้าไม่ได้ย่ำเหยียบที่พื้นดิน จิตใจก็พลันห่อเหี่ยวไม่เป็นสุขทาแรนไม่ได้ขังข้า ไม่ได้ห้ามข้าลงไป ตัวของเขานั้นไม่ได้ล่ามตรวนหรือใช้เวทมนตร์อันใดเลย เป็นข้าเองที่ไม่กล้าจะปีนเขาลูกนี้ลงไปต่างหากเขาในแดนเหนือนั้นยามที่ฤดูหนาวมาเยือน อากาศจะไม่ค่อยดีนัก บ่อยครั้งที่มีพายุหิมะคะนองซึ่งเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีฟ้าแลบฟ้าร้องทำเอาข้าตื่นตกใจไปหมด ข้าเลยต่อรองให้ทาแรนพาข้าลงไปอาบน้ำชำระกายที่ทะเลสาบใกล้ ๆ แทน ครั้นพอกลับไปที่รังใต้โพรงไม้บรรพกาลของข้ารู้ตัวอีกทีพวกกระรอกฝูงใหญ่ก็ยึดรังของข้าไปเสียแล้ว...สำหรับรังมังกรที่ถูกทิ้งร้างไปนานนั้น ก็มักจะถูกสัตว์น้อยใหญ่เข้ามาอาศัยพักพิง นั่นเพราะกลิ่นอายมังกรสามารถกำบังศัตรูผู้ล่าตามธรรมชาติของพวกมันได้เป็นอย่างดี นานวันเข้าจำนว
더 보기
ตอนที่ 4 อุ้มท้องและออกลูกมังกรน้อยตนแรก
กลิ่นเนื้อย่างเตาหินหอม ๆ ลอยเตะจมูกของข้าจนข้างปากมีหยดน้ำลายไหลย้อยออกมาด้วยความหิวโหยนัก ในเวลานี้ข้าตื่นขึ้นมาพร้อมกับกระเพาะที่ส่งเสียงร้องดังไม่หยุดเสียแล้วเวลานี้ย่างกรายเข้าฤดูใบไม้ผลิอย่างเป็นทางการ หิมะที่ปกคลุมพื้นที่โดยรอบมลายหายไปจนสิ้น ยกเว้นเพียงส่วนของยอดเขาที่ยังคงสภาพเอาไว้เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงไปมากนักทว่าเหนือสิ่งอื่นใจคือ...เวลานี้ทาแรนทำรังใหม่ให้ข้าแล้ว แน่นอนว่ามันน่าทึ่งเหลือเกินที่ทาแรนใช้เวลาเพียงครึ่งเดือนเท่านั้นในการสร้างรังแห่งนี้ให้กับข้า นั่นเพราะวัน ๆ หนึ่งของทาแรนนอกจากจะต้องล่าสัตว์ทำอาหารมาป้อนข้าที่วันหนึ่งเอาแต่กิน ๆ นอน ๆ แล้ว เขายังแบ่งเวลาไปแบกหินและวัสดุก่อสร้างมากมายกลับมาทำรังได้ด้วย“ทาแรน...” ข้าเรียกชื่อเจ้ามังกรวายุพลางเช็ดที่หางตาเล็กน้อย เมื่อคืนพึ่งจะเปลี่ยนที่นอนใหม่จึงไม่ชินอยู่บ้าง ยังไงเสียอากาศข้างบนกับอากาศข้างล่างก็ไม่เหมือนกัน ในที่สูงนั้นอากาศน้อยนิดนัก พอมาข้างล่างเต็มไปด้วยแมกไม้มากมายอากาศจึงอัดแน่นไปหมดข้าไม่แปลกใจที่เลยที่พวกมนุษย์เวลาปีนเขาสูง ๆ แล้วจะหมดสติกันง่ายนัก...“ข้าย่างเนื้อเอาไว้เสร็จแล้ว เจ้าลงมาเถิด”
더 보기
ตอนที่ 5 ครอบครัวเล็ก ๆ ที่กำลังไปได้ดี
ลูกมังกรน้อยซุกซนและขี้สงสัยไม่ต่างจากลูกสัตว์ชนิดอื่น ๆ ตามที่ข้าสังเกตเห็น ลูกสาวของข้าเมื่อครบหนึ่งเดือนก็เดินสองขาเตาะแตะไปมาที่ลานบ้าน วิ่งเล่นกับกองหิมะอย่างสนุกสนานไม่น้อย แน่นอนว่าทาแรนปล่อยให้ลูกสาวเรียนรู้เรื่องเหล่านี้ด้วยตนเองเขาเฝ้ามองลูกอยู่ห่าง ๆ และคอยโฉบอีกฝ่ายกลับมาหากว่าเจ้าตัวน้อยเดินออกไปไกลเกินขอบเขตที่เขากำหนดเอาไว้“เจ้าเลี้ยงลูกเก่งจังเลยนะ” ข้าถามและรู้สึกว่าอีกฝ่ายน่าจะเคยเลี้ยงมังกรน้อยหรือว่าเลี้ยงสัตว์มาก่อน“ข้าเคยเลี้ยงทารกมนุษย์อยู่บ้าง ลูกมนุษย์ของสหาย จากนั้นพอลูกของสหายมีลูก ข้าก็เลี้ยงดูลูกหลานของคนผู้นั้นไปเรื่อย ๆ อยู่หลายรุ่นเชียว” ทาแรนบอกข้าเพียงเท่านั้น แต่กระนั้นนัยน์ตาอีกฝ่ายกลับเศร้าสร้อยอยู่บ้างการสนิทกับมนุษย์นั้นมีข้อเสียใหญ่หลวงอยู่ข้อหนึ่งก็เท่านั้นเอง และข้อเสียนั้นก็คืออายุขัยของมนุษย์ที่สั้นนัก อายุมนุษย์มากสุดถึงจะสองร้อยกว่าปี ทว่ามนุษย์ส่วนมากก็มักจะก้าวไม่พ้นร้อยปีแรก พวกเขาโตไว้และตายไว เหมือนแมลงที่อายุขัยสั้นไม่กี่สิบสัปดาห์เท่านั้นซึ่ง...การสนิทกับพวกมนุษย์มากเกินไปก็จะไม่พ้นที่ใจต้องเศร้าตรมนัก ความตายสำหรับมนุษย์เป็นสิ
더 보기
ตอนที่ 6 ความปรารถนาที่ทาแรนต้องใส่ใจ [NC]
ห้าปีต่อมาท้องโต ๆ ของข้ายื่นออกมาอย่างจากเสื้อตัวยาวอย่างชัดเจน แน่นอนว่าหากมองจากที่ไกล ๆ แล้วตัวข้านั้นก็ไม่ต่างอะไรกับพวกหมาแมวที่ตัวบวมและเดินโย้เย้ไม่มีผิดนักข้าร้องขอกับทาแรนว่าจะมีลูกกันหลังจากเลย์อานาอายุได้ห้าขวบพอดี ดังนั้นที่ผ่านแม้ว่าข้ากับเขาจะมีสัมพันธ์ทางกายระหว่างกันและกันทุกวี่วัน แต่ทาแรนนั่นไม่เคยหลั่งในข้าสักนิด พอเป็นเช่นนั้นที่หน้าท้องของข้าก็ไร้ความเคลื่อนไหวมาจนถึงห้าปีเต็มจนกระทั่งเวลานี้...ข้าก็ได้ตั้งครรภ์ครั้งที่สองแล้ว...หากนับ ๆ ดูนั้นมันก็ครบห้าขวบตามอายุของเลย์อานาเป๊ะ ๆ เลย!“ลม...” ข้าพึมพำเบา ๆ ก่อนจะยื่นฝ่ามือออกไปยังนอกหน้าต่าง และสัมผัสกับสายลมจากแดนใต้ที่มาเยี่ยมเยือนแดนเหนือเสียแล้วแน่นอนว่านี่คือสัญญาณของฤดูร้อน ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่สัตว์น้อยใหญ่ค่อนข้างจะมีความสุขพอสมควร ข้างใต้แหล่งน้ำจะมีพืชพรรณเติบโตมากขึ้น สาหร่ายหนาชุมช่วยหล่อเลี้ยงพวกนากกระทั่งสัตว์น้ำบางชนิดได้วางไข่ กระทั่งพวกหอยชนิดต่าง ๆ ก็จะอร่อยมากขึ้นฤดูนี้ เพราะมันจะตัวอ้วนและอวบนุ่มชวนให้น้ำลายสอเชียวแต่อากาศร้อนอย่างไรก็ย่อมต้องระมัดระวังอยู่บ้าง พวกนกที่ทำรังบนยอดไม้หากต้
더 보기
ตอนที่ 7 ผลิตทายาทอีกครั้งที่ห้องอาบน้ำ [NC]
สิบห้าปีต่อมากลางฤดูใบไม้ร่วงนี้แปลกที่มีพายุฝนตั้งเค้ามาหลายอาทิตย์ เป็นเรื่องปกติของพายุฤดูใบไม้ร่วงที่คืบคลานมายังแดนเหนือเช่นเคย เพียงแต่พายุฝนในแดนเหนือนั้นไม่ได้ตกติดต่อกันเหมือนป่าเขตชื้นทางใต้ ส่วนใหญ่จะตกปรอย ๆ ไม่เป็นเวลาสลับกับห่าฝนที่สาดเทลงมาเป็นช่วง ๆ แทนอากาศในตอนนี้เองก็เริ่มจะหนาวเย็นขึ้นมาบ้างแล้ว พออากาศเย็นมาเจอกับฝนก็ยิ่งทั้งชื้นแฉะและเย็นเยือกเข้าไปใหญ่“เด็ก ๆ จะเป็นอย่างไรบ้างนะ” ข้าพึมพำจากนั้นก็นึกถึงบุตรสาวคนโตอย่างเลย์อานาที่บัดนี้มีอายุครบยี่สิบปีแล้วมีเลย์อานาอยู่คงจะไม่ต้องกังวลนัก อย่างไรนางก็สามารถดูแลน้อง ๆ ที่ยังไม่ประสาได้อย่างอยู่หมัด เป็นดังลูกคนแรกของครอบครัวที่ผ่านการขัดเกลามามากพอสมควร“ทารีรีกับทาซีร์คงจะเล่นก่อทรายกับเลย์อานากระมั้ง ส่วนแรนนี่คงหลับปุ๋ยไม่ตื่นทั้งวันได้” ทาแรนบอกข้าจากนั้นก็เดินนำหน้าข้าเข้าไปยังป่าที่ลึกมากขึ้น ป่าทางใต้ของแดนเหนือนั้นเป็นอาณาเขตที่มีชุมชนร่วมของมนุษย์ เอลฟ์ และคนแคระอาศัยอยู่ แต่ทว่าแปลกที่ป่าแห่งนี้พักหลังกลับมีสัตว์ป่าที่...ที่...แปลกประหลาดเกิดขึ้นมาพวกมันไม่ใช่สัตว์ที่มีรูปร่างพิการเพราะการสืบทอดสาย
더 보기
ตอนที่ 8 หายนะครั้งใหญ่และการจากลา
ยี่สิบปีต่อมาครืน! ครืนนน!แผ่นดินไหวอีกแล้ว!ข้าลืมตาขึ้นอย่างฉับไวจากนั้นก็คว้าลูกคนที่ห้าขึ้นมาอุ้มเอาไว้อย่างว่องไวแม้ว่าในตอนนี้ตนเองจะท้องโตอยู่ก็ตามที ทว่ายามที่แผ่นดินไหวนั้นทุกสิ่งจะสั่นโคลงเคลงไปหมด จนข้าเป็นกังวลว่าโคมไฟที่ห้อยเพดานเอาไว้จะตกลงมากระแทกใส่เจ้าลูกชายเอาได้แม้ว่าเจ้าเด็กห้าขวบนี่จะเป็นลูกมังกร ทว่าแค่รอยถลอกซึ่งเกิดขึ้นจาง ๆ นั้น ก็กลับทำให้จิตใจของข้าปวดร้าวเกินจะทนแล้ว“ท่านแม่!” เสียงของเลย์อานาดังขึ้นเรียกข้าให้ลงมายังชั้นล่างซึ่งดูแล้วคงจะเละเทะไม่น้อย ได้ยินดังนั้นข้าจึงลงไปยังชั้นล่างพลางสังเกตดูว่ามีลูกคนใดบาดเจ็บบ้างในเวลานี้เลย์อานาอายุสี่สิบปีแล้ว นางโตและมีเค้าลางของมังกรสาววัยแรกรุ่นกลาย ๆ แล้ว กระทั่งทารีรีเองที่มีอายุครบสามสิบห้าปีนี้ก็เริ่มแตกวัยสาวตามรอยเช่นเดียวกันกับพี่คนโตของนางแต่ทาซีร์นั้นยังดูเด็กนัก ลูกชายคนนี้เหมือนเด็กหนุ่มมนุษย์ที่ยังไม่เติบโตเต็มวัยดี อาจเพราะไม่มีปีกทาซีร์จึงเหมือนข้าที่ขี้เกียจและเฉื่อยชา วันหนึ่งไม่เป็นอันทำสิ่งใด ผิดไปกับน้องสาวของตนอย่างแรนนี่ซึ่งที่อายุน้อยกว่าถึงสิบปีเชียวแรนนี่ในปีนี้อายุยี่สิบเอ็ดปีแล้
더 보기
ตอนที่ 9 หลายสิ่งที่หลงเหลือหลังภัยหายนะ
ห้าสิบปีต่อมาเสียงกรีดร้องของสัตว์อสูรดังขึ้นลั่นฟ้า ของเหลวสีดำมากมายพุ่งออกมาจากส่วนที่ถูกผ่าออกเป็นสองซีกไหลทะลักจนเปื้อนปลายเท้าเล็ก ๆ ซึ่งย่ำอยู่บนผืนป่าซึ่งปกคลุมไปด้วยหิมะมายาวนานแล้วถึงห้าเดือนเต็มห้าเดือน? ฟังแล้วอาจจะแปลกใจว่าเหตุใดหิมะถึงยาวนานเพียงนี้...หากให้ข้าพูดแล้วตอนนี้โลกเข้าสู่ความผันผวนครั้งใหญ่ แดนเหนือที่หนาวเหน็บนั้นกลับเย็นเยือกขึ้นกว่าเดิม ฤดูกาลมีเพียงหนาวครึ่งปีและไม่หนาวครึ่งปีเท่านั้น พื้นที่ทำเกษตรและป่าส่วนใหญ่หายไปเพราะฝนซึ่งตกหนักติดต่อกันสามปีเต็มเมื่อราว ๆ ห้าสิบปีก่อนหน้านั้นฝนห่าใหญ่เติมเต็มหุบเขาที่ราบต่าง ๆ กลายเป็นทะเลสาบขนาดยักษ์หลายแห่งซึ่งขับให้ชุมชนต่าง ๆ มารวมตัวกันที่ราบสูงแถวตีนเขา ชุมชนนอร์ทเกตเติบโตกลายเป็นเมืองใหญ่และพัฒนาระบบการปกครองกระทั่งมีราชาและสภาขุนนางน้อยใหญ่เกิดขึ้นส่วนที่เมืองใหญ่แทบชายแดนนั้นถูกเปลวไฟของอัคคีเทพแผดเผาจนล่มสลายด้วยต้นตอของรังอสูร ผู้คนมากมายไหลบ่ามายังนอร์ทเกตเพื่อแสวงหาที่อยู่ใหม่หลังหายนะของอสุรกายจากต่างแดนรุกรานแผ่นดินศักดิ์สิทธิ์นี้ส่วนที่อื่น ๆ นั้นก็เช่นกัน…ข้าได้ยินว่าแผ่นดินทางตะวันออกจมสู่ห
더 보기
ตอนที่ 10 เทศกาลและงานรื่นเริงของหนุ่มสาว
ห้าสิบปีต่อมาชุมชนแดนเหนือสุดนั้นมีธรรมเนียมหนึ่งที่จัดขึ้นพร้อม ๆ กันทุกปีสำหรับทุกคนและทุกคนเผ่าพงศ์ที่ก้าวเข้าสู่วัยหนุ่มสาว นั่นคืองานชุมนุมดอกไม้ที่เกิดขึ้นในช่วงที่อากาศอบอุ่นและท้องฟ้าสว่างที่สุดในการจัดงานขึ้นมาสามวันโดยเฉพาะเป็นงานที่ให้คนหนุ่มสาวมาพบปะพูดคุยและแลกช่อดอกไม้ของกันและกัน แน่นอนว่าจุดประสงค์ก็คงจะเหมือนการเปิดตัวและมองหาคู่แต่งงานให้กับคนรุ่นใหม่ที่เติบโตพอจะสร้างครอบครัวได้แล้วนั่นเองดังนั้นทั้งเมืองพวกคนจะแขวนพวงหรีดดอกไม้ที่หน้าประตูบ้าน ตกแต่งร่างกายด้วยช่อดอกไม้หลากสี ยกเว้นผู้ใหญ่ที่เติบใหญ่แล้วจะใช้เพียงดอกไม้สีขาวเท่านั้นแต่...ถ้าผู้ใหญ่คนใดยังโสดและประสงค์จะแต่งงานใหม่สำหรับคนที่เป็นม่าย คนเหล่านั้นก็จะประดับช่อดอกไม้หลากสีและแซมด้วยดอกไม้สีขาวเข้าไปด้วยคนข้ารู้เรื่องเหล่านี้เป็นอย่างดีเพราะเฝ้าสังเกตผู้คนบนหอคอยสูงหลายครั้งหลายหนคงไม่ใช่เพียงหลายหนหรอก...ข้าเฝ้ามองมาหลายสิบปีแล้วกระมั้ง...“ท่านแม่” เสียงใสของเลย์อานาเรียกข้าจากข้างหลังประตูห้องชั้นที่ห้าของหอคอย แน่นอนว่าพอข้าหันก็พบกับบุตรสาวผู้ที่ในวันนี้นางสวมชุดสีแดงเข้มตัวงาม ใบหน้านั้นเปล
더 보기
좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status