ตอนที่ 1: กลิ่นธูปในทุ่งสังหาร

แสงสีทองหม่นพาดผ่านขอบฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆหมอกสีตะกั่ว แต่มันมิใช่แสงของดวงตะวัน หากแต่เป็นรัศมีอันเจิดจ้าที่แผ่ออกมาจากกิ่งก้านมหึมาของ "มหาโพธิ์ทอง" ต้นไม้บรรพกาลที่มีขนาดใหญ่เสียจนรากของมันชอนไชไปทั่วทุกหัวระแหงของแผ่นดิน

ใบโพธิ์สีทองขนาดเท่าโล่ขยับไหวตามสายลม เกิดเสียงคล้ายระฆังแก้วที่ดังกังวานอย่างวังเวงไปทั่วทุ่งกุลาร้องไห้

สิงขร ยันกายขึ้นจากกองซากศพที่แห้งกรัง ผิวหนังของเขาซีดเผือดจากการขาดเลือดมานานนับศตวรรษ แต่ในแววตาที่เคยว่างเปล่า บัดนี้กลับมีประกายสีทองเล็กๆ จุดประกายขึ้นมาใหม่ มันคือ "แสงแห่งบุญ" ที่จู่ๆ ก็หวนกลับมาเรียกคืนวิญญาณของเขากลับสู่กายหยาบอีกครั้ง เขาไอออกมาเป็นฝุ่นผงสีดำ ก่อนจะคว้าด้ามดาบเหล็กน้ำพี้ที่วางอยู่ข้างกาย

เขามองไปรอบๆ ทุ่งกุลาฯ ที่เขาเคยรู้จักในอดีต บัดนี้กลายเป็นทุ่งสังหารที่ไม่มีสิ้นสุด กองเกวียนที่เคยบรรทุกข้าวปลาอาหารหักพังกลายเป็นซากไม้ที่ประดับด้วยกะโหลกมนุษย์ กระดูกขาวโพลนเกลื่อนกลาดราวกับเม็ดทราย สิงขรจำได้ลางๆ ว่าก่อนที่เขาจะถูกเนรเทศออกไปนอกขอบขัณฑสีมาในฐานะ "ผู้ไร้บุญ" โลกนี้เคยสงบสุขกว่านี้ แต่บัดนี้ กลิ่นที่อบอวลอยู่ในอากาศกลับไม่ใช่กลิ่นดินกลิ่นหญ้า แต่มันคือกลิ่นธูปหอมที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ผสมกับกลิ่นสาบของซากเน่าเปื่อย

"เจ้าตื่นขึ้นมาแล้วหรือ... ผู้ที่มรณายังมิปรารถนา"

เสียงแหบพร่าดังมาจากเงาของศาลาไม้ที่ตั้งโดดเดี่ยวอยู่กลางทุ่ง สิงขรหันไปมองอย่างรวดเร็ว มือกระชับดาบแน่นตามสัญชาตญาณนักรบ ที่นั่นเขาเห็นชายชราในชุดนุ่งขาวห่มขาวที่ขาดวิ่น ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครง ผิวหนังเต็มไปด้วยรอยสักยันต์ที่ดำคล้ำ ชายชราคนนั้นกำลังก้มหน้าก้มตาจุดธูปกำใหญ่หน้ารูปปั้นพระพรหมที่เศียรหักหายไป

"ท่านเป็นใคร?" สิงขรเค้นเสียงถาม ลำคอของเขาแห้งผากราวกินผงถ่าน

"ข้าคือผู้เฝ้ากองกูณฑ์... ผู้ที่คอยมองดูพวกไร้บุญเช่นเจ้าย้อนกลับมาตายซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

ชายชราหัวเราะเยาะในลำคอ พลางชี้มือไปยังแสงสีทองที่พุ่งขึ้นจากดินห่างออกไปไม่ไกล

"นั่นคือ ประทีปแห่งบุญ สิ่งเดียวที่จะช่วยให้เจ้าไม่สูญสลายไปในความมืดมนนี้ ไปเสียเถิด ไปรับเอาบุญบารมีที่ยังหลงเหลืออยู่ ก่อนที่พวก 'นวรัตน์วิปริต' จะตามกลิ่นเจ้าเจอ"

สิงขรเดินตรงไปยังประทีปนั้น เมื่อเขาเอื้อมมือไปแตะ ความร้อนสายหนึ่งก็พุ่งเข้าสู่หัวใจ ความทรงจำบางอย่างพุ่งพล่านขึ้นมา ภาพของเพลิงกัลป์ที่เผาผลาญศรีอยุธยา ภาพของ พระนางมณีรัตน์ ผู้ถือมหาธรรมจักรที่แตกร้าว และภาพของเหล่ากึ่งเทพที่ต่างกรีดร้องด้วยความโลภชิงดีชิงเด่น แสงนั้นบอกทางเขา... มันชี้ไปที่กำแพงเมืองโบราณที่ตั้งตระหง่านอยู่ไกลๆ

ทว่า ในขณะที่เขากำลังจะก้าวเดินต่อ เสียงย่ำเท้าที่หนักอึ้งก็ดังขึ้นพื้นดินสะเทือนจนขวดน้ำมนต์ศิลาเก่าๆ บนศาลาร่วงหล่น

จากม่านหมอกสีตะกั่ว ร่างมหึมาของศัตรูตัวแรกปรากฏกายขึ้น มันคือ "ทวารบาลผู้ถูกสาป" อดีตยักษ์วัดแจ้งที่เคยเฝ้าประตูวัง แต่บัดนี้ร่างกายของมันมิใช่ศิลาจำหลักอีกต่อไป เนื้อหนังของมันกลายเป็นสีเทาดำสลับกับทองหม่น สวมเกราะเหล็กหนาที่ขึ้นสนิมเหล็กสีแดงก่ำ ในมือถือกระบองเหล็กขนาดเท่าซุงที่มีโซ่พันด้วยสายสิญจน์สีดำสนิท

"ผู้... ไร้... บุญ..." เสียงของมันดังกังวานราวกับเสียงฟ้าผ่า ดวงตาที่เป็นพลอยสีแดงลุกโชนด้วยโทสะ "จง... คืน... แสง... มา..."

มันเหวี่ยงกระบองยักษ์เข้าใส่สิงขรอย่างรุนแรง แรงลมจากการเหวี่ยงฉีกกระชากซากเกวียนรอบข้างจนแตกละเอียด สิงขรพุ่งตัวหลบออกด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด เขารู้สึกถึงรังสีอำมหิตที่กดทับจนหายใจลำบาก ดาบเหล็กน้ำพี้ในมือเขาเริ่มสั่นไหว มันไม่ใช่เพราะความกลัว

แต่เป็นเพราะรอยสักยันต์ "หนุมานคลุกฝุ่น" ที่แผ่นหลังของเขาเริ่มสำแดงฤทธิ์ ความร้อนพุ่งพล่านไปตามเส้นเลือด รอยสักสีดำเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงชาด

สิงขรตัดสินใจเข้าประชิด เขาอาศัยความคล่องแคล่วแบบนักรบจาตุรงคบาท สไลด์ตัวลอดใต้ขาของยักษ์ทวารบาล พร้อมกับตวัดดาบฟันเข้าที่เอ็นร้อยหวาย เสียงโลหะปะทะกับเนื้อแข็งๆ ดังสนั่น แต่ดาบบิ่นๆ ของเขากลับสร้างรอยแผลได้เพียงเล็กน้อย

"ชิ... หนังเหนียวเหมือนควายธนู" สิงขรสบถ

ยักษ์ร้ายคำรามด้วยความเจ็บแค้น มันกระทืบเท้าลงบนพื้นดินจนเกิดคลื่นกระแทก ทำให้สิงขรเสียหลักหงายหลัง ในจังหวะนั้นเอง มันเงื้อกระบองยักษ์ขึ้นสุดแขน เตรียมจะฟาดลงมาเพื่อปิดบัญชีชีวิตที่เพิ่งฟื้นคืนมาของเขา

ทันใดนั้น แสงสีทองจากใบโพธิ์ที่ร่วงหล่นจากฟากฟ้าก็สว่างวาบขึ้นรอบกายสิงขร เขาเห็นนิมิตสั้นๆ เป็นร่างของมาลี สตรีสวมสไบสีนิล ที่เคยพบกันก่อนหน้านี้

เธอกำลังร่ายรำอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ

"จงเรียกใช้พุทธานุภาพที่แฝงอยู่ในเหล็กน้ำพี้... อย่าใช้เพียงกำลังกาย" เสียงของเธอกระซิบอยู่ที่ข้างหู

สิงขรหลับตาลงเพียงเสี้ยววินาที เขาถ่ายโอน "บุญ" ที่เพิ่งได้รับจากประทีปเข้าสู่ตัวดาบ ทันใดนั้น ดาบที่เคยบิ่นสนิมเขรอะก็เรืองแสงสีทองเจิดจ้า รอยบิ่นกลับประสานกันด้วยเปลวเพลิงสีนวล เขาคำรามลั่นก่อนจะสปริงตัวขึ้นจากพื้น พุ่งทะยานสวนทางกับกระบองที่ฟาดลงมา

เคร้ง!!!

ดาบสีทองตัดผ่านกระบองเหล็กยักษ์จนขาดสะบั้นราวกับตัดหยวกกล้วย สิงขรไม่หยุดเพียงเท่านั้น เขากระโดดเหยียบไหล่ของอสุรกายขึ้นไป และปักดาบลงตรงกลางกะโหลกที่ประดับด้วยมงกุฎหนามของมัน แสงสว่างพุ่งออกจากรอยแผล ราวกับว่าพลังงานที่มันสูบกินมาจากผู้อื่นถูกปลดปล่อยออกไปในคราวเดียว

ร่างมหึมาของทวารบาลค่อยๆ ทรุดตัวลงและสลายกลายเป็นเถ้าธุลีสีทอง สิงขรร่วงลงมาสู่พื้น ยืนหอบหายใจอย่างหนัก ดาบในมือของเขากลับมามัวหมองเหมือนเดิม แต่วิญญาณภายในกลับรู้สึกแข็งแกร่งขึ้น เขาได้รับ "เศษเสี้ยวบารมี" จากการปราบมันลงได้

ซึ่งพลังนี้เองที่จะใช้ในการเพิ่มพูน ‘ตบะ’ ของเขาให้แกร่งกล้าต่อไป

เขามองไปที่กำแพงเมืองที่อยู่ไกลออกไป เส้นทางต่อจากนี้จะไม่ได้มีแค่ยักษ์ระดับปลายแถว แต่ยังมีเหล่ากึ่งเทพที่ครอบครอง "เศษธรรมจักร" รอคอยเขาอยู่ภายใต้ร่มเงาของมหาโพธิ์ทองที่อาจจะเป็นทั้งทางรอด... และความพินาศของโลกใบนี้

สิงขรเก็บดาบเข้าฝักที่ขาดวิ่น แล้วเริ่มก้าวเดินต่อไป ท่ามกลางกลิ่นธูปที่เริ่มจางหายไป และกลิ่นเลือดที่เริ่มเข้มข้นขึ้น