Novel-novel oleh GeneSis91

หลังจบงานกีฬาสี ทางโรงเรียนอนุญาตให้นักเรียน ม.6 สามารถอยู่บ้านอ่านหนังสือที่บ้านได้โดยไม่ต้องมาที่โรงเรียนบรรยากาศของห้องเรียนชั้น ม.6 เกือบทุกห้องจึงเงียบเหงาลงอย่างเห็นได้ชัดโต๊ะว่างเปล่า เพื่อน ๆ บางคนหายไปอ่านหนังสือที่บ้านหลังจากคืนนั้นที่วีหลับไปในอ้อมกอดผมเช้าวันรุ่งขึ้นผมตื่นขึ้นมาก็ไม่เห็นเธอแล้ว...หลังผ่านพ้นงานกีฬาสี วีไม่มาโรงเรียนอีกเลย...บางวันผมเห็นน้องณัฐเดินหาวีที่ห้อง แต่พอไม่เห็นวี เธอก็เดินมาถามผม“วันนี้พี่วีก็ไม่มาเหรอคะ?”ผมตอบได้เพียงว่า“อาจจะอ่านหนังสือเองที่บ้าน”ทุกครั้งที่ผมกลับบ้านหรือกินข้าวเย็น ผมจะไม่เห็นวีที่โต๊ะอาหารเห็นเพียงไฟในห้องของเธอที่เปิดอยู่ผมกับเมษ์เลือกที่จะยังมาโรงเรียนอยู่บ้าง เพราะอยากใช้เวลาช่วงสุดท้ายของมัธยมปลายด้วยกันบางวันเรามาแต่เช้าตอนที่ยังไม่มีใครแอบเข้าไปในห้องวิทยาศาสตร์ที่ลับตาที่สุดแล้วจูบกันเงียบ ๆ

ผมทำอยู่นานจู่ ๆ วีก็กดหัวผมลงไปข้างล่างเบา ๆ แล้วค่อยแรงขึ้น แรงขึ้นจนศีรษะของผมเลื่อนไปตามทิศทางที่เธอต้องการปากผมลูบไล้ไปตามผิวขาวเนียนสวย ลมหายใจอุ่น ๆ รดไปตามผิวสัมผัสของเธอผ่านหน้าท้องขาว ๆ ที่กำลังบีบแกร็งจนเห็นเป็นร่องกล้ามเนื้อกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนดอกไม้หวาน ๆ คลุ้งทั่วโพรงจมูกของผมริมฝีปากของผมผ่านท้องน้อยจนมาหยุดตรงเนินระหว่างขาที่วีกำลังแหกกว้างอยู่ผมเห็นร่องกึ่งกลางระหว่างขาของวีอย่างชัดเจนแม้ยังมีกางเกงขาสั้นบังอยู่ความรู้สึกมันแตกต่างจากที่ผมเห็นตอนเธอหลังลิบลับ...เสียงหัวใจผมของผมเต้นแรงไม่แพ้เธอเลยวีกดหัวลงไปอีก จนใบหน้าผมแนบชิดไปกับเนินเนื้อนุ่ม ๆจมูกของผมจมลงไปที่ร่องกึ่งกลางของเธอที่มีผ้าบาง ๆ กันอยู่ วีครางออกมาทันที“อ๊ะ~ เอาอีก…”เธอกดศีรษะผมแรงขึ้นพร้อม ๆ กับโยกเอวเป็นวงกลม เธอหายใจหอบถี่ผมค่อย ๆ อ้าปากงับเบา ๆ บนเนินและร่องกึ่งกลางขณะที่เธอโยกเอวไปมา&

หลังจากที่ผมรับรู้ว่าวีชอบผู้หญิง ผมก็ตกใจเล็กน้อยจริง ๆ แล้วสำหรับผม ผมไม่ได้รังเกียจหรือรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไปเลย เพียงแต่มันกะทันหัน เลยประหลาดใจและยังไม่รู้ว่าจะรับมือกับเหตุการณ์นี้ยังไงแต่ในสายตาผม วีก็ยังเป็นวีคนเดิมที่โตมาด้วยกัน ผมรู้จักเธอและเธอก็รู้จักผมมาทั้งชีวิต...เธอสวมเสื้อยืดตัวใหญ่กับกางเกงขาสั้น ใบหน้ามีคราบน้ำตา ดวงตาแดงก่ำ ผมที่มัดไว้หลวม ๆ ร่วงหล่นปกหน้าวีกอดผมอยู่สักพักใหญ่ ใบหน้าเธอซุกอยู่ที่อกผมจนหายสะอื้นและเริ่มสงบลงผมค่อย ๆ พาเธอมานั่งที่ขอบเตียงวีเงยหน้าขึ้น แต่สายตายังจ้องลงพื้นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ผมของเธอหลุดร่วงติดแก้มไปกับคราบน้ำตาผมเอามือไปปัดผมที่บังหน้าเธอออกช้า ๆ แล้วพักไว้ที่ข้างหูของเธอสายตาของวียังมองพื้น แต่เมื่อเธอเงยขึ้นมามองสบกับผมริมฝีปากสั่นแล้วร้องไห้ออกมาอีกครั้ง...เธอโน้มตัวมากอดผมแน่นอีกรอบแม้ว่าเธอจะร้องไห้อีกกี่รอบ ผมก็กอดและปลอบเธอไว้เสมอ...เมื่อเริ่มสงบลงอีกครั้ง...

หลังจากคืนที่ผมกับเมษ์ผ่านประสบการณ์ครั้งแรกด้วยกันมา มันเป็นความทรงจำที่แสนล้ำค่าของผมที่จะจำไปตลอดชีวิตวันรุ่งขึ้น คือวันงานกีฬาสีนาฬิกาปลุกดังตั้งแต่ท้องฟ้ายังเป็นสีหมึกวีเดินเข้ามาในห้องผมโดยไม่เคาะประตู“ลุกเร็ว ไปโรงเรียนกัน”ผมเอาหมอนอีกใบมากอดทับหัวตัวเอง ก่อนจะพูดผ่านหมอน“ทำไมเราต้องไปเวลาด้วยล่ะ? ”วีเดินมาลากแขนผมบนเตียง“เร็ว ๆ เมษ์รออยู่”พอได้ยินชื่อเมษ์ ผมรีบลุกขึ้นทันที แล้วรีบอาบน้ำแต่งตัววีแค่ต้องการคนช่วยถือของเท่านั้น จึงลากผมไปด้วยตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างผมช่วยทั้งสองคนถือกระเป๋าของใช้ส่วนตัว ออกจากบ้านไปโรงเรียนในความมืดก่อนฟ้าสางที่โรงเรียนก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ท้องฟ้ายังคงเป็นสีน้ำเงินเข้ม บรรยากาศคึกคักผิดปกตินักเรียนเต็มโถงทางเดินและห้องเรียนที่เปิดไฟสว่างจ้ากลุ่มนักเรียนที่เดินพาเหรดแต่งหน้าทำผมกันวุ่นวายเชียร์ลีดเดอร์ซ้อมท่าและทับทวนกันเป็นกลุ่ม ๆ เสียงไดร์เป่าผม เสียงหัวเ

ภาพตรงหน้าทำให้สติผมเริ่มเลื่นราง เปลี่ยนเป็นความหื่นกระหายที่เข้ามาแทนที จนผมแทบจะคุมตัวเองไม่ได้…ผมจับข้อมือเธอแยกออกทันที…หน้าอกของเมษ์เด่งตามแรงของผมเมษ์มีสีหน้าตกใจเล็กน้อยแล้วผมก็ก้มลงไปดูดและเลียยอดอกของเมษ์อย่างหิวกระหายและขาดสติเมษ์ครางออกมา พยายามเม้มปากไม่ให้เสียงดัง“อืมม… อืมม”ผมจูบและไซ้ซอกคออย่างรุนแรง อย่างควบคุมตัวเองแทบไม่ได้ ผมหายใจแรงจนดูน่ากลัว…ผมดูดแรงหัวนมเธอแรงขึ้น ใช้มือทั้งสองข้างบีบยอดอกจนชูตั้ง แล้วใช้ลิ้นเลีย วนรอบจนเมษ์ส่ายหน้าและครางออกมาเบา ๆเธอหายใจแรงขึ้นเช่นกันจู่ ๆ เมษ์ก็พูดเสียงสั่นออกมา“…ฉันกลัว…”คำนั้นทำให้ผมชะงักทันทีสติผมกลับมา…ผมไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้…สายตาหื่นการหายและลมหายใจกลับเป็นปกติแทบจะทันทีผมมองหน้าเมษ์ในท่าคร่อมระหว่างขาเธอเธอปิดหน้าอกตัวเองด้วยแขนทั้งสองข้าง ท่าทางดูตื่นกลัวปนความรู้สึกเข้าใจ“เรา… ขอโทษ” ผมพูดเบา ๆ&nbs

หลังจากที่เมษ์เดินเข้ามาในห้อง“แล้ววีล่ะ?” ผมมองไปข้างหลังเมษ์เมษ์ส่ายหน้าเบา ๆ“เรามาคนเดียวน่ะ”เธอสวมชุดนอนสีขาว เนื้อผ้าบางทำให้เธอดูเหมือนคุณหนูที่น่าทะนุถนอมมาก ๆ ผมสั้นบ๊อบยังเปียกชื้นเล็กน้อยหลังอาบน้ำ สวมแว่นตาทรงกลมกรอบบาง ๆ ทำให้ดวงตากลมโตดูอ่อนโยนขึ้นเมษ์ก้าวเข้ามาในห้อง มองสำรวจไปรอบ ๆ อย่างช้า ๆ ผมรู้สึกใจเต้นแปลก ๆ ที่เธอเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัวผมปิดประตูแล้วมานั่งลงที่ขอบเตียง“ห้องแทนดูเป็นระเบียบจัง” เมษ์พูดเสียงใสผมยิ้มเล็กน้อย“ก็พยายามจัดน่ะ”เมษ์เห็นการ์ดวันเกินที่เธอเคยเขียนให้แทนตอนอยู่.ต้นต้้งอยู่บนชั้นหนังสือ“ยังเก็บไว้อยู่เหรอ?”ผมพยักหน้า“ของสำคัญของเราเลยล่ะ”เมษ์ยิ้มกว้างออกมาก่อนจะวางการ์ดนั้นไว้ที่เดิม เธอเดินมานั่งข้างผมทั้งคู่นั่งใกล้ ๆ กันบนเตียง แล้วเริ่มคุยเรื่องเก่า ๆ“จำได้ไหม วันแรกที่เราคุ

ผมที่ได้ฟังเรื่องก็ก็รู้สึกว่า สมกับเป็นรุ้งจริง ๆส่วนผมกับฝน ตอนนั้นไม่รู้เรื่องอะไรเลยหลังออกจากบูธวิศวะคอมฯ เราเดินกลับไปยังจุดนัดหมาย และต้องผ่านบริเวณคณะนิเทศฯพอดี“น้องรุ้ง!”เสียงใครบางคนเรียกขึ้นผมกับฝนหยุดเดินรุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งรีบเดินออกมาจากบูธ ก่อนยื่นแผ่นพับให้ฝน“เมื่อกี้พี่ลืมให้อันนี้ รายละเอียด Portfolio อยู่ด้านในนะ ลองกลับไปดู”ฝนรับมาอย่างงง ๆ“อ่อ...ค่ะ”ยังไม่ทันที่เธอจะพูดอะไร รุ่นพี่ผู้ชายอีกคนก็โผล่มาจากด้านหลังเขามองฝนและมองผมตามแล้วหัวเราะออกมาเบา ๆ“โห แค่นี้ต้องพาแฟนมายืนยันเลยเหรอ?”“ครับ/คะ?”ผมกับฝนหันมามองหน้ากันสุดท้ายฝนก็รับเอกสารมาโดยไม่ได้อธิบายอะไร เพราะใกล้ถึงเวลานัดแล้วจนกระทั่งกลับมารวมกับรุ้ง ริษาและนกพวกเราจึงเดินทางกลับโรงเรียนพร้อมกันระหว่างทาง ฝนหยิบแผ่นพับออกจากกระเป๋า“เมื่อกี้มีรุ่นพี่คณะนิเทศฯฝากอันนี้มาให้”

หลังจากตกลงกันว่าจะไปงาน Open House วันนั้น...ปัญหาแรกที่พวกเราเพิ่งมานึกออกทีหลังก็คืองานมันจัดวันธรรมดา“แล้วพวกเราจะไปยังไง?”ผมถามขึ้นระหว่างนั่งอยู่ในห้องเรียน"โดดเรียนไง"รุ้งเสนอโชคดีที่พวกเราไม่ต้องทำแบบนั้นจริง ๆเพราะอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา อาจารย์ประจำชั้นก็แจ้งว่าโรงเรียนอนุญาตให้นักเรียน ม.6 ที่สนใจไปงาน Open House ได้ในช่วงเช้า ขอแค่ลงชื่อไว้และกลับมาเรียนช่วงบ่ายตามปกติเช้าวันต่อมา…พวกเราห้าคนจึงมารวมตัวกันหน้าโรงเรียนในชุดนักเรียนก่อนในตอนเช้า“เหมือนได้หยุดเรียนครึ่งวันเลย”รุ้งพูดอย่างอารมณ์ดี“เราไปดูมหาวิทยาลัยนะ ไม่ได้ไปเที่ยว”ฝนตอบ“มันก็คล้าย ๆ กันแหละ”“ไม่เหมือนสักหน่อย...”ทั้งคู่เถียงกันจนเป็นเรื่องปกติผมเดินตามสองคนนั้นไปเงียบ ๆ ส่วนริษากับนกเดินคุยกันอยู่ข้างหลังพอไปถึงมหาวิทยาลัย บรรยากาศต่างจากที่ผมคิดเอาไว้พอสมควรงานถูกจั

หลังจากกลับจากบ้านยาย...ชีวิตของพวกเราก็กลับมาเหมือนเดิมตื่นเช้า ไปโรงเรียน นั่งเรียนห้องเดิม เจอเพื่อนกลุ่มเดิม แล้วกลับบ้านพร้อมกันเหมือนที่ทำมาตลอดหลายปีเรื่องรูปถ่ายเก่า ๆ ของแม่ ถึงจะยังติดใจอยู่บ้างว่าเด็กผู้ชายที่ยืนข้างแม่ในรูปคือใคร แต่สุดท้ายเรื่องตรงหน้าของเด็ก ม.6 อย่างพวกเราตอนนั้น ยังมีอะไรให้คิดอีกมากโดยเฉพาะเรื่องสอบเข้ามหาวิทยาลัย...ช่วงนี้อาจารย์เริ่มพูดเรื่อง GPA คะแนนสอบ เรื่องคณะ แล้วก็อนาคตหลังเรียนจบบ่อยขึ้นเรื่อย ๆฝนดูจะเป็นคนที่จริงจังที่สุดเหมือนเดิมส่วนผมก็พยายามอ่านหนังสือให้มากขึ้นสำหรับรุ้ง...ดูเหมือนเธอกำลังมีเรื่องอื่นให้สนใจเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง“พี่รุ้งใช่ไหมคะ?”เสียงเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นระหว่างที่พวกเรากำลังเดินกลับห้องหลังพักกลางวันผมหยุดเดินพร้อมรุ้งแต่คนที่เด็กคนนั้นกำลังยืนอยู่ตรงหน้ากลับเป็น...ฝน“เอ่อ...”ฝนขยับแว่นเล็กน้อย“ฝนค่ะ”เด็กผู้หญิงคนนั้นทำหน้าตกใจ ก่อนหันมามองรุ้งที่ยืนอยู่ข้างผม“ขอโทษค่ะ! หน

หลังจากกินข้าวเสร็จพวกผู้ใหญ่ยังคงนั่งคุยกันต่อส่วนผม ถูกยายใช้ให้เข้าไปหยิบของในห้องเก็บของด้านในระหว่างค้นหา ผมเห็นกล่องกระดาษเก่า ๆ วางซ้อนกันอยู่บนกล่องหนึ่งมีอัลบั้มรูปหลายเล่มผมหยิบขึ้นมาเปิดดูเล่น ๆรูปแรก ๆ เป็นรูปครอบครัว รูปญาติ ๆ และรูปงานต่าง ๆ ที่ผมจำไม่ได้จนเจอรูปของตัวเองตอนเด็ก“นี่ฉันเหรอเนี่ย? …”ผมมองเด็กตัวเล็กผมสั้นเกรียนในรูปอยู่พักหนึ่ง“กร!”เสียงรุ้งดังขึ้นจากด้านหลังเธอกับฝนเดินเข้ามาพอดี“ทำไรอยู่อ่ะ?”“ดูนี่สิ”ผมยื่นรูปให้รุ้งมองไม่ถึงวินาทีก็หัวเราะออกมา“ทรงนี้เข้ากับนายดีนะ!”“เงียบไปเลย”ฝนรับรูปไปดูบ้างเธอยิ้มบาง ๆ“น่ารักดีออก”พวกเรานั่งเปิดรูปกันอยู่พักหนึ่ง จนฝนหยิบรูปใบหนึ่งขึ้นมา เป็นรูปผมตอนอายุประมาณสองสามขวบที่แม่กำลังอุ้มผมอยู่ในภาพมีแค่เราสองคน“ตอนนี้พวกเรายังไม่เจอกันสินะ”รุ้งพูดผมมองรูปนั้น“อืม…น่าจะก่อนเจอป๊าด้วยมั้ง?”

วันอาทิตย์…ผมถูกแม่ปลุกตั้งแต่เช้าซึ่งรุ้งและฝนตื่นไปก่อนแล้ว“กร ตื่นได้แล้ว วันนี้ต้องไปบ้านยายนะ”เสียงแม่ดังมาจากหน้าประตู“ครับ…”ผมตอบทั้งที่ยังไม่ลืมตาก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัวแล้วนอนต่อไม่ถึงห้านาที…ประตูห้องผมก็ถูกเปิดออก“ตื่นได้แล้ว!”ผมสะดุ้งขึ้นมาทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใคร“ม๊าให้มาตาม”เธอตอบหน้าตาเฉย“แล้วฝนล่ะ?”“เสร็จแล้ว”วันนี้ญาติฝั่งแม่จะมารวมตัวกันที่บ้านยาย เพราะน้าคนหนึ่งที่ไปทำงานต่างจังหวัดกลับมากรุงเทพฯ พอดี แม่เลยถือโอกาสชวนทุกคนมากินข้าวด้วยกันจริง ๆ ก็ไม่ได้มีงานอะไรเป็นพิเศษบางครั้งแค่มีใครสักคนกลับมา ก็กลายเป็นเหตุผลให้ทุกคนมารวมตัวกันได้แล้วพวกเราออกจากบ้านช่วงสายแม่กับป๊านั่งข้างหน้า ส่วนผม รุ้ง และฝนนั่งกันอยู่ด้านหลังรุ้งนั่งตรงกลางเพราะเธอบอกว่า ถ้านั่งริมแล้วแดดส่องหน้าแต่ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที เธอก็เริ่มบ่นว่าตรงกลางนั่งไม่สบายผมกับรุ้งเถียงกันเล็กน้อย“งั้นนายมานั่งตรง

หลังจากที่รุ้งและฝนตื่นมาในอ้อมกอดของผมเราสบตากันเล็กน้อย แล้วยิ้มแบบเขิน ๆ เหมือนรู้ว่า เมื่อคืนเราทั้ง 3 คนพึ่งมีประสบการณ์รวมกันมาถึงแม้จะไม่ถึงขั้นมีอะไรกัน แต่มันก็แสดงให้เห็นว่าเราทั้ง 3 คนรักกันแค่ไหนผมรู้ได้เลยว่า เราทั้ง 3 คนใกล้ชิดกันมากขึ้นโดยที่ไม่ได้พูดอะไรกันมากหลังจากนั้นเราก็แยกย้ายกันไปทำธุระส่วนตัวของตัวเองช่วงบ่ายวันนี้ เราใช้เวลาด้วยกัน อยู่ในห้องของผมเราสัมผัสตัวกันมากขึ้น โดยเฉพาะ รุ้ง ที่แทบจะกอดผมตลอดเวลาที่เราอยู่กันส่วนฝนก็ดูกล้าแสดงออกมากขึ้นเธอมานอนตักผมอ่านหนังสือตอนที่ผมนั่งอยู่ขอบเตียงที่โรงเรียน…พวกเราก็ยังทำตัวปกติโดยปกติ เราจะแยกย้ายไปตามกลุ่มเพื่อนของตัวเองรุ้งก็ไปกับริษาและนก คุยเรื่องช่อง R2Bฝนไปกับกลุ่มเพื่อนของเธอที่ดูเป็นเด็กเรียบร้อยทั้งกลุ่มผมไปกับกลุ่มเพื่อนที่เล่นบาและเล่นดนตรีด้วยกันแต่หลังจากคืนที่เราทั้ง 3 คน ผ่านอะไรมาด้วยกัน เรามักจะไปด้วยกันเสมอ ๆ