กลับมา

เช้าวันต่อมาเยว่ซือมาดูอาการของเป่ยเปียนเขานั่งอยู่ที่โต๊ะข้างเตียง ในมือถือวรรณกรรมจีนเปิดอ่านไปด้วยภายในห้องเงียบสงัดมีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกหน้ากระดาษของเยว่ซือเท่านั้น

“ตื่นแล้วจะแกล้งหลับทำไมลู่เป่ยเปียน” สิ้นเสียงเยว่ซือเปลือกตาของเป่ยเปียนก็เปิดขึ้น คนเจ็บไม่หันมามองหน้าเขาสักนิดนอนมองเพียงแต่เพดานสีขาว เยว่ซือคิดว่าเป่ยเปียนคงเจ็บอยู่ถึงไม่หันหรือขยับตัวมากเยว่ซือจัดการรินน้ำใส่แก้วแล้วยื่นให้ เป่ยเปียนเริ่มหันมามองเขาแต่ไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา พยุงตัวขึ้นด้วยแขนซ้ายที่ไม่หักรับแก้วน้ำมาแล้วดื่ม ไม่มีใครพูดอะไรทั้งนั้นความหงุดหงิดเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของเยว่ซือ ปกติคนอย่างลู่ เป่ยเปียนต้องพูดอะไรเยอะแยะแล้วสินี่มันไม่ปกติชัดๆ

“นายไม่คิดจะขอบคุณฉันที่เก็บนายมาจากกองขยะหรือยังไงเป่ยเปียน”

“อืม”

“แค่อืม?” เยว่ซือเป่าลมออกจากปากเพื่อระบายอารมณ์ กรอกตาไปมาทำไมคนที่มักจะพูดมากเสมอกลับกลายเป็นคนพูดนับคำได้กัน มันไม่เหมือนเป่ยเปียนที่เขารู้จักสักนิด หรือไม่ใช่เป่ยเปียนจริงๆ ...ข้อนั้นปัดตกไปได้เลยเพราะมองยังไงคนตรงหน้าก็คือลู่เป่ยเปียน

“แล้วจะให้พูดอะไร”

“คำว่าขอบคุณนะสวีเยว่ซือ” พูดดังนั้นเยว่ซือก็เอนหลังพิงเก้าอี้ยกขาขึ้นมาไขว่ห้างแล้วกระดิกอย่างสบายอารมณ์

“ขอบคุณนะสวีเยว่ซือ” เป่ยเปียนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่ต่างจากสีหน้าของเขาเท่าไรนัก ความร้อนรุ่มในอกของเยว่ซือเริ่มทวีคูณขึ้นมา ไม่เจอนานนับสิบปีเลิกไร้สาระแล้วกวนตีนเขามากขึ้นเป็นกองเลยนะ

“นายไม่จริงใจเลยเป่ยเปียน”

“ฉันไม่นึกว่าคนอย่างสวีเยว่ซือจะสนใจเรื่องไร้สาระ” คำพูดทิ่มแทงออกมาจากปากเป่ยเปียน คนที่มักจะทำหน้านิ่งเสมออย่างเยว่ซือคิ้วขมวดทันที ลู่เป่ยเปียนอาจจะท่าทางและคำพูดเปลี่ยนไป แต่สิ่งที่เหมือนเดิมคงจะเป็นการที่ทำให้เขาหงุดหงิดอยู่แบบนี้ เยว่ซือปิดหนังสือลงบนโต๊ะแล้วยืนเต็มความสูง ก้าวขาเข้าไปใกล้เตียงที่มีคนเจ็บนอนอยู่โน้มหน้าเข้าไปใกล้เป่ยเปียนก่อนจะกระซิบที่ข้างหู

“อย่าปากดีนะลู่เป่ยเปียนนายก็รู้นี่ถิ่นใคร” ผละออกจากคนเจ็บ เดินไปเปิดหน้าต่างให้ลมได้พัด แสงแดดจากภายนอกสาดส่องเข้ามาภายในห้อง

“เก็บฉันมาจากข้างขยะ คงจะมีจุดประสงค์สินะ”

“ฉลาดดีนี่” ยืนพิงขอบหน้าต่างหยิบบุหรี่ขึ้นจุดสูบ ใช่สิคนอย่างสวีเยว่ซือทำอะไรมักจะมีเหตุผลเสมอ

“ว่ามาเลยดีกว่า”

“ได้ข่าวว่าไปเป็นนักฆ่าให้ฝ่ายรัฐบาลเหรอเป่ยเปียน” พูดจบก็พ่นควันบุหรี่ เป่ยเปียนไอออกมาเล็กน้อยหลังจากสูดดมกลิ่นควันเข้าไป ไม่เคยมีใครสอนสวีเยว่ซืองั้นเหรอว่าไม่ควรพ่นควันบุหรี่ใส่หน้าคนอื่น ไม่สิถึงสอนไปคนอย่างเยว่ซือคงไม่สนใจเท่าไรนัก

“แล้วมันยังไง”

“มาทำงานให้ฉันแทนสิลู่เป่ยเปียน” เยว่ซือสบสายตากับเป่ยเปียนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทสื่อให้รู้ว่าเขาไม่ได้พูดเล่น เป่ยเปียนไม่ตอบรับเพียงแต่หัวเราะในลำคอ

“อะไรที่ทำให้นายคิดว่าฉันจะทำ”

“หรือนายยังอยากจะทำงานกับพวกรัฐบาลหน้าโง่กันล่ะหืม ลู่เป่ยเปียนนายก็รู้ว่าพวกโง่นั่นปกป้องนายไม่ได้เหมือนฉัน”

“ฉันปกป้องตัวเองได้”

“ถ้านายทำมันได้นายจะไม่ไปนอนกองอยู่ข้างถังขยะเลย”

“…”

“เอาเถอะมาทำงานกับฉันซะ ยังไงฉันก็คุ้มกะลาหัวนายได้มากกว่า แถมนายก็รู้นี่ว่าพวกรัฐบาลยังหวั่นเกรงฉันถ้านายมาทำงานกับฉันยังไงพวกรัฐบาลคงไม่ขัดอะไร”

“เชื่อมั่นในตัวเองจังนะเยว่ซือ”

“เพราะฉันเชื่อมั่นในอำนาจของซีห่าว”

“ยิ่งใหญ่เสียเหลือเกิน”

“ฉันเตือนนายแล้วนะลู่เป่ยเปียนว่าอย่าปากดี”

“ข้อเสนอของนายมันไม่ใช่ตัวเลือก ฉันว่ามันคือการบังคับ”

“พูดยาวๆ ได้แล้วเหรอเป่ยเปียน และแน่นอนใช่มันคือการบังคับ”

“…”

“ฉันจะให้หมอรักษานายจนหายดีแล้วก็เริ่มทำงานกับฉันซะ ฉันจะไปคุยกับทางรัฐบาลเอง”

“ตัวก็นิดเดียว ทำไมเก่งจังเหรอเยว่ซือ”

เพี๊ยะ

ลู่เป่ยเปียนหันไปตามแรงตบเลือดสีแดงสดไหลออกมาจากข้างมุมปาก เขาเพียงใช้นิ้วปาดมันทิ้งอย่างไม่ไยดีเยว่ซือจ้องเขาเขม็งอย่างกับจะกินหัวเขาเข้าไปอย่างนั้นแหละ ทำไมกันนะทั้งๆ ที่ตัวเล็กกว่าเขาตั้งเยอะทำไมเรี่ยวแรงมันถึงมหาศาลขนาดนี้แต่เขาก็ไม่แปลกใจเท่าไรนัก หัวหน้าแก๊งมาเฟียแรงมากมายขนาดนี้ก็คงไม่แปลก

“ฉันเคยเตือนนายไปแล้วนะเป่ยเปียนว่าอย่าปากดี”

เป่ยเปียนไม่ต่อล้อต่อเถียงมากเขาไม่ได้เกรงกลัวสวีเยว่ซือเลยสักนิดตัวก็เล็กกว่าเขาตั้งเยอะ ท่าทางที่ขู่ให้ดูน่ากลัวดันเหมือนลูกแมวน้อยขู่ฟ่อๆ กางเล็บด้วยอุ้งมือนุ่มนิ่มด้วยซ้ำไป

“แล้วก็อย่ามาเรียกชื่อฉันห้วนๆ ว่า เยว่ซือให้เรียกคุณเยว่และแทนตัวเองว่าผม”

“ครับคุณเยว่ซือ”

“อะไรนะครับนายท่าน” เบลโล่ถามด้วยเสียงงุนงงอย่างไม่อยากจะเชื่อ เยว่ซือละสายตาจากเอกสารจ้องมองไปที่ลูกน้องคนสนิทนิ่งๆ เขาถอนหายใจออกมา

“ฉันไม่ชอบพูดซ้ำนะเบลโล่”

“ผมถามจริงนะครับนายท่าน เอาลู่เป่ยเปียนมาทำงานด้วยน่ะนะ”

“นายไม่เชื่อการตัดสินใจของฉันงั้นเหรอ เบลโล่ เดลโช” เขาเรียกชื่อเต็มของลูกน้องคนสนิท เบลโล่โค้งหัวขอโทษเขา เบลโล่สัมผัสได้ถึงรังสีอัมหิตแผ่นซ่านออกมาจากสวีเยว่ซือ เขาโบกมือไล่เบลโล่ก่อนจะก้มลงทำเอกสารต่อไป