รักคุณไปอีก...ทศวรรษ (BL)

วันครบรอบงานการแต่งงานของทศวรรษและสืบสานไม่ใช่วันที่พวกเขาจดทะเบียนสมรสอย่างเป็นทางการตามกฎหมาย แต่เป็นวันที่ทั้งสองตกลงปลงใจที่จะคบหาดูใจตั้งแต่สมัยเรียนมหา’ ลัยต่างหาก กว่าจะมีวันนี้ไม่ง่ายเลย…ไม่ว่าจะเรื่องฐานะ ครอบครัว การใช้ชีวิตล้วนแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง มีเพียงหัวใจสองดวงที่มั่นคงและประคองกันมาจวบจนวันนี้ วันที่แสนพิเศษ พวกเขาคบหาดูใจกันมา 7 ปี ประจวบกับสมรสเท่าเทียมระหว่างเพศเดียวกันได้ผ่านมติในสภา พวกเขาจึงตัดสินใจที่จะใช้ชีวิตร่วมกันในฐานะคู่ชีวิตที่จะร่วมเรียงเคียงหมอนกันไปจนแก่เฒ่าระหว่างพวกเขาทั้งสอง ความรักไม่มีเพศสภาพ ขอแค่เป็นสืบสานหรือทศวรรษอยู่ตรงหน้า คำนินทา คำสาปแช่งพวกนั้นก็เหมือนสายลมที่ผ่านมาก็ผ่านไป ไม่มีค่าอะไรให้นึกถึง คุณค่าของคนไม่ได้ลดลงเพียงเพราะไม่อยู่ในครรลอง ไม่ถูกต้องของสังคม และการที่พวกเขาสองคนรักกันก็ไม่ได้ทำให้ประชากรทั่วโลกลดลงแต่อย่างใด ต่อให้ทศวรรษมีมดลูกเขาก็ไม่อยากจะมีลูก อยากใช้ชีวิตสนุกสุดเหวี่ยงไปกับผู้ชายคนนี้ไปจนแก่ก็เท่านั้นอย่างมากก็จับจูงมือกันเข้าบ้านพักคนชรามีกระแสสังคมเคยกล่าวว่า…ความรักของเพศเดียวกันเป็นความรักที่ไม่ยืดยาว ฉาบ

ใบหน้าซูบซีดของผู้ป่วยที่พ้นวิกฤติหลังจากเกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ทำให้สืบสานต้องนอนพักรักษาตัวในห้อง ICU นานถึงสองสัปดาห์เต็ม ก่อนจะย้ายมาที่ห้องพักคนไข้ระดับ VIP ทศวรรษจ้องมองบานประตูสีขาวที่มีชื่อของคนรักติดอยู่อย่างนั้น เขาแทบจะทิ้งทุกสิ่งที่ได้รับสายโทรศัพท์ว่าสืบสานเกิดอุบัติเหตุ แต่ทว่าหน้าห้องฉุกเฉินกลับมีกุมารทองเฝ้าซ้ายขวา ไม่ว่าจะเป็นแม่บ้าน บอดีการ์ด ยืนเหมือนยักษ์ปักหลั่นไม่ให้ทศวรรษได้เข้าไปเยี่ยมนายน้อยของบ้านตามคำสั่งของคุณหญิงพรรณพิลัย เรียกได้ว่าแทบจะขนกันมาทั้งบ้าน ‘คุณาปกร’ เลยก็ว่าได้ โดยเฉพาะคุณหญิงพรรณพิลัยที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าเธอเกลียดทศวรรษมากมายขนาดไหน ขนาดที่ว่าแม้แต่การที่ทศวรรษยกมือไหว้เธอไม่แม้แต่จะตอบรับ ทำเหมือนกับว่าเขาเป็นธาตุอากาศเสียอย่างนั้น หากคนที่นอนอยู่ในห้อง ICU ไม่ใช่สืบสานคนรักของเขา คาดว่าชาตินี้ระหว่างแม่ผัวและลูกสะใภ้ไร้ศักดินาคนนี้คงไม่มีเรื่องให้เกี่ยวข้องกันพอได้ยินว่าสืบสานออกจากห้องฉุกเฉินแล้ว ทศวรรษก็สองมือถือกระเช้าผลไม้ของเยี่ยมไข้มากมายพะรุงพะรังไปหมด ความหวาดกลัวกัดกินความสุขในทุก ๆ วันทีละนิดแต่ทศวรรษก็คิดเข้าข้างตัวเองว่า ‘ฟ

“ใครแม่แก” พรรณพิลัยแผดเสียงออกมาทันทีด้วยความไม่ชอบใจ ทศวรรษที่กลับหลังหันกำลังจะเดินออกจากห้องพักผู้ป่วยไป“อย่าหวังว่าแกจะอยู่ดีมีสุขเหมือนเดิม ตอนนี้ตาสืบเองก็จำอะไรไม่ได้ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะขอหย่าจากแกในเร็ววันก็ได้” สองมือกำเข้าหาแน่นขนเห็นข้อขาว ทศวรรษสูดลมหายใจเข้าปอดหนัก ๆ เพื่อระงับอารมณ์ที่พลุ่งพล่าน ก่อนจะหันมาเยาะเย้ย“เหรอครับ ผมจะรอ…” เขาส่งกระแสจิตฟาดฟันผ่านทางดวงตาระหว่างแม่ผัวกับลูกสะใภ้ ทศวรรษเป็นฝ่ายเก็บสายตากลับมาก่อน ก่อนจะเอ่ยบอกลากับคนป่วยที่นอนบนเตียงแน่นิ่งเช่นเดิมหากสืบสานไม่เกิดอุบัติเหตุร้ายแรงแบบนี้ เขาไม่มีวันปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นแน่ สืบสานเองก็เลี่ยงการปะทะซึ่ง ๆ หน้ามาตลอด แต่ว่าวันนี้กลับแตกต่างจากเมื่อก่อนลิบลับ ทศวรรษแทบจะถูกรุมกินโต๊ะ อีกฝ่ายทำได้เพียงมองเขาด้วยสายตาว่างเปล่า“ทศกลับก่อนนะครับ วันหลังจะมาเยี่ยมคุณใหม่”“ศรีนวล หากผู้ชายคนนั้นเดินออกจากห้องไปแล้วอย่าลืมฉีดพ่นแอลกอฮอล์ให้ทั่ว ฆ่าเชื้อให้หมด เดี๋ยวลูกสืบจะติดเชื้อเอา” พรรณพิลัยจงใจสั่งแม่บ้านเสียงดังไล่หลังทศวรรษ เขาเปิดประตูออกจากห้องพร้อมกับปิดประตูดังปังตามแรงอารมณ์ที่

ของขวัญที่ทศวรรษเตรียมไว้จะมอบให้สืบสานกำลังจ้องมองเขาตาแป๋วอยู่ในกรง เขาสวมหน้ากากอนามัยสีขาวสองชั้นก่อนจะใช้นิ้วชี้แหย่เข้าไปในกรงสี่เหลี่ยม ลูบขนปุกปุยสีขาวนั้นเบา ๆ เจ้าเหมียวที่อิมพอร์ตมาจากต่างประเทศเพราะสืบสานเคยเปรยหลายครั้งว่าอยากเลี้ยงแมว แต่ว่าทศวรรษดันแพ้ขนสัตว์ แม้ว่าอาการจะไม่มากแต่ก็น่ารำคาญอย่างเช่นจาม คัดจมูกหรือน้ำมูกไหล ไอ แต่ไม่ถึงกับแน่นหน้าอก หอบ หรือมีผื่นคันลูกแมวเปอร์เซีย ชินชิล่า (Chinchilla) อายุ 10 เดือนที่เพิ่งลงเครื่องมาถึงเมืองไทยได้ไม่นาน ขนสีขาว ตาสีฟ้า หากสืบสานกลับมาเห็นคงดีใจจนเนื้อเต้น ดีไม่ดีเขาคงตกกระป๋อง“คุณนายนอร่า” ทศวรรษตั้งชื่อให้เจ้าเหมียวด้วยชื่อที่แสนจะเอาแต่ใจ มองไปทั่วห้องนั่งเล่นที่ตอนนี้มีบ้านแมว ของเล่น อาหาร เรียกได้ว่าครบครัน แต่ดูเหมือนว่าแผนที่วางไว้จะล่มไม่เป็นท่า ทศวรรษตั้งใจจะเซอร์ไพรส์คนรัก กลับกลายเป็นว่าคนรักของเขากลับเซอร์ไพรส์เขาด้วยเรื่องอุบัติเหตุเสียก่อนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ก่อนจะสูดหายใจลึก ๆ เดินไปล้างมือก่อนจะต่อสายโทรศัพท์หาที่บ้าน รอไม่นานปลายสายก็รับ“แม่ สบายดีไหมจ๊ะ”“สบายดี”“แม่” ทศวรรษอยากจะเล่าเรื่องราวที่

ก่อนที่สืบสานจะออกจากโรงพยาบาลคุณหญิงพรรณพิลัยกำชับลูกสาวทั้งสองเสียงเข้ม“อะไรนะคะ” สองสาวมองหน้ากันตาค้าง“พี่สืบความจำเสื่อม?” แต่สีหน้าคนเป็นแม่กลับแช่มชื่นเหมือนเรื่องความจำเสื่อมไม่ใช่เรื่องใหญ่ ออกจะเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ ทอฝันยิ่งคลางแคลงใจมากกว่าเดิม“ใช่จ้ะ” คุณหญิงพรรณพิลัยพูดพร้อมกับกำชับลูกสาวทั้งสองไปในตัว“อีกอย่างหลังออกจากโรงพยาบาลพี่ชายเราจะกลับไปอยู่ที่บ้าน”“จริงเหรอคะ” ทั้งสองสาวแทบไม่ได้เจอพี่ชายของเธอเลยตั้งแต่อีกฝ่ายไปเรียนต่อโทที่อังกฤษ กลับมาไม่กี่ปีก็ได้ยินข่าวว่าแต่งงานกับผู้ชายที่ชื่อทศวรรษ ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้คุณแม่ค้านหัวชนฝาแต่พี่สืบก็ไม่ยอมถอย ถึงขั้นตัดแม่ตัดลูกเพื่อผู้ชายคนหนึ่ง“พี่สืบจะกลับไปอยู่กับเราจริง ๆ เหรอคะ” สานฝันถามอย่างไม่แน่ใจนัก พี่ชายของเธอหัวรั้นขนาดไหนเธอรู้ดี หากไม่ความจำเสื่อมละก็…“จริงแท้แน่นอนจ้ะ”“แล้วพี่ทศละคะ” สานฝันน้องคนสุดท้องที่คอยเป็นกาวใจผสานความสัมพันธ์ของพี่ชายกับทางบ้านเสมอ เธอแอบติดต่อพูดคุยกับทศวรรษอยู่เนือง ๆ พยายามโน้มน้าวให้พี่ชายกลับบ้านแต่ก็ไม่เป็นผล นัดเจอกันบ้างเป็นครั้งคราว ตอนแรกเธอก็ทำตัวเป็นปรปักษ์กับ