ซื่อสัตย์

ผ่านมาสองเดือนเยว่ซือได้เจรจากับฝ่ายรัฐบาลเรียบร้อย เขาจ่ายค่าเสียหายห้าร้อยล้านให้ทางรัฐบาลจากการเอาตัวนักฆ่ามือฉมังอย่างลู่ เป่ยเปียนมา อาการของเป่ยเปียนดีขึ้นทุกวันแขนที่หักก็รักษาจนหายซึ่งไม่แปลกสำหรับร่างกายที่แข็งแรง หลังจากวันนั้นเยว่ซือก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับเป่ยเปียนอีก เยว่ซือให้คนรับใช้และพยาบาลดูแลเป่ยเปียนอย่างดี เขารอเวลาที่ลู่ เป่ยเปียนจะหายดีเป็นปกติ ถึงตอนนั้นเขาคงจะใช้งานเป่ยเปียนอย่างหนักให้สมกับห้าร้อยล้านที่เสียไป

“นายท่านวันนี้อาวุธจากคลังเขตเหนือมาส่งที่คลังอาวุธหลักของเรา นายท่านจะไปดูด้วยตัวเองไหมครับ”

“อืม”

“กี่โมงดีครับ”

“บ่ายโมง” ละสายตาจากเอกสารตรงหน้า เยว่ซือขยับแว่นเล็กน้อยเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน เขาอ่านเอกสารเกี่ยวกับอาวุธที่ส่งออกไปอิตาลีตั้งแต่เช้า ตรวจสอบให้แน่ใจว่าไม่มีตรงไหนที่ผิดพลาดหรือแปลกไป หยิบกาแฟขึ้นมาจิบสักหน่อยร่างกายเขาคงต้องการคาเฟอีนมาช่วยให้ร่างกายปราศจากความง่วงหลังจากที่พักผ่อนไม่เพียงพอมาเป็นเวลาหลายวัน เขาไปดูบ่อนคาสิโนเมื่อหลายวันก่อนทำให้เวลาพักผ่อนของเขาลดลง ยิ่งไปกว่านั้นเขาต้องติดตามว่าใครคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังที่ส่งคนมาเป็นหนอนบ่อนไส้ในองค์กรเขา เยว่ซือพอคิดไว้คร่าวๆ แล้วล่ะว่าเป็นคนมาจากแก๊งไหนแต่ยังไม่ฟันธงรอให้มีหลักฐานมากกว่านี้ก่อน อ่านเอกสารเสร็จก็ถึงเวลาที่เขาควรจะพักสายตาได้แล้ว ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินลงไปยังสวนดอกไม้หลังคฤหาสน์เขาว่าจะไปอ่านหนังสือเรื่องโปรดสักหน่อยเพื่อผ่อนคลายจากงาน แต่พอไปถึงก็เห็นร่างคุ้นตานั่งอยู่บนเก้าอี้ส่วนบนโต๊ะมีไม้ค้ำยันสำหรับผู้ป่วยขาหักวางอยู่

“หายดีแล้วรึไงถึงมานั่งหน้าสลอนอยู่ตรงนี้น่ะเป่ยเปียน”

“คุณเยว่ก็ดูสภาพผมกับไม้ค้ำยันนี่สิ คุณก็น่าจะรู้ว่าผมยังไม่หายนะคุณเยว่ซือ” เสียงราบเรียบโทนเดียวเอ่ยออกมาคำพูดนั่นทำให้เยว่ซือหงุดหงิด เขาหันหลังกำลังจะเดินกลับไป หมดกันอารมณ์อ่านหนังสือของเขาถ้าจะอ่านไปอ่านที่อื่นก็ได้ที่ที่ไม่มีลู่ เป่ยเปียนอยู่

“คุณก็มานั่งสิผมกำลังจะลุก ผมคงไม่ใจร้ายให้เจ้าของคฤหาสน์ไปนั่งที่อื่นหรอก”

“สาระแนนักนะฉันจะนั่งที่ไหนก็ได้นี่มันคฤหาสน์ฉัน” เยว่ซือกลับหลังหันมาจ้องเขม็งดวงตาสีดำสนิทแต่เป่ยเปียนกลับทำสีหน้าเรียบเฉยแล้วพูดต่อ

“ผมแค่เห็นคุณอยากอ่านหนังสือ ผมจะลุกแล้ว” เป่ยเปียนพยักพเยิดไปที่หนังสือในมือของเยว่ซือ ก่อนจะคว้าไม้ค้ำยันช่วยพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นแล้วเดินไปทางอื่น

“เดินดีๆ เดี๋ยวได้ตายหรอกเป่ยเปียน ฉันเสียค่าตัวนายมาเยอะอย่าตายก่อนที่ฉันจะใช้งาน”

“…”

“กลับมานั่งดีๆ เดี๋ยวตามพยาบาลมาช่วยพยุง”

“…”

“ทำไมต้องให้ฉันพูดซ้ำด้วยลู่ เป่ยเปียน” โทสะเกิดขึ้นในอก เยว่ซือก้าวฉับไปเท้าสะเอวตรงหน้าเป่ยเปียน เขาขมวดคิ้วมุ่นพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกแล้วส่งเสียงเหอะในลำคอ ทำไมการที่คุยกับเป่ยเปียนถึงทำเขาหงุดหงิดทุกทีนะ

“คนที่พูดไม่เข้าใจนั่นมันคุณ”

“ลู่ เป่ยเปียน!”

“ครับ”

“พูดไม่รู้เรื่องว่ะแม่ง!”

“ผมไม่นึกว่าคุณจะเป็นห่วงผมขนาดนี้”

“กูไม่ได้เป็นห่วงมึงสักหน่อย” ถลึงตาใส่คนตรงหน้า อะไรทำให้เป่ยเปียนเข้าข้างตัวเองขนาดนี้เขาเป็นห่วงเงินห้าร้อยล้านที่เสียไปนั่นต่างหากล่ะ เขาไม่อยากจะเอาเงินไปละลายในมหาสมุทรเล่น

“อ่อเหรอครับ”

“เออ!” กระแทกเสียงด้วยความหงุดหงิด แต่พอคิดว่าตัวเองกำลังหลุดมาดก็กระแอมหนึ่งทีก่อนจะกลับมาทำสีหน้าเรียบเฉย ถ้าอยากจะเดินไปเองก็เดินไปเลยเขาจะไม่เรียกพยาบาลทั้งนั้นแหละแต่ถ้าล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมาเขาจะไม่ให้มันตายดีแน่ สลัดความหัวเสียทิ้งให้ไวที่สุดนั่งทรุดลงกับเก้าอี้ยกหนังสือขึ้นมาอ่านไม่สนใจคนที่จ้องเขา เอาล่ะจ้องให้พอใจเลยลู่ เป่ยเปียนหรือจะไปไหนก็ไปเขาไม่สนใจแล้ว

“Thompson submachinegun” เปิดลังอาวุธเช็กดูพบเป็นปืนกลมือสัญชาติอเมริกัน เขาหยิบขึ้นมาดูน้ำหนักประมาณ 4.9กิโลกรัม เหมาะพอดีมือของเขาก่อนจะวางมันลงในกล่อง ลูกน้องของเยว่ซือจึงปิดกล่องกลับที่เดิม

“ทางด้านนี้จะเป็นปืนพก M1911ครับ” ลูกน้องผายมือไปที่กล่องทางด้านขวาเปิดกล่องอาวุธ ปืนพกสีดำสนิทปรากฏแก่สายตาเขา M1911เป็นปืนที่ถูกใช้ในกองทัพหลายสงครามตัวที่เขาได้รับมาใช้กระสุน45ACP บรรจุกระสุนได้7นัด น้ำหนัก1.1กิโลกรัม

“อืม”

“ท่านอยากได้ปืนอะไรเพิ่มเติมจากเขตเหนือมั้ยครับ ผมจะติดต่อให้” เบลโล่ที่เดินเคียงคู่กับเขาถามขึ้น เขาส่ายหน้าปฏิเสธ อาวุธของคลังหลักมีมากพอแล้ว การจะขนส่งอาวุธได้ในแต่ละครั้งต้องขนส่งทางเรือ ซึ่งคลังอาวุธหลักที่เขาอยู่ตอนนี้นั้นติดกับท่าเรือสะดวกต่อการติดต่อขนส่ง ส่วนที่เขตเหนือตอนนี้มือซ้ายของเข้าได้ดูแลอยู่เขาจึงไม่ค่อยไปด้วยตนเอง

“เย็นนี้รับประทานอาหารที่ไหนดีครับ”

“จองภัตตาคารอาหารจีน” หลังจากเยว่ซือพูด เบลโล่โค้งรับก่อนจะกดโทรจองภัตตาคารอาหารจีนร้านโปรดเจ้านาย ตอนแรกเจ้านายเขาเกือบจะซื้อภัตตาคารมาเป็นของตัวเอง แต่อาม่าที่เป็นเจ้าของภัตตาคารนั้นไม่ขาย ทีแรกเยว่ซือก็ดึงดันจะเอาให้ได้แต่เขาห้ามไว้ก่อน

ถึงภัตตาคารแล้วไม่มีใครอยู่เพราะเขาจองเหมาจะได้ไม่มีใครมารบกวนระหว่างรับประทานอาหารได้ เยว่ซือไม่ชอบที่คนเยอะ ไม่ชอบที่เสียงดัง ด้วยเหตุนี้เวลาไปไหนส่วนมากเยว่ซือจะเลือกที่ที่คนน้อย ปิดห้างปิดโรงหนังเหมาร้านอาหารหรือถ้าเลือกได้เขาจะไม่ไปไหนเลย หลังจากเยว่ซือนั่งลงที่โต๊ะเบลโล่ทำท่าจะไปนั่งที่โต๊ะอื่น แต่เยว่ซือชวนให้เขามานั่งด้วยกัน นานๆ ทีเยว่ซือจะชวนเขาร่วมโต๊ะอาหารแปลว่าวันนี้เจ้านายของเขาคงจะอารมณ์ดีมาก เขาไม่กล้าขัดอะไรจึงนั่งลงตรงข้ามกับเยว่ซือ

“รับอะไรดีคะ” พนักงานคนสวยยืนรับออเดอร์ เขากวาดสายตาไปทั่วเมนู ก่อนจะเอ่ยเมนูที่อยากทานขึ้นมา

“ไก่แช่เหล้า สามชั้นตุ๋นเต้าเจี้ยว ผัดโป๊ยเซียน ขาหมูตุ๋นยาจีน เป็ดพะโล้ ข้าวเปล่าสองถ้วย”

“รับอะไรเพิ่มอีกไหมคะ”

“นายท่านอยากกินอะไรเพิ่มไหมครับ”

“ไม่ นายเถอะอยากสั่งอะไรก็สั่ง”

“แค่นี้ก็จะกินไม่หมดอยู่แล้วครับท่าน แหะๆ” เยว่ซือพยักหน้ารับ ส่งเมนูคืนพนักงาน รอไม่นานอาหารก็มาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ เบลโล่รอให้เจ้านายของเขาตักอาหารเข้าปากก่อนจึงจะเริ่มทานได้

เวลาล่วงเลยมาอีกสามเดือนเป่ยเปียนหายเป็นปกติและโชคดีมีผู้จ้างวานให้องค์กรของเยว่ซือไปสังหารผู้นำตระกูลไป่ ซึ่งวันนี้สวี เยว่ซือมาเจรจางานที่ได้รับ เยว่ซือมองชายชราที่รูปร่างท้วมใส่ชุดฉีผาวสีทอง บนคอประดับไปด้วยสร้อยคอทองคำเส้นโตที่ปากคาบซิก้าร์ไว้ เยว่ซือหยิบแก้วที่บรรจุไวน์ตรงหน้าขึ้นมาชูเขาหมุนแก้วโคลงเคลงมันก่อนจะสูดดมกลิ่นว่ามีอะไรแปลกปลอมเจือปนมั้ย เมื่อสัมผัสได้ว่าไม่มีอะไรอันตรายจึงจรดริมฝีปากที่ปากแก้วยกขึ้นดื่ม ชิมละเมียดละไมความหวานของไวน์ชั้นยอด

“แค่งานฆ่าผู้นำตระกูลไป่ ฉันเชื่อว่าซีห่าวจะทำมันสำเร็จนะคุณเยว่” ชายชราพูดด้วยสีหน้าจริงจังตั้งศอกลงบนโต๊ะมือทั้งสองข้างประสานกัน เยว่ซือวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะเอนหลังพิงเก้าอี้นั่งไขว่ห้าง

“ค่าหัว?”

“หกสิบล้าน”

“ดีล” การเจรจาสำเร็จปากเรียวสวยยกยิ้มขึ้นที่มุมปาก เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วออกจากห้องไปโดยมีเบลโล่เดินตามหลังและบอดี้การ์ดล้อมรอบตัว เบลโล่เปิดประตูรถให้เจ้านายขึ้นไปก่อนแล้วอ้อมไปขับรถด้านหน้า BMWเคลื่อนตัวออกไปจากคฤหาสน์หลังใหญ่ไปยังคฤหาสน์ของสวี เยว่ซือ

“หายดีแล้วฉันก็มีงานให้ทำ” เรียกเป่ยเปียนเข้ามาหาที่ห้องทำงาน เขานั่งอยู่ที่โต๊ะ อ่านเอกสารไปด้วยปากก็พูดเนื้อหางานที่จะส่งตัวเป่ยเปียนไปทำด้วย

“ครับ”

“ฆ่าหัวหน้าตระกูลไป่” หยิบบุหรี่ขึ้นจุดสูบ ปล่อยควันสีเทาฟุ้งไปทั่วห้อง เป่ยเปียนโค้งได้รับคำสั่งก่อนจะหมุนตัวทำท่าจะเดินออกไปจากห้องแต่มีเสียงจากปากเยว่ซือฉุดรั้งเขาไว้

“เดี๋ยวก่อน”

“ครับ”

“คืนนี้ว่างมั้ย”

“มีอะไรครับ”

“จะเลี้ยงต้อนรับลูกน้องใหม่อย่างนายน่ะ แล้วก็มีเรื่องจะคุยด้วย” ปกติเยว่ซือจะเลี้ยงต้อนรับลูกน้องใหม่อยู่แล้วเป็นปกติ ส่วนเรื่องในใจที่ค้างคาเขามาตลอดหลายเดือนคงจะต้องสะสางให้จบภายในคืนนี้

“ครับ”

“เจอกันที่ห้องนอนนายนั่นแหละ มันเป็นเรื่องส่วนตัวเดี๋ยวมีใครได้ยินเข้า”

“…” เป่ยเปียนไม่พูดอะไรต่อ โค้งตัวอีกครั้งแล้วเดินออกจากห้องทำงานไป

เยว่ซือในเสื้อเชิ้ตกับกางเกงสแล็คในมือถือขวดเหล้าเกล็นฟาคลาส เขาเคาะห้องเบาๆ สักพักเจ้าของห้องเปิดประตูก่อนจะถอยหลังเพื่อให้เขาเดินเข้าไป ภายในห้องถูกตกแต่งอย่างดีสไตล์โมเดิร์น สิ่งของเครื่องใช้ล้วนเป็นสีขาวสะอาดตา กลางห้องมีโต๊ะกินข้าวพร้อมเก้าอี้ตั้งอยู่ เขาเดินนำขวดเหล้าไปวาง เป่ยเปียนเลื่อนเก้าอี้ให้เขานั่ง เขานั่งลงมองเจ้าของห้องที่เดินไปหยิบแก้ววิสกี้สองแก้วแล้วเดินกลับมาหาเขา จัดการรินเหล้าราคาแพงให้เจ้านายและตัวเอง เขานั่งลงตรงหน้าเยว่ซือแต่เขาไม่ได้ปริปากพูดอะไร เยว่ซือที่ทนความเงียบไม่ไหวจึงเป็นฝ่ายพูดก่อน

“ไม่นึกเลยนะว่านายจะทำงานเป็นนักฆ่า ช่างน่าแปลกใจจริงๆ”

“ตั้งแต่เด็กผมถูกฝึกมาพร้อมกับคุณอยู่แล้ว”

“นั่นสินะ แต่นายเปลี่ยนไปนะเป่ยเปียน”

“คุณก็พูดมากกว่าเดิมนะ”

“อะไรทำให้นายเปลี่ยนไปขนาดนี้” พูดไปก็จิบเกล็นฟาคลาส สก๊อตวิสกี้ไป กลิ่นเชอร์รี่นำตามด้วยรสชาติของมอลท์อันหอมหวานแผ่ซ่านไปทั่วปาก เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีดำสนิทของเป่ยเปียน เป่ยเปียนก็ยังคงทำสีหน้าเรียบเฉย

“เรื่องนั้นผมคงตอบคุณไม่ได้” น้ำเสียงราบเรียบออกมาจากปากเป่ยเปียน เขายังไม่ได้แตะต้องวิสกี้ราคาแพงซึ่งผิดกลับเจ้านายเขาที่ตอนนี้มันพร่องไปแล้วครึ่งแก้ว

“งั้นเหรอ นั่นสินะเรื่องบางเรื่องคงพูดไม่ได้”

“ครับ”

“ทำงานให้ทางฝ่ายรัฐบาลเป็นยังไงบ้างล่ะ”

“ก็ดี แต่ผมหวังว่าคุณจะจ่ายมากกว่ารัฐบาลนะ”

“เห็นแก่เงินดีนี่” เหล้าหมดแก้ว เยว่ซือเริ่มรินเหล้าให้ตัวเองในแก้วที่สอง เขาติดใจรสชาติในเหล้าราคาแพงแต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมคนตรงข้ามเขาถึงไม่ยอมแตะต้องเหล้าตรงหน้าสักที

“คนเรามักจะหาผลประโยชน์ให้ตัวเองเป็นเรื่องปกติ อีกอย่างคุณซื้อตัวผมเองนะคุณเยว่”

“นั่นก็จริง”

“แล้วเมื่อสิบปีก่อนนายไปทำอะไรมาบ้าง”

“ผมพยายามติดต่อหาคุณ แต่ไม่สำเร็จ”

“แน่สิฉันถูกสั่งห้ามติดต่อใครทั้งนั้น แถมรู้อีกทีนายก็กลายเป็นนักฆ่าไปซะแล้ว ลู่ เป่ยเปียน”

“คุณก็กลายเป็นมาเฟียผู้ยิ่งใหญ่ไงคุณเยว่”

“ขอบคุณสำหรับคำชม นึกว่าจะเก่งแต่พูดแดกดันกันเสียอีก”

“ครับ”

“นายพูดเป็นแต่ครับหรือยังไงกัน” เยว่ซือขมวดคิ้วมุ่น วางแก้วเหล้าลงแล้วยกมือขึ้นกอดอกออย่างอารมณ์เสีย

“…”

“คนที่เคยบอกรักฉันนักหนามันไปไหนกันหรือลู่เป่ยเปียน”

“คุณเคยสนใจความรักที่ผมมอบให้ด้วยเหรอคุณเยว่”

“...”

“คุณไม่เคยคิดจะเหลียวแลผมด้วยซ้ำคุณสวี เยว่ซือ”

“อย่ามายอกย้อน”

“คุณถามว่าคนที่บอกรักคุณหายไปไหนงั้นเหรอ จริงๆ เขายังอยู่แต่คุณไม่ได้สนใจมัน”

“…”

“ผมรักคุณเหมือนเดิม อย่างที่ผมเคยพูดเลยคุณเยว่ผมยังรักคุณเสมอ”

“นาย...”

“กาลเวลาทำให้คนเปลี่ยนไป แต่รักของผมที่มีให้คุณไม่มีวันเปลี่ยนแปลง”

“งั้นก็รักฉันให้มากๆ ซะ หลงแค่ฉัน ฟังแค่ฉัน ซื่อสัตย์แค่ฉัน”

“คุณนี่มันเห็นแก่ได้”

“จะเข้าใจอย่างนั้นมันก็ใช่”

“...”

“ซื่อสัตย์ต่อฉันให้มากๆ ล่ะลู่เป่ยเปียน”

“ต่อให้คุณไม่บอกผมก็คงทำอย่างนั้น”

“งั้นก็แสดงให้ฉันเห็นซะสิ เอาล่ะทีนี้ใช้ปากให้ฉันซะ” ไม่รู้ว่าเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ดื่มมากไป หรือความเย่อหยิ่ง ความทะนงตน อยากเอาชนะถึงทำให้เยว่ซือสั่งออกไปแบบนั้น เป่ยเปียนลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเดินไปตรงหน้าเจ้านายที่เขาภักดี ก้มลงคุกเข่าระหว่างขาของเยว่ซือ คนบนเก้าอิงนั่งพิงเก้าอี้อย่างสบายอารมณ์รอดูกว่าอีกฝ่ายจะทำอะไรต่อไป เป่ยเปียนใช้มือปลดกระดุมกางเกงเขาแล้วรูดซิบลง จรดริมฝีปากลงไปที่ท่อนเนื้อร้อนผ่านกางเกงชั้นบางดูดดึงขบเม้มเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ดึงชั้นในบางลงมาให้เห็นกลางกาย

ก้มหัวลงต่ำแตะปลายลิ้นลง ลิ้นอุ่นชื้นค่อยๆ ดูดส่วนหัวเบาๆ สลับกับขบเม้มไปทั่วลำท่อนแกร่ง ใช้ลิ้นลากเลียตั้งแต่สุดโคนขึ้นมาช้าๆ ก่อนจะครอบปากลงไปขยับปากรูดขึ้นลง พยายามปรนเปรอให้อีกฝ่ายพอใจมากที่สุด ใช้มือรูดรั้งในส่วนที่ปากเขาไม่สามารถครอบคลุมมันได้ เยว่ซือเชิดหน้าขึ้นส่งเสียงครางในลำคอเบาๆ เหงื่อผุดขึ้นบนใบหน้า เครื่องปรับอากาศไม่สามารถช่วยลดความร้อนรุ่มที่เกิดขึ้นจากแรงอารมณ์ได้