Beranda / รักโบราณ / นักฆ่าล่าพยัคฆ์ / ตอนที่  2  องครักษ์หญิงของท่านอ๋อง

Share

ตอนที่  2  องครักษ์หญิงของท่านอ๋อง

last update Tanggal publikasi: 2025-02-27 00:37:14

 

มีเพียงรอยยิ้มบาง ๆ เท่านั้นที่ผุดขึ้นมา เสียงพ่นลมจากปลายจมูกของอีกฝ่ายทำให้นางรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย

“แม่นางอวิ๋นซี หากว่าเจ้าอยากจะฆ่าข้าจริง ๆ คงลงมือไปนานแล้ว จำได้ว่าเจ้าปัดอาวุธลับของคนร้ายช่วยข้าเอาไว้ที่หอนางโลม นั่นแสดงว่าเจ้ายังพอมีจิตใจที่ดี และข้าก็ไม่ใช่ศัตรูของเจ้า มิสู้เราสองคนมานั่งคุยกันดี ๆ ถึงเรื่องที่เกิดขึ้นบางทีข้าอาจจะช่วยเจ้าได้”

“เกรงว่าบางเรื่องท่านอ๋องไม่ทราบจะดีกว่า เพราะว่าเรื่องที่ข้าอยากจะรู้ ก็ไม่แน่ว่าจะเกี่ยวกับท่าน”

“งั้นหรือ เช่นนั้นหากว่ามันเกี่ยวกับข้าก็ยิ่งง่ายเข้าไปใหญ่ หากว่าช่วยเจ้าได้ข้าก็ยินดี”

“ท่านพูดจริงงั้นหรือ”

“นับตั้งแต่ที่เจ้าช่วยข้าเอาไว้ ก็นับว่าข้าติดหนี้ชีวิตเจ้าหนึ่งครั้ง หากเจ้าต้องการให้ช่วยทำสิ่งใดข้าย่อมยินดีช่วย ชาจะเย็นแล้วรีบดื่มก่อนเถอะ”

“เช่นนั้นก็ขอบคุณท่านอ๋องแล้ว”

หลิ่วอวิ๋นซียกน้ำชาขึ้นมาดื่ม นับเป็นสัญญาณที่บ่งบอกว่านางยินดีที่จะร่วมสนทนาต่อกับเขาอีกครั้ง

“เจ้าบอกว่านัดกับเหรินลั่วหลีที่หอซิงเฟย เหตุใดต้องเป็นที่นั่น แล้ว…”

“เดี๋ยวก่อนนะท่านอ๋อง นี่ท่านเริ่มสอบสวนข้าแล้วงั้นหรือ”

“ขออภัยแต่ข้าจำเป็นต้องรู้ เจ้าทราบหรือไม่ว่าคนร้ายคือผู้ใด”

“นักฆ่า”

“เรื่องนั้นข้าพอจะเดาได้”

“ท่านอ๋องเป็นหนึ่งในสี่พยัคฆ์แห่งเฉินซาน เป็นเทพสงครามแดนเหนือ ไม่เคยได้ยินนักฆ่าของ "หอฟงหรู" หรอกหรือ"

“หอฟงหรู เป็นพวกมันอีกแล้ว”

“ท่านรู้แต่ก็ยังจะถามข้า ดูแล้วท่านอ๋องมิได้อยากจะรู้แต่แค่อยากลองหยั่งเชิงข้าเท่านั้น”

“ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น ก่อนหน้านี้มีขุนนางในราชสำนักถูกนักฆ่าของหอฟงหรูฆ่าไปสองคนเมื่อสองเดือนก่อน ซึ่งนับจากวันนั้นข้าก็ตามสืบมาตลอดแต่กลับ… ไร้วี่แววของพวกมัน”

“นักฆ่าพวกนี้เป็นคนในยุทธภพ รับคำสั่งจากเงินก้อนโตเพื่อฆ่าคน ไม่แจ้งเบาะแสของผู้จ้าง หากถูกจับได้ก็พร้อมเอาชีวิตแลกกับความลับของผู้ว่าจ้าง”

“เจ้าเหมือนจะรู้จักพวกมันดี”

“แน่นอน เพราะว่าข้าเองก็เคยถูกพวกมันไล่ฆ่ามาก่อน”

“เจ้าหรือ นับว่าร้ายกาจไม่เบาที่ยังมีชีวิตรอดมาได้ถึงตอนนี้ เหรินลั่วหลีเป็นรองเจ้ากรมขุนนาง หากดูจากตำแหน่งปัจจุบันของเขาก็ไม่นับได้ว่าจะมีความสำคัญอะไรขนาดนั้น แต่เหตุใดเจ้าจึงไปพบเขา”

“เขาอยากให้ข้าเป็นองครักษ์ให้ แต่ไม่ทันได้ตกลงก็ถูกลอบฆ่าเสียก่อน”

“องครักษ์งั้นหรือ”

“ถูกต้อง ข้ากำลังจะไปพบเขาแต่ก็ไม่ทันได้คุยกันมากมาย นักฆ่าของหอฟงหรูก็บุกเข้ามา และลงมือฆ่าเขาเสียก่อน”

“นั่นก็น่าแปลก เช่นนั้นแสดงว่าใต้เท้าเหรินก็รู้ว่าจะมีคนลอบสังหารถึงได้อยากให้เจ้ามาอารักขา”

“เรื่องนั้นข้าไม่รู้ แต่ข้าไม่ชอบให้ผู้อื่นมาฆ่าคนต่อหน้า มันรู้สึกไม่เป็นธรรมสักเท่าไหร่”

“คิดไม่ถึงว่าดรุณีน้อยเช่นเจ้าที่เป็นชาวยุทธ์ จะสนใจเรื่องเช่นนี้ด้วย”

“คนที่สมควรตายกลับไม่ตาย นั่นต่างหากที่ไม่ยุติธรรม”

สายตาวาวจากดวงตาคู่โตหันมามองหน้าเขาอีกครั้ง แม้จะดูนิ่งดุจแผ่นน้ำแข็งแต่ในนั้นก็รู้สึกได้ถึงความแค้นบางอย่าง 

“เจ้า… อยากจะพูดสิ่งใดกันแน่”

“ท่านแน่ใจหรือว่าอยากรู้”

“หากไม่อยากรู้ก็คงไม่ถาม”

“หึ ท่านอ๋องสมเป็นยอดบุรุษที่เย็นชา ดุดันและเด็ดขาดตามที่ร่ำลือ”

“หลิ่วอวิ๋นซี นามของเจ้าเองก็ไม่ธรรมดา ข้าคิดว่าบางทีเรื่องที่เจ้าตามหาข้าอาจจะช่วยเจ้าได้ เข็มพิษวารีของเจ้าถูกนำออกมาใช้งานแล้ว อย่างน้อยคืนนี้เรื่องของเจ้าก็คงถึงหูของหอฟงหรู อีกไม่นานนักฆ่าเหล่านั้นก็คงตามล่าเจ้าเป็นแน่”

“นี่ท่านกำลังขู่ข้างั้นหรือ”

“ข้าแค่กำลังยื่นข้อเสนอ ในเมื่อเจ้าเป็นองครักษ์รับจ้าง เช่นนั้นข้าก็จะจ้างเจ้าให้มาเป็นองครักษ์ข้างกายข้า”

“เหตุใดท่านจึงคิดว่าข้าจะตอบตกลง”

“เมื่อสองปีก่อนเพราะต้องการแย่งวิชาผลิตอาวุธลับสุดยอดของอาจารย์ “ไป๋ลู่ตง” ซึ่งโด่งดังไปทั่วในนาม “เข็มพิษวารี” เขาถูกลอบสังหารโดยนักฆ่าไร้สังกัด ซึ่งตอนนี้ผู้ที่น่าสงสัยที่สุดคงไม่พ้นหอฟงหรูที่เลี้ยงนักฆ่าเอาไว้มากที่สุดในยุทธภพ เจ้าเองก็คงจะถูกตามล่าหลังจากที่อาจารย์เจ้าตายสินะ”

อวิ๋นซีนิ่งเงียบและไม่ตอบ เป็นครั้งแรกที่ท่านอ๋องรู้สึกเหนือกว่าอีกฝ่ายเพราะดูแล้วจากท่าทีที่นิ่งไปเหมือนว่าเขาจะเดาเรื่องถูก

“เรื่องคดีขุนนางที่ถูกฆ่า และอาจารย์ของเจ้าอาจจะเป็นนักฆ่ากลุ่มเดียวกันที่ลงมือ เจ้าไม่อยากทวงแค้นให้อาจารย์ของเจ้างั้นหรือ”

“เหตุใดข้าต้องให้ท่านช่วย”

ท่านอ๋องเพียงแค่ยกน้ำชาขึ้นมาจิบเพื่อปิดบังรอยยิ้มเอาไว้ เมื่อคำถามนี้ออกมาจากปากนาง นั่นเท่ากับว่าเรื่องที่เขาพูดเมื่อครู่นี้มีความจริงอยู่อย่างน้อยสองในสามส่วน

“ข้ามีกำลังทหาร มีอาวุธ มีสายข่าว และมีทุกสิ่งที่เจ้าต้องการ เพียงแต่… เจ้าต้องทำงานแลก”

“งานอะไร”

“ข้าพึ่งบอกเจ้าไปว่าให้เจ้าอารักขาอยู่ข้างกายข้า”

“หึ ท่านอ๋องทรงล้อเล่นแล้วกระมัง ข้างกายท่านมียอดองครักษ์ปากมากผู้นั้นอยู่แล้ว จะต้องการองครักษ์ที่เป็นสตรีเช่นข้าไปทำไมกัน อีกอย่างท่านเป็นถึง “พยัคฆ์แดนเหนือ” ที่ยิ่งใหญ่ จะต้องการองครักษ์ที่เป็นสตรีไปเพื่อสิ่งใดกัน"

“ขอเพียงเจ้าตอบรับเงื่อนไขนี้ จากนี้เจ้าก็รู้เอง”

“หากว่าข้าไม่ตกลงเล่า”

“พ้นเขตวังหลวงออกไปไม่ถึงสามสิบจั้งข้าเชื่อว่าเจ้าก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้ว ข้างนอกนั่นคงมีคนของหอฟงหรูติดตามเจ้าตั้งแต่พวกเราออกจากหอคณิกา จะตัดสินใจเช่นไรก็แล้วแต่เจ้า”

น้ำชาถูกรินให้นางอีกจอกและยื่นไปให้ด้วยตนเอง หลิ่วอวิ๋นซีมองควันที่ลอยขึ้นมาจากจอกชาก่อนจะตัดสินใจ เมื่อนางก้าวเข้ามาถึงตรงนี้แล้วก็คงมิอาจหวนคืนได้อีก

 แม้ว่าหอฟงหรูจะมีนักฆ่ามากมายแต่กลับไม่กล้าลงมือในเขตวังหลวงของหลิงอ๋องผู้นี้ ทำได้เพียงลอบฆ่าคนทำตัวเป็นโจรกระจอกในบางเวลาเท่านั้น

“เช่นนั้นนับจากนี้ ขอท่านอ๋องโปรดชี้แนะด้วยเพคะ”

อวิ๋นซียกชาขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดพร้อมกับวางจอกชาตรงหน้าของท่านอ๋องและคุกเข่าคำนับให้พระองค์เป็นครั้งแรก

“หลิ่วอวิ๋นซี ขอน้อมรับคำสั่งของพระองค์นับจากวันนี้เป็นต้นไป”

“เจ้าลุกขึ้นเถอะไม่จำเป็นต้องมากพิธีเช่นนั้น การที่เจ้ายอมรับปากข้าเรื่องนี้แน่นอนว่าข้าย่อมมอบสิ่งที่เรียกว่าความปลอดภัยให้กับเจ้า คืนนี้พักผ่อนก่อน ข้าสั่งให้คนจัดที่พักให้เจ้าแล้ว เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยมาคุยกัน”

“ขอบพระทัยเพคะ”

“เสี่ยวอวี้!”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“ให้คนพา… อวิ๋นซีไปพักเถอะ”

“รับบัญชา แม่นางหลิ่วเชิญ”

“ขอบคุณ”

เรือนพัก

เมื่อเดินเข้ามาถึงเรือนพักด้านหลัง ซึ่งถูกจัดเอาไว้ให้พร้อมกับสาวใช้สี่คน และบ่าวไพร่อีกไม่ต่ำกว่าห้าคนก็ทำให้อวิ๋นซีต้องแปลกใจเล็กน้อย

“เหตุใดเรือนนี้จึงได้มีสาวใช้มากมายเช่นนี้”

“ทั้งหมดนี้ท่านอ๋องเตรียมเอาไว้ให้เจ้า เอาล่ะข้าส่งเพียงเท่านี้ จากนี้อาเวินกับอาลี่จะเป็นคนดูแลเจ้า”

“องครักษ์ต้องมีสาวใช้ด้วยหรือ”

“เรื่องนี้เจ้าเก็บเอาไว้ถามท่านอ๋องพรุ่งนี้เองจะดีกว่า ส่งเจ้าถึงที่แล้วข้าขอตัวก่อน”

“ขอบคุณองครักษ์เสี่ยวอวี้”

นางคำนับให้เขา เสี่ยวอวี้เดินกลับออกไปแล้ว ดูท่าทางเขาไม่ค่อยชอบนางสักเท่าใดเพราะคำว่า “องครักษ์ข้างกาย” ท่านอ๋องเป็นสิ่งที่เขาทำมาเนิ่นนาน ตอนนี้มีนางอีกคนเข้ามาแน่นอนว่าเสี่ยวอวี้คงไม่พอใจ

“คุณหนูท่านรีบเข้าห้องแล้วนอนพักเถอะเจ้าค่ะ ตอนเช้าข้ากับอาเวินจะมาแต่งตัวให้”

“ขอบใจพวกเจ้ามาก แต่ข้าทำเองก็ได้”

“ไม่ได้เจ้าค่ะ นับจากวันนี้ข้าอาลี่และนางชื่ออาเวินมีหน้าที่ดูแลท่านตามบัญชาท่านอ๋อง คุณหนูท่านรีบพักเถิดเจ้าค่ะ”

“อ้อ ได้เช่นนั้นก็ขอบใจพวกเจ้ามากนะ”

หลิ่วอวิ๋นซีเดินเข้ามาในห้องนอน ซึ่งมีสองสาวใช้เดินตามเข้ามาด้วย พวกนางเริ่มทำตามรับสั่งของท่านอ๋อง ดูแลและดับไฟจนนางเข้านอน อวิ๋นซีแทบจะไม่เคยคิดเลยว่า เมื่อคืนนี้นางยังนอนอยู่โรงเตี๊ยมเล็ก ๆ หรือไม่ก็ตามวัดร้างและโรงพักม้า นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้จะได้มาเป็นสตรีในวังหลวง

“วันเดียวแต่กลับพบเจอเรื่องมากมายถึงเพียงนี้เชียว หลังจากนี้ชีวิตข้าคงจะไม่เหมือนเดิมแล้วสินะ “เฉินตงหราน” ท่านอ๋องแห่งแดนเหนือ… ท่านเป็นคนเช่นไรกันแน่นะ”

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนพิเศษ 2

    พยัคฆ์ที่รอเวลาเช่นนี้มีหรือที่จะพลาดโอกาส เขารีบลุกขึ้นและโอบรอบเอวพระชายาของตนเองเอาไว้ในทันที และหันไปลาฝ่าบาทกับฮองเฮาที่นั่งหน้าแดงอยู่ข้าง ๆ ฝ่าบาท“ในเมื่อเป็นประสงค์ของพระชายา เช่นนั้นกระหม่อมคงต้องขอทูลลาก่อน เอาไว้เราค่อยมานั่งสนทนากันใหม่พ่ะย่ะค่ะ”“ไปเถอะ ๆ พวกเจ้ารีบไปเถอะไป ให้ตายเถอะเรื่องเช่นนี้นางก็กล้าพูดออกมา เห็นทีคงปล่อยให้ท่องยุทธภพนานเกินไปสินะ ไม่เหลือคราบองค์หญิงแห่งแคว้นเลยสักนิด”""เช่นนั้นทูลลาเพคะ / พ่ะย่ะค่ะ""อวิ๋นซีและท่านอ๋องกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกจากตำหนักของฝ่าบาทไป เมื่อยิ่งได้มอง กงซุนหลิงเฮ่อก็เริ่มถอนหายใจพร้อมกับส่ายศีรษะให้กับทั้งสองคนที่พึ่งออกจากตำหนักไป“โตแล้วนะนั่น ยังทำนิสัยไม่ต่างกับเด็ก ๆ เลย”“ฝ่าบาทเป็นห่วงนาง แต่กลับพูดเรื่องนี้ขึ้นมา คงกลัวว่าในวันข้างหน้าซีเอ๋อร์จะลำบากเมื่อท่านอ๋องจำเป็นต้องรับพระสนมสินะเพคะ”“ใช่แล้วเพียงแต่ว่าคนอย่างซีเอ๋อร์น่ะ ยอมหักไม่ยอมงอ นางเคยยอมให้ผู้ใดที่ไหน แค่ทะเลาะกับสนมจิ่วครั้งนั้น ถึงกับยอมทิ้งฐานะองค์หญิงออกผจญใต้หล้ากับอาจารย์ไป๋ ข้าก็แค่หาทางรอดให้ท่านอ๋องเท่านั้นแต่เจ้าดูสิ พวกเขาเข้ากันดีกว่าที่ข้

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนพิเศษ 1 

    แคว้นจ้าว / สุสานจักรพรรดิ“ซีเอ๋อร์”ท่านอ๋องหันมาประคองกอดพระชายา ที่ยืนร้องไห้หลังจากที่ทำพิธีสักการะอดีตองค์จักรพรรดิเสร็จแล้ว“หม่อมฉันไม่เป็นไรเพคะ ที่จริงก่อนที่จะเดินทางมาถึงหม่อมฉันฝันถึงเสด็จพ่อครั้งหนึ่ง”“งั้นหรือ แล้วเจ้าฝันว่าอย่างไรบ้างเล่า พระองค์มาให้กำลังใจหรือว่า… มาบอกลา”“ไม่ใช่เพคะ พระองค์เดิมมากอดหม่อมฉันเอาไว้ แล้วบอกว่า…”‘ใช้ชีวิตให้ดี แม่กับพ่อจะอยู่กับเจ้าตลอดไป….’ท่านอ๋องฟังที่พระชายากล่าวก็ดึงนางเข้ามากอด แม้นใบหน้าของอวิ๋นซีจะนิ่งแต่กลับมาน้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ตงหรานพานางเดินออกมาหน้าสุสานจักรพรรดิ และทอดสายพระเนตรมองไปยังด้านหน้าซึ่งเป็นดินแดนทุ่งน้ำแข็งของแคว้นจ้าวที่รุ่งเรืองและยิ่งใหญ่ “มีคนเคยกล่าวว่าคนที่เรารัก ไม่ว่าจะเป็นบุพการี พ่อแม่ผู้ให้กำเนิด ญาติพี่น้องทุกคนต่างก็ไม่เคยจากเราไปไหน ทุกคนอยู่รอบ ๆ กายเราอยู่เสมอเพียงแค่เรามองไม่เห็นแต่หากใช้หัวใจสัมผัส ก็จะรับรู้ถึงความรักของพวกเขาได้ทันที”“เช่นนั้นเองหรือเพคะ หม่อมฉันก็คงต้องคิดเช่นนั้น”“เหตุใดแม้แต่ตอนร้องไห้เจ้าก็ยังงดงามไม่สร่าง เห็นทีว่าข้าคงจะหลงพระชายาของตัวเองจนมิอาจห้ามใจได้แล้ว”

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์     ตอนที่  48  ค่ำคืนแห่งรักนิรันดร์ (ตอนจบ)

    ห้องส่งตัวถึงเวลาฤกษ์ส่งตัวท่านอ๋องก็เดินเข้ามา แม่สื่อจัดการปิดประตูทันที อวิ๋นซีที่นั่งรออยู่ในห้องพร้อมกับสาวใช้อาลี่และอาเวิน เมื่อเจ้าบ่าวเข้ามาพวกนางก็เดินออกไปทันที “ซีเอ๋อร์ เจ้ารอข้านานหรือไม่”“ไม่เพคะ มีอาลี่กับอาเวินนั่งคุยเป็นเพื่อน หม่อมฉันรอได้… เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ เหตุใดจึงทำหน้าเช่นนี้”ท่านอ๋องหันมามองเจ้าสาว ที่จริงเขามิใคร่อยากจะบอกกับนางเท่าใดนัก เนื่องเพราะมิใช่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับเขาโดยตรงเท่าใด อีกอย่างวันนี้ก็เป็นวันมงคลของเขากับนาง“ช่างเถอะ ข้าคงดื่มมากเกินไป เจ้าคงจะเหนื่อยแล้วสินะ เราไปแช่น้ำอุ่นสักหน่อยดีหรือไม่”“ท่านดื่มมาหนักหรือเพคะ"“เปล่าหรอกข้ากลัวว่าเจ้าจะปวดเมื่อยน่ะ พิธีการในวันนี้ค่อนข้างจุกจิกและวุ่นวาย ก็เลยคิดว่าเจ้าจะเหนื่อย”“ตงหราน ท่านมีเรื่องอะไรในใจอย่างนั้นหรือ”“ข้า…”“หากท่านไม่พูด เกรงว่าคืนนี้ข้าจะให้ท่านนอนเฝ้าห้องส่งตัวเพียงลำพัง”“ไม่นะ! ข้าพูดแล้ว ๆ เจ้าก็อย่าขู่ข้านักเลยน่า คืนนี้เป็นคืนเข้าหอเจ้าสาวจะทิ้งไปได้เช่นไร ผิดธรรมเนียม”“เช่นนั้นก็พูดออกมา เราเข้าพิธีคำนับฟ้าดินกันไปแล้วก็ถือเป็นสามีภรรยากันถูกต้อง ท่านสาบานด้

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนที่  47   งานอภิเษก

    แม้นจะเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แข็งแกร่งเพียงใด แต่เมื่อต้องมาสู้ศึกบนเตียงกับพยัคฆ์ที่หิวโหยอย่างเฉินตงหราน ก็ทำเอาอวิ๋นซีหมดเรี่ยวแรงไปได้เช่นกัน “พระองค์หยุดพักบ้างเถิด หม่อมฉันง่วงเต็มทีแล้ว”“เช่นนั้นก็ได้”เกือบฟ้าสางกว่าท่านอ๋องจะยอมให้นางนอนพัก แม้ว่าหลังจากนั้นเขาจะค่อย ๆ ใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดตัวให้นางก่อนจะนอน แต่ด้วยสติที่แทบจะไม่เหลือจึงไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะลืมตา ตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบเพียงเตียงที่ว่างเปล่า ท่านอ๋องออกไปประชุมราชสำนักแต่เช้าแล้ว“คนบ้าอะไรกัน ข้านอนหลับหมดเรี่ยวแรงแต่กลับยังตื่นไปประชุมเช้าได้อีกงั้นหรือ ไม่ยุติธรรมเลย”สิบวันถัดมาฤกษ์อภิเษกถูกส่งมาจากโหรหลวงจากวังหลวง พระราชทานโดยฮ่องเต้ซึ่งเป็นพระเชษฐาองค์โตของเหล่าท่านอ๋องทั้งสี่ ในครั้งนี้ฝ่ายกรมพิธีการของวังหลวงเฉินซานมาด้วยตัวเอง และส่งชุดแต่งงานพระราชทานมาพร้อมกับช่างภูษาอีกกว่าสามสิบชีวิต เพื่อช่วยจัดงานอภิเษกที่ยิ่งใหญ่นี้ให้สมเกียรติของทั้งสองแคว้น“เนื่องจากฮองเฮาประสูติพระธิดาอีกพระองค์ซึ่งนับเป็นองค์หญิงลำดับที่สองในราชวงศ์เฉิน “เฉินลู่หมิง” จึงมิอาจมาร่วมงานมงคลในครั้งนี้ของท่านอ๋องได้ กระหม่อมเป็นตัว

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนที่  46  หวานชื่นมิลืมเลือน (NC)

    อวิ๋นซียิ้มแต่มิได้พูดอะไรตอบกลับไป นางรู้สึกว่ามีบางอย่างกั้นเอาไว้ที่คอ หากแค่เพียงเอ่ยออกไปคงกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่ ทำได้เพียงแค่พยักหน้าเพื่อเป็นคำตอบให้เขาเท่านั้น“ซีเอ๋อร์… ข้ารักเจ้ายิ่งนัก”“ข้าเองก็รักท่าน” “อากาศเริ่มเย็นลงแล้ว พวกเราก็รีบเข้าไปข้างในกันดีกว่า เดี๋ยวเจ้าจะไม่สบาย” “ท่านก็แค่จะหาเรื่องกินเต้าหู้ข้าเท่านั้น”“อย่าทำเป็นรู้ดี ข้าอยากทำมากกว่านั้นเยอะเลยพระชายาที่รัก เจ้าคงต้องทำใจเอาไว้ล่วงหน้าแล้วล่ะ”ท่านอ๋องรวบตัวนางขึ้นมาอุ้มและพาเดินเข้าไปด้านในตำหนักทันที ท่านอ๋องทั้งสามพร้อมกับฝ่าบาทที่นั่งอยู่ที่ตำหนักรับรองหันไปมอง เฉินรั่วเฟิงเป็นคนเอ่ยขึ้นคนแรก“พี่สามเขาไม่คิดบ้างเลยหรือว่านี่มันค่อนข้างผิดธรรมเนียมไปสักหน่อย มิใช่ว่าจะต้องมีพิธีซ่อนเจ้าสาวหรือแยกกับพระชายาก่อนเข้าพิธีหรอกหรือ แต่นี่เขาแทบไม่ห่างจากว่าที่พระชายาของเขาเลยนะ”“เฮ้อ… น้องเก้าเจ้าอิจฉาก็ยอมรับมาตรง ๆ เถอะน่า”“พี่แปดท่านพูดก็พูดเรื่อยเปื่อย ข้าน่ะหรือจะอิจฉาเขา ความรักคือเรื่องวุ่นวายข้าไม่สรรหามาให้ปวดหัวหรอก ดูอย่างโม่ชิงเซียนสิ ผิดหวังถึงกับต้องออกบวชเลยนะ เพราะรู้ว่าสู้พี่สะใภ้ไ

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนที่  45  คืนสุขสู่หลิงโจว

    โม่หยางหันมาคุกเข่าทั้งน้ำตา เขารู้ดีอยู่แล้วว่าบิดาไม่พ้นโทษตายอยู่แล้วจึงมิได้คิดจะกล่าวโทษท่านอ๋อง“ท่านอ๋องขอพระองค์โปรดให้กระหม่อม ได้มีโอกาสจัดงานศพให้บิดาเพื่อแสดงความกตัญญูเป็นครั้งสุดท้ายด้วยพ่ะย่ะค่ะ โทษหลังจากนี้กระหม่อมยินดีที่จะรับผิดแทนบิดาแต่เพียงผู้เดียว”โม่หยางคุกเข่าและกราบลงแนบพื้นอีกครั้ง อวิ๋นซีจับแขนท่านอ๋องเอาไว้แน่น “คุณชายโม่เป็นผู้ที่ช่วยให้พวกเราทลายคลังอาวุธและบอกที่ซ่อนของกองกำลังของสกุลโม่ทั้งหมด ท่านควรจะให้โอกาสเขา อีกอย่างผู้ที่ทำผิดมีเพียงบิดาของเขา แม้แต่โม่ชิงเซียนก็ไม่รู้เรื่อง”“ข้าเข้าใจที่เจ้าจะพูด ข้าไม่ได้จะลงโทษเขา”ท่านอ๋องเดินมาและจับตัวโม่หยางขึ้นมาทันที พร้อมกับอนุญาตสิ่งที่เขาขอ“โม่หยาง เจ้าเป็นบุตรกตัญญู เป็นผู้ที่ช่วยข้าเรื่องเบาะแสของกบฏและยังช่วยจับตัวผู้กระทำผิด คำขอของเจ้าข้าอนุญาต ส่วนเรื่องความผิดบิดาของเจ้ารับไปทั้งหมดแล้ว พาศพเขากลับไปทำตามที่สมควรเถอะ”“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”ขุนนางที่เข้าร่วมกับกบฏในครั้งนี้มีทั้งสิ้นสิบเจ็ดคน ทุกคนถูกประหารและครอบครัวถูกเนรเทศออกจากหลิงโจวเพื่อเป็นการลงโทษ มีการแต่งตั้งขุนนางใหม่อีกหลายคนในร

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนที่  44   ภูตมรณะงั้นหรือ!

    “เจ้าจะไปรู้อันใด! ครั้งนั้นบุตรสาวของข้าต้องอับอายเพียงใด ทั้ง ๆ ที่ในหลิงโจวทุกคนต่างก็รู้ว่านางเหมาะสมที่จะเป็นพระชายาของท่านอ๋อง แต่เขากลับสั่งลงโทษโบยต่อหน้าทุกคน นางจะเอาหน้าไปไว้ที่ใด”“แต่บุตรสาวท่านทำผิด! นางสั่งฆ่าคน เรื่องนี้ต่างหากที่น่าอับอาย ท่านเลี้ยงลูกมาเช่นนี้ยังมีหน้ามาบอกว่าจะให

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนที่  43  บุกวังหลิงโจว

    “พวกเจ้ากล้าหรือ! ข้าเป็นถึงคุณหนูสกุลโม่เชียวนะ อุ๊บ!”“ทางที่ดีปิดปากนางไว้ก่อนจะดีกว่า คุณหนู… ล่วงเกินแล้ว”“ขอบใจเจ้ามาก”องครักษ์สกุลโม่เอาผ้ามามัดปากของโม่ชิงเซียนเอาไว้เพื่อมิให้นางโวยวาย พวกเขาเองก็มิใคร่จะชอบนิสัยขี้โวยวายของคุณหนูรองผู้นี้สักเท่าใดนัก แต่เพราะคำสั่งของนายน้อยสกุลโม่ โม่

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์     ตอนที่  42   ด่านหน้าทะลวงเมือง

    “หมดกันสมญานามพยัคฆ์อุดรที่น่าเกรงขาม”“ไม่คิดเลยว่าจะโดน… ว่าไม่ได้เพราะพี่สะใภ้เองก็มิใช่ลูกแมวเชื่อง ๆ เลียด้วยสิ เผลอ ๆ จะเป็นพยัคฆ์คู่เสียมากกว่า”“ไปเถอะ”ทั้งหมดเร่งควบม้าทะยานมุ่งหน้าสู่หลิงโจว ก่อนจะเข้าเมืองอวิ๋นซีตัดสินใจแยกกับพวกท่านอ๋องที่หน้าประตูเมือง“ซีเอ๋อร์ เจ้าแน่ใจนะว่าจะเข้าไป

  • นักฆ่าล่าพยัคฆ์    ตอนที่ 39  สิ้นสุดความคิดถึง (NC)

    “เช่นนั้นก็มุ่งหน้ากลับหลิงโจวกันเถอะ”“น้องเก้าเจ้ารีบส่งข่าว แจ้งไปที่เมืองหลวงให้ฝ่าบาททรงทราบ”“ได้เลยข้าจะรีบจัดการทันที”“น้องแปดครั้งนี้คงต้องให้เจ้ากับฝ่าบาท ร่วมกันนำทัพของแคว้นจ้าวไปที่หลิงโจว สมทบกับ “กองทัพทลายเมฆา” ของข้าที่ด่านนอกเมือง”“ไม่มีปัญหา เชิญเสด็จเถิดพ่ะย่ะค่ะ”กงซุนหลิงเฮ่

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status