จุดเริ่มต้นของการทวงสิทธิ์ 1.2

จู่ ๆ ลูกค้าคนหนึ่งกลับเหลือบตามองซูเยว่ถิงกับหลีฉีเฟิงด้วยสายตาที่ชวนให้รู้สึกแปลกประหลาด จะว่าสงสัยก็ใช่ จะว่ายินดีก็ใช่ หรือจะเป็นสายตาที่ชื่นชมก็ไม่ผิดนัก แต่ความหลากหลายในแววตานั้นก็ทำให้ซูเยว่ถิงถึงกับขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอไม่เข้าใจว่าลูกค้าคิดอะไรอยู่กันแน่

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” ซูเยว่ถิงถามด้วยความสงสัย น้ำเสียงไม่แข็งแต่ก็แฝงไปด้วยการจับสังเกต

“อ้อ...ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ เพียงแต่ฉันรู้สึกว่าช่วงนี้หมอหลีกับคุณซูดูสดใสขึ้นมากจริง ๆ ดูเหมือนมีความสุขกว่าแต่ก่อนเยอะเลย โดยเฉพาะหมอหลี หลายเดือนก่อนที่ฉันเจอเขาที่โรงพยาบาลยังไม่เห็นเขาสดใสเท่านี้เลยนะคะ” ลูกค้าสาวพูดพร้อมรอยยิ้ม

“จะยังไงซะอีกล่ะคะ ก็เพราะหมอหลีได้ภรรยาดีอย่างไรเล่า ถึงได้มีชีวิตที่สดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัด” ลูกค้าอีกคนเสริม น้ำเสียงแซว ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความจริงใจ

คำพูดเหล่านั้นทำเอาหลีฉีเฟิงถึงกับหน้าแดงราวกับไฟวาบขึ้นมาที่ปลายหู ความเขินอายแล่นวูบเข้ามาในอกจนไม่รู้จะหลบสายตาใครอย่างไรดี ทว่าในขณะที่เขากำลังว้าวุ่น ซูเยว่ถิงกลับยิ้มบาง ๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน เธอเพียงหันไปตอบลูกค้าด้วยท่าทีเรียบง่าย ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องเสียเอง

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ ช่วงนี้คุณหมอเลิกงานเร็วขึ้น ได้พักผ่อนมากขึ้นเท่านั้นเอง” ซูเยว่ถิงกล่าวด้วยท่าทางสบาย ๆ

“คุณซูอย่าถ่อมตัวไปเลยค่ะ” ลูกค้าตอบพลางหัวเราะคิกคักอย่างอารมณ์ดี บรรยากาศในร้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอุ่น ๆ

“เลือกเทียนหอมกันดีกว่าค่ะ” ซูเยว่ถิงรีบผายมือไปยังเทียนหอมหลากหลายกลิ่นที่จัดเรียงไว้อย่างประณีตบนโต๊ะไม้ มีกลิ่นละมุนลอยอบอวลไปทั่วร้าน

หลีฉีเฟิงเห็นภรรยาสามารถเบี่ยงความสนใจของลูกค้าได้อย่างแนบเนียน เขาจึงส่งสายตาให้เธอทีหนึ่งอย่างรู้กัน ก่อนจะปลีกตัวเงียบ ๆ ออกจากร้าน ขับรถตรงไปยังโรงพยาบาล ระหว่างทางหัวใจเขาเต็มไปด้วยความสุขยิ่งนัก วันนี้เหมือนเป็นวันที่โชคเข้าข้าง ทั้งเรื่องรถที่ได้คืนมา ทั้งคำชมเชยที่ผู้คนมอบให้ภรรยาของเขา ความสุขเล็ก ๆ เหล่านี้ทำให้เขาขับรถไปพร้อมรอยยิ้มตลอดทาง

ไม่นานนัก ข่าวเรื่องที่หลีฉีเฟิงได้รถคืนก็แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับไฟลามทุ่ง ภายในเวลาเพียงไม่กี่วัน คนทั้งเมืองต่างพูดถึงเรื่องนี้จนกลายเป็นหัวข้อใหญ่ในร้านน้ำชาและตลาดยามเช้า

“ได้ยินมาว่าหมอหลีได้รถคืนแล้วนะ” เสียงพยาบาลกระซิบกระซาบขณะกินข้าวอยู่ที่ร้านอาหาร

“จริงเหรอ? ฉันนึกว่าเขาจะยอมให้คนอื่นยึดไปตลอดเสียอีก” อีกคนรีบตอบแทรกด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ

“ถ้ายอมอยู่อย่างนั้นต่อไป ทางการคงไม่ยอมปล่อยแน่หรอก” พยาบาลคนเดิมส่ายหน้าเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความเห็นใจปนชื่นชม

ถนนสายเล็กของเมืองในยามเช้าเต็มไปด้วยเสียงซุบซิบและการพูดถึงชื่อของชายหนุ่มที่ครั้งหนึ่งเคยถูกมองข้าม บ้างก็มองเขาใหม่ด้วยสายตาเคารพ บ้างก็ตั้งคำถามว่าทำไมคนเงียบขรึมอย่างหลีฉีเฟิงถึงกลับมามีที่ยืนได้ หลายคนยิ่งปักใจว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะภรรยาของเขาผู้หญิงที่เพิ่งเข้ามาในบ้านไม่นาน แต่กลับทำให้ชีวิตชายหนุ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แน่นอนว่าข่าวนี้ย่อมไปถึงหูพ่อแม่ของซูเยว่ถิงด้วยเช่นกัน ทั้งสองที่ปกติไม่ใส่ใจลูกสาวมากนัก ถึงกับตาโตเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ความคิดโลภแล่นขึ้นมาในทันที พวกเขาเข้าใจไปเองว่าการที่หลีฉีเฟิงสามารถเอารถคืนมาได้ หมายความว่าชายหนุ่มกำลังจะกลับมายืนหยัดมั่นคง และอาจได้กิจการร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าสมบัติเก่าของตระกูลคืนมาด้วย

ซูจ้าวนั่งจิบชาพร้อมพูดกับภรรยาด้วยน้ำเสียงจริงจัง “หากหลีฉีเฟิงได้ร้านกลับมา เขาก็ไม่ต่างจากเจ้าของกิจการใหญ่ คนมีเงินทองในเมืองนี้เลยนะ”

ถังโหรวรีบพยักหน้าทันที แววตาโลภแวววาวไม่แม้แต่จะปิดบัง “จริงสิ! ไหนจะรถที่ได้คืนมาอีก ดูท่าเขาจะไม่ใช่คนอับโชคเหมือนก่อนแล้ว แบบนี้เราควรไปทวงค่าสินสอดที่ควรได้ตั้งแต่แรกกลับคืนมาจะดีกว่า”

“ใช่แล้ว เราควรไปหาหลีฉีเฟิงด้วยตัวเอง บอกตรง ๆ ไปเลยว่าค่าสินสอดของเยว่ถิงยังไม่ได้ และให้เขาจ่ายมาเสียที จะได้สมกับหน้าตาของครอบครัวเรา” ซูจ้าวพูดเสียงแข็ง

“ใช่ ลูกสาวของเราไม่ใช่ของฟรี เขาได้เมียไปก็ควรจ่ายเงินให้ครอบครัวด้วย” ถังโหรวกล่าวเสียงแน่วแน่

ครั้งที่แล้วที่พวกเขาไปทวงสินสอดถึงร้านเทียนหอม กลับต้องคอตกกลับมาเพราะซูเยว่ถิงยืนยันว่าหลีฉีเฟิงไม่มีสมบัติ ไม่มีเงินทองที่จะให้ แต่บัดนี้สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว เมื่อชายหนุ่มเริ่มมีสมบัติกลับคืน พวกเขาก็เห็นว่านี่คือโอกาสดี หากไม่รีบทวงตอนนี้ ต่อไปอาจไม่มีวันได้ทวงอีก

สุดท้าย ทั้งสองก็ตัดสินใจตรงกันว่าจะไปหาลูกสาวและลูกเขยในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ด้วยความหวังเต็มเปี่ยมว่าจะได้กอบโกยจากสถานการณ์ที่พวกเขาเชื่อว่าเป็นขาขึ้นของหลีฉีเฟิง