จุดเริ่มต้นของการทวงสิทธิ์ 1.1

จุดเริ่มต้นของการทวงสิทธิ์

หลีฉีเฟิงยืนจ้องกุญแจรถในมืออยู่นาน แววตาเขาสั่นสะท้อนด้วยความปลาบปลื้ม ราวกับหัวใจที่แห้งผากมานานได้รับน้ำหล่อเลี้ยงเสียที เขาหันกลับไปมองหญิงสาวที่นั่งสงบอยู่บนเก้าอี้ ความรู้สึกอบอุ่นที่ไม่เคยมีมาก่อนเอ่อท้นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

ทันใดนั้น เขาก้าวเข้าไปคว้าร่างซูเยว่ถิงมากอดแน่น “เยว่ถิง… ขอบคุณมากนะ” เสียงของเขาเบาแต่สั่นสะท้านด้วยความจริงใจ

ทั้งชีวิตที่ผ่านมา หลีฉีเฟิงคุ้นชินเพียงการถูกทอดทิ้ง ถูกกดขี่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่มีใครยืนอยู่ข้างเขา ไม่มีใครเคยคิดจะปกป้องเขาสักครั้ง กระทั่งวันนี้… วันที่ซูเยว่ถิงเข้ามาในชีวิต และทำในสิ่งที่เขาไม่กล้าลงมือ นั่นคือการทวงสิทธิ์อันชอบธรรมกลับคืนมา

ซูเยว่ถิงปล่อยให้เขากอดโดยไม่ผลักไส แต่ก็ไม่ยกมือกอดตอบเช่นกัน แววตาของเธอเย็นนิ่ง เธอไม่ได้ทำไปเพราะความรัก หากแต่เพราะความไม่พอใจต่อความอยุติธรรมที่ครอบครัวจ้าวเจียงเฟิงยัดเยียดให้ชายตรงหน้า

“ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก รถคันนี้มันควรเป็นของคุณตั้งแต่แรกแล้ว ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง… ฉันไม่ชอบให้ใครรังแกหรือเอาเปรียบเท่านั้น” ซูเยว่ถิงเอ่ยเรียบเสียงพลางดันร่างเขาออกเล็กน้อยเพื่อสบตา

“แต่ถ้าไม่มีคุณ… ผมก็คงไม่มีวันกล้าไปทวงคืนด้วยตัวเอง”

“ตราบใดที่เรายังเป็นสามีภรรยากันอยู่ ฉันจะปกป้องดูแลคุณเอง และฉันจะทวงคืนทุกอย่างที่ควรเป็นของคุณกลับมาให้ได้” คำพูดหนักแน่นของเธอ ดังก้องราวคำสัญญาที่สะท้อนอยู่ในความเงียบของห้อง

หลีฉีเฟิงรู้สึกหัวใจเต้นแรง ความอบอุ่นเอ่อล้นจนแทบกลั้นไม่อยู่ “ครับ… ผมเองก็จะไม่ยอมปล่อยให้คุณต่อสู้อยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไป ผมก็จะพยายามเหมือนกัน”

ซูเยว่ถิงเห็นแววตาเข้มแข็งขึ้นของเขา ใจก็คลายความกังวลลงเล็กน้อย เธอไม่พูดอะไรอีก เพียงพยักหน้าเบา ๆ ตอบรับคำมั่นนั้น “อืม”

ความจริงแล้ว รถคันนี้เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น… และพวกเขาก็ทำได้สำเร็จ แต่ยังมีอีกมากที่ต้องทวงคืน ไม่ว่าจะเป็นบ้าน ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้า ที่ดิน เงินทอง และทรัพย์สินทั้งหลายที่จ้าวเจียงเฟิงกอดรัดไว้โดยอ้างว่าดูแลแทน ซูเยว่ถิงวางแผนจะดึงคืนกลับมาทีละอย่าง ๆ จนกระทั่งอีกฝ่ายไม่เหลือแม้เศษซาก

ชาติที่แล้ว แม้เธอจะไม่ใช่คนดี เป็นเพียงนักฆ่าที่รับคำสั่งลงมือ แต่ในใจลึก ๆ เธอไม่เคยยอมศิโรราบต่อความอยุติธรรมเลยสักครั้ง การถูกหัวหน้าที่เคารพผลักตกตึกจนดับดิ้นนั้นเป็นความคับแค้นฝังใจ… พอชาตินี้ต้องมาเห็นหลีฉีเฟิงถูกเหยียบย่ำสารพัดอีก ความรู้สึกยอมไม่ได้ก็ยิ่งสุมไฟแรงกล้าในอก

“ผมจะไปทำงานแล้ว คุณจะออกไปพร้อมกันเลยหรือเปล่า” หลีฉีเฟิงถามพลางตรวจอุปกรณ์การแพทย์ในกระเป๋าอย่างรอบคอบ ก่อนสะพายขึ้นบ่า

“ฉันก็ว่าจะไปที่ร้านตั้งแต่เช้าเหมือนกันค่ะ ต้องรีบทำเทียนหอมเพิ่ม เมื่อวานเอาไปส่งที่โรงแรมตั้งเยอะ” เธอตอบเรียบง่าย

“งั้นคุณไปเตรียมตัวเถอะ ผมจะรอตรงนี้” เขาพยักหน้าให้ภรรยา

ซูเยว่ถิงหันกลับไปจัดการตัวเอง พอเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ออกจากบ้านพร้อมกัน เดินตรงไปยังรถคันเล็กสีดำที่เพิ่งทวงคืนมาได้

รถคันนั้นจอดสงบอยู่ในโรงรถ แม้สภาพจะซีดโทรมไปตามกาลเวลา แต่ยังใช้งานได้ดี หลีฉีเฟิงคิดในใจว่าวันนี้หลังเลิกงานจะให้ช่างช่วยตรวจเช็กสภาพสักหน่อย อย่างน้อยก็ควรดูแลรักษาให้มันอยู่คู่เขาไปได้นานที่สุด

เมื่อได้จับพวงมาลัยอีกครั้ง หัวใจเขาเหมือนได้กลับมามีชีวิตชีวา รถคันนี้ไม่ใช่แค่พาหนะ หากแต่เป็นสัญลักษณ์ว่าเขาไม่ถูกย่ำยีอีกต่อไป นับจากนี้ การเดินทางไปทำงานหรือกลับบ้านจะสะดวกและปลอดภัยมากขึ้น

“เดี๋ยวผมไปส่งคุณที่ร้านเทียนหอมก่อนนะ” เขาพูดพลางเปิดประตูรถให้เธอ

“ขอบคุณค่ะ” ซูเยว่ถิงยกยิ้มบางส่งให้

ชายหนุ่มขับรถพาภรรยาไปถึงร้านเทียนหอมทันที คนแถวนั้นพอเห็นคุณหมอที่เคยปั่นจักรยาน วันนี้กลับมาขับรถยนต์ ก็พากันฮือฮา บ้างชื่นชมว่ารถคันนี้สมฐานะคุณหมอมากกว่า บ้างซุบซิบว่าเคยเห็นเซียวปี้เฉินขับคันเดียวกันอยู่บ่อย ๆ จนเกิดคำถามขึ้นว่า… รถนี้ตกลงแล้วเป็นของใครกันแน่

“รถใหม่เหรอคะคุณหมอ วันแรกก็ขับมาส่งภรรยาถึงร้านเลย น่ารักจังเลยค่ะ” ลูกค้าประจำร้านเอ่ยทักอย่างอารมณ์ดี เพราะที่ผ่านมาไม่เคยเห็นเขาขับรถมาก่อน

“ไม่ใช่รถของผมหรอกครับ เป็นรถทางราชการให้ใช้ ในฐานะหมอของโรงพยาบาล” หลีฉีเฟิงตอบด้วยรอยยิ้มสุภาพ

“แต่ว่าคุณหมอขับรถยนต์แบบนี้ดีกว่าปั่นจักรยานเหมือนเมื่อก่อนเยอะเลยนะคะ ทั้งสะดวก ทั้งรวดเร็ว แถมยังปลอดภัยกว่าด้วย” ลูกค้าอีกคนเสริมขึ้น

“ใช่เลย ก่อนหน้านี้ฉันยังได้ยินว่าซอยแถวบ้านคุณหมอมีคนถูกฆ่าตายตั้งสามคนแน่ะ ดีแล้วที่คุณหมอเปลี่ยนมาขับรถยนต์ อย่างน้อยคุณหมอกับภรรยาก็จะได้เดินทางปลอดภัยขึ้น” ลูกค้าสาวเจ้าเดิมพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง

“ก็เพราะอย่างนี้แหละค่ะ ถึงต้องให้คุณหมอได้รถกลับมาใช้ ตอนนี้บ้านเมืองน่ากลัวเกินไปจริง ๆ” ซูเยว่ถิงเอ่ยบ้าง น้ำเสียงเรียบแต่หนักแน่น

ลูกค้าอีกคนหนึ่งที่ฟังบทสนทนาของเพื่อน ๆ อยู่เงียบ ๆ ก็ถอนหายใจเบา ๆ ราวกับกำลังระบายความกังวลที่อัดแน่นอยู่ในอก “นั่นสินะคะ ฉันเองก็กลัว ๆ อยู่เหมือนกัน ไม่กล้าออกไปไหนตอนกลางคืนเลยค่ะ” เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย แฝงทั้งความหวาดหวั่นและความไม่มั่นใจ

“ไม่ออกไปไหนตอนกลางคืนก็ดีแล้วแหละค่ะ อย่างน้อยก็ปลอดภัยไว้ก่อน” ซูเยว่ถิงเอ่ยเตือน น้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น แววตาที่มองลูกค้าเต็มไปด้วยความห่วงใย