บทที่ 2/4 ผู้ชายใจร้าย

หนึ่งสัปดาห์ให้หลัง ประมุขของบ้านเพิ่งจะเดินทางกลับจากยุโรป เจ้าสัวบินไปทำงานดูแลทีมฟุตบอลในประเทศอังกฤษที่ท่านเป็นเจ้าของ และถือโอกาสนั้นพักผ่อน เดินทางไปเยี่ยมญาติสูดอากาศจากหัวเมืองหลักในยุโรป สุขภาพของท่านพักนี้ไม่สู้ดีเท่าไหร่ทำงานได้ไม่เต็มร้อยเหมือนสมัยเก่า ท่านพยายามดูแลสุขภาพอยากยื้อเวลารอจนกระทั่งลูกชายพร้อมขึ้นมาเป็นผู้บริหารถึงจะวางมือ แต่ก็กลัวว่าจะไม่ทันเพราะร่างกายท่านตอนนี้ทรุดโทรมมาก จบทริปถึงเวลาเปิดกรุของฝากมีซื้อมาให้ญาติๆ แล้วก็คนรับใช้ในบ้าน ตอนนี้มีสาวใช้ แม่บ้าน คนสวน ต่างมานั่งรอรับของฝากกันถ้วนหน้า ส่วนใหญ่ของฝากจะเป็นเสื้อผ้าน้ำหอมธรรมดา ถึงจะอย่างนั้นเหล่าคนรับใช้ในบ้านต่างก็ดีใจที่ได้รับจากท่านมากอยู่ดี

“เอาไปเปิดดูนะว่าชอบกันไหม ฉันจัดให้เป็นเซตข้างในมีเสื้อมีของใช้กับขนมเล็กๆ น้อยๆ” ท่านแจกจ่ายให้เป็นถุงขนาดกลางถือว่าของฝากไม่ได้ขี้เหร่เลย เสร็จจากแจกคนใช้ก็มาถึงคิวลูกชายตัวเองของตาภพเป็นสูทแอร์เมสแบรนด์โปรด

“โอ้โห ซื้อของแบรนด์เนมมาเยอะขนาดนี้โดนภาษีไปเท่าไหร่เนี่ยครับ ได้สำแดงไหม”

“ระดับคุณนายแขไขจะหนีภาษีได้ยังไงก็ต้องสำแดงหมดสิจ๊ะ”

คนในบ้านต่างคุยแจจอดูของในถุงไม่มีใครสนใจเสิร์ฟน้ำให้เจ้าบ้านเลย หน้าที่นั้นจึงตกเป็นของเฟื่องลดา หล่อนรินน้ำส้มคั้นสดมาเสิร์ฟวางให้เจ้าของบ้านทั้งสามคน เสิร์ฟเสร็จก็จะคลานเข่าออกไปทันทีทว่าท่านเจ้าสัวเรียกไว้ซะก่อน

“เดี๋ยวก่อนสิเฟื่อง ของหนูก็มีนะวางของไว้ก่อน มานั่งตรงนี้”

“ใช่ ฉันไม่รู้ว่าเธอชอบอะไรก็เลยซื้อน้ำหอมกับครีมบำรุงผิวมาฝาก”

รณภพหัวเราะในลำคอ “ผมว่าไม่จำเป็นต้องแบ่งอะไรให้มั้งครับ เพราะไม่กี่วันก่อนไอ้รันก็เพิ่งหมดเงินหลายหมื่นซื้อเสื้อผ้ามาฝาก”

“เรื่องแบบนี้เก็บไว้ในใจก็ได้นะ คนอื่นเขาจะคิดแย้งได้ว่าคนอื่นเขายังมีน้ำใจให้เฟื่องมากกว่าภพ ที่เป็นถึงสามีและพ่อของลูกเขา”

แรง คนทั้งบ้านเงียบกริบไม่เว้นแม้กระทั่งกลุ่มคนใช้

รณภพขมวดคิ้วนิ่งจ้องมองหน้ามารดาอย่างไม่พอใจที่ถูกท่านฉีกหน้า “อยากจะยกอะไรให้กันก็เชิญตามสบาย ผมจะพาลูกไปเล่นบนบ้าน!”

“พ่อไม่ได้อุ้มหลานตั้งนานนะ ภพยังจะมาแย่งอีกเหรอ”

ไม่ใช่แค่มารดาแต่บิดายังผสมรวมด้วย ให้มันได้อย่างนี้ เชิญเล่นให้เต็มที่เลย! รณภพหัวเสียผลุนผลันลุกจากโซฟาชุดใหญ่ขึ้นบ้าน

“เป็นยังไงบ้างเฟื่อง อยู่บ้านด้วยกันสองคนทะเลาะกันน้อยลงบ้างไหม แต่… ก็ไม่น่าถามเลยเนอะ สายตาของตาภพอ่อนลงที่ไหน”

คุณนายพูดเองเออเองปลงแล้วว่าสองคนนี้คงไม่มีวันพูดคุยกันดีๆ แผนการวางไว้ว่าจะกลับบ้านให้ช้าที่สุดเผื่อความสัมพันธ์ของทั้งคู่เป็นไปในทางที่ดีขึ้น คว้าน้ำเหลวเลยสิเพราะดูท่าแล้วคงตีกันหนักกว่าเดิม

“สิ้นเดือนนี้มีงานสัมมนานะฉันจะให้เธอไปช่วยงาน ไว้จะให้คนส่งกำหนดการให้”

“แต่เฟื่องใกล้สอบแล้วอยากมีเวลาอ่านหนังสือ ไหนจะต้องดูแลลูกอีกล่ะคะ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกคนช่วยเลี้ยงออกจะมีเยอะแยะ หนังสือก็เอาไปอ่านด้วยได้ คุณแขเขาไม่ว่างจริงๆ มีค่าขนมให้ด้วยนะ ถือซะว่าไปเที่ยวทะเลเปลี่ยนบรรยากาศจะได้ไม่จำเจ”

“เฟื่องไม่ไปไม่ได้เหรอคะคุณแข ท่านเจ้าสัว เฟื่องไม่อยากไปจริงๆ ค่ะ”

“ฉันเองก็ไม่อยากไปเหมือนกันถึงได้ให้เธอไปแทน โอเคนะ” คุณนายเลิกคิ้วขึ้นสูงพลางถามก่อนจะส่งถุงของฝากไปให้เป็นการปลอบใจ

“นี่ของฝากของเธอ หวังว่าเธอจะชอบ”

ท่านพูดมาถึงขนาดนี้แล้วหล่อนจะตอบอะไรได้นอกจากตอบตกลง “ขอบคุณค่ะ พรุ่งนี้เฟื่องจะเข้าไปถามรายละเอียดกับเลขาของคุณแขนะคะ”

“จ้ะ อ่านหนังสือไปถึงไหนแล้ว ให้ภพช่วยไหมฉันจะคุยกับเขาให้”

“เฟื่องอ่านเองดีกว่าค่ะ เกรงใจเขา”

“ตามใจก็แล้วกัน ไปเถอะ จะไปอ่านหนังสือก็ไปทางนี้ฉันกับคุณวิทจะช่วยดูแลหลานเอง”

เฟื่องลดายิ้มรับคำคุณแขไข ถือถุงของฝากเดินผ่านกลุ่มแม่บ้านกับสาวใช้กลับขึ้นไปยังบนห้องนอนบนชั้นสอง มานั่งเฝ้ากองหนังสือมองมันแล้วถอนหายใจเฮือกใหญ่เพราะไม่มั่นใจว่าตัวเองจะผ่านการสอบคัดเลือกหรือเปล่า ปริญญาตรีจบสายการตลาดแต่จะต่อปริญญาโทสายบริหาร เกณฑ์มหาวิทยาลัยใช้คะแนนสอบภาษาอังกฤษสูงลิบฟ้าชนเพดาน เฟื่องลดาไม่ได้ดูถูกตัวเองว่าไม่เก่งแต่บางครั้งก็อดที่จะรู้สึกเหนื่อยไม่ได้เพราะไม่ค่อยมีกำลังใจ

“ชาติหน้าตอนบ่ายๆ เถอะเขาถึงจะยอมติวหนังสือให้ อ่านเองนี่แหละดีแล้ว” หญิงสาวส่ายหน้าไปมามองตัวเองผ่านกระจกสะท้อนเงาเล็กๆ ข้างกองหนังสือ มีไว้หยิบมาส่องตอนกลางคืนว่าตาดำมากแค่ไหนแล้ว กายอรชรหยัดขึ้นนั่งตัวตรงหลังพิงหมอนหนุนหลังเปิดเล่มหนังสือกางออกตั้งใจอ่านบทถัดไป