Se connecterหญิงวัยกลางคนยืนริมหน้าต่างมองวิวกรุงเทพมหานคร รสรินเลขานุการของลูกชายแอบโทรศัพท์มาส่งข่าวว่ารณภพติดอารมณ์เสียจากการพบนาตาลี ไปฟาดงวงฟาดงาใส่พนักงานในห้องประชุม ใครพูดอะไรขัดใจก็ตะคอกเสียงดัง ไม่มีใครกล้าเสนอไอเดียอะไรกับเขาเลยสักอย่าง รสรินต้องถือวิสาสะขอเลื่อนการประชุมออกไป คุณนายแอบมองสาวรุ่นลูกที่ทุกคนกล่าวถึง ถอนหายใจเล็กน้อย พยายามจะไม่ใส่ใจเรื่องเมื่อหลายเดือนก่อนที่สาวคนนี้กลั่นแกล้งหลานชาย
เด็กตัวแค่นั้นถึงจะเล่นซนยังไงก็ไม่ควรไปหยิกไปจับแรงจนแกร้องไห้ ในตอนแรกนาตาลีไม่ยอมรับหรอกแต่บังเอิญในบ้านมีกล้องวงจรปิดในห้องนั่งเล่น เจ้าหล่อนจึงยอมสารภาพว่าไม่ได้ตั้งใจจะจับหลานท่านแรง เพราะสาเหตุนี้เองรณภพถึงปฏิบัติต่อนาตาลีไม่ใช่ในฐานะเพื่อนรุ่นน้องที่สนิทสนมกันเหมือนสมัยก่อน คุณแขไขนอกจากจะทำงานเก่งแล้วก็ยังมองโลกมองคนออก ท่านรู้ว่านาตาลีคิดยังไงกับลูกชาย และรู้ว่านาตาลีไม่พอใจที่อยู่ๆ รณภพก็มีลูก
“ขอโทษที่ให้รอนะจ๊ะ พอดีลูกน้องโทรมาปรึกษาเรื่องงาน”
“ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า นานกว่านี้ลีก็รอได้”
สาวเจ้าของร้านเพชรยิ้มประจบประแจงลูกค้ารายใหญ่ที่หายหน้าหายตาไปนานไม่ค่อยได้มาอุดหนุนตนเอง ส่วนหนึ่งก็เพราะเรื่องที่ตนเองไปแกล้งหลานชายของท่าน ดีนะที่ท่านให้โอกาสไม่อย่างนั้นทางร้านก็คงจะเสียลูกค้าชั้นดีไปอีกคน ซึ่งถือเป็นเรื่องร้ายแรงมากในสภาวะเศรษฐกิจไม่สู้ดีขายของยากกว่าเมื่อก่อนแบบนี้
“คุณป้ามาเลือกแหวนกับสร้อยต่อนะคะ สวยๆ ทั้งนั้นเลย ร้านของลีเพิ่งผลิตออกมาใหม่ยังไม่วางขายหน้าร้านลีก็รีบหยิบมาให้คุณป้าดูเป็นคนแรก ของทุกชิ้นราคาไม่แรงมากลีเลือกพวกชิ้นเล็กๆ เพชรเม็ดไม่ใหญ่มากเหมาะสำหรับใส่ในชีวิตประจำวันได้ทุกลุค”
แม่ค้าคนสวยพูดจาฉอเลาะอ่อนหวานชมปากอ่อนปากเปราะว่าท่านใส่วงไหนก็สวย หยิบสร้อยเส้นไหนทาบคอก็ออร่าจับไปหมดแม้ทุกเส้นจะราคาปานกลาง ไม่เหมือนสมัยก่อนที่ท่านมักจะซื้อเพชรเส้นใหญ่ๆ แต่ก็ชมพอให้ขายออกไปก่อน
“แหวนวงนี้ก็สวยนะคะ ดีไซน์ใหม่สาวๆ ชอบเลือกไปเป็นแหวนหมั้นกัน เพชรเม็ดยอดห้าสิบตังค์มีเม็ดเล็กเป็นบ่าข้างสองฝั่งด้วยนะคะ สวย น่ารัก เหมาะกับการใส่ไปกินข้าว ดูหนัง หรือจะใส่นั่งเล่นนอนเล่นในบ้านก็ดูหรูดูไฮโซค่ะคุณป้า”
“ขอบใจนะจ๊ะที่ช่วยแนะนำ แต่ป้าไม่ได้ซื้อให้ตัวเองใส่หรอกป้าเลือกซื้อไปให้เฟื่องเขา”
“เฟื่องลดาโชคดีจังเลยนะคะที่คุณป้าเอ็นดู”
กัดฟันชมแม้เมื่อกี้จะเผลอเงียบไปพักหนึ่งเพราะคาดไม่ถึง นาตาลีหมดอารมณ์จะยุขายของเปลี่ยนใจเป็นภาวนาขอให้สร้อยกับแหวนไม่ถูกใจคุณนายเลยสักชิ้นจะได้ไม่ต้องซื้อไปให้นังกาฝาก
“เฟื่องเขาเป็นคนน่ารัก อยู่บ้านหลังเดียวกันมาตั้งห้าหกเดือนแล้วป้ายังไม่เคยซื้ออะไรให้เขาเลย เอาเป็นว่าป้าเลือกแหวนวงนี้กับสร้อยเส้นนี้นะจ๊ะ ช่วยทำไซซ์แหวนตามในกระดาษแผ่นนี้นะถ้าเสร็จวันไหนก็โทรมาบอกป้าจะให้คนเข้าไปเอา ส่วนนี่เป็นเช็คจ้ะป้าจ่ายเต็ม รวมกับค่าทำความสะอาดเครื่องเพชรชุดนั้นด้วย”
“ขอบพระคุณนะคะที่อุดหนุนเพชรจากทางร้านของลี ไว้ทำไซซ์เสร็จลีจะโทรมาแจ้งอีกครั้ง”
“จ้ะ ป้ามีธุระกับหนูแค่นี้แหละเดินทางกลับบ้านดีๆ นะ ป้าจะขอเคลียร์งานต่อ”
“เชิญตามสบายค่ะคุณป้า เพียว! มาเก็บเพชรใส่กระเป๋าช่วยฉัน”
กับหญิงวัยกลางคนพูดจาไพเราะเพราะพริ้งแต่ทีกับผู้ช่วยของตัวเองเสียงกลับห้วนและแข็งกระด้าง สาวสวยเก็บแบบไม่อยากทำเสร็จแล้วก็บอกลาคุณแขไขอีกครั้ง
“คุณป้าอย่าโหมงานหนักมากนะคะลีเป็นห่วงสุขภาพ ขอตัวกลับเลยนะคะ สวัสดีค่ะ”
“สวัสดีจ้ะ” ท่านวางมือจากงานมารับไหว้ ส่งยิ้มน้อยๆ บนมุมปากมาให้ นาตาลีส่งยิ้มกลับไปให้หวานที่สุดเท่าที่จะทำได้ก่อนจะหิ้วกระเป๋าแบรนด์เนมราคาแพงเดินนำหน้าผู้ช่วยออกไปจากห้องทำงานของภรรยาเจ้าของบริษัท สั่งผู้ช่วยให้ปิดประตูเร็วๆ ทำหน้าตางอหงิกใส่ประตู หมั่นไส้พวกคนรวยชอบอวดว่าเงินเยอะถึงขั้นซื้อเพชรแจกพวกกาฝากไม่สะเทือนเงินในสมุดบัญชี
“ใจดีเหลือเกินนะถึงซื้อเพชรแจกนังปลิงดูดเลือดคนนั้น ระวังเถอะมันจะเกาะไม่ปล่อย!”
“พี่ลี อย่าทำหน้าตาแบบนั้นสิคะ เรารีบไปเถอะเดี๋ยวมีใครบังเอิญมาเห็นเข้า”
“แกไม่ต้องมาสะเออะสอนฉันนังเพียว ฉันรู้ตัวว่าฉันเป็นใครและกำลังทำอะไร เสร่อ!” นาตาลีถลึงตาใส่น้องผู้ช่วยรีบสงบสติอารมณ์แล้วเดินไปรอลิฟต์ บังเอิญมองเห็นผู้ช่วยเลขานุการของรณภพเองก็ยืนรอเช่นกันจึงเข้าไปทักทาย
“อ๋อ หนูกำลังเอาเอกสารลงไปให้คุณเฟื่องน่ะค่ะ คุณลีมีอะไรจะใช้หนูหรือเปล่าคะ”
“ไม่มีอะไรจะใช้หรอกจ้ะ แค่บังเอิญว่าฉันจะไปหาเฟื่องเหมือนกัน ฝากไหม จะได้ไปทำงานอย่างอื่น”
“จริงเหรอคะ งั้นหนูฝากด้วยนะคะเป็นเอกสารสำคัญของคุณแขไขต้องส่งให้ถึงมือคุณเฟื่องให้ได้ หนูพิมพ์งานค้างไว้อยากรีบทำให้เสร็จก่อนเลิกงาน” เด็กฝึกงานคนนั้นเอ่ยด้วยรอยยิ้มสดใสราวกับมองเห็นโลกนี้เป็นสีขาวบริสุทธิ์ไม่มีสีดำหรือเทาปนเปื้อน
นาตาลียิ้มหวานรับเอาแฟ้มนั้นมา เหลือบสายตามองเด็กคนนั้นเดินกลับไปโต๊ะทำงานก็รู้สึกสมเพชเวทนาเหลือเกิน
“นังเพียว แกลงไปรอฉันข้างล่างก่อนอย่าออกไปข้างนอกเดี๋ยวเพชรฉันจะหาย”
“พี่ลีจะไปไหนเหรอคะ ไหนเคยบอกว่าไม่ชอบคนที่ชื่อเฟื่องไง”
“ถามทำไมให้มากความไม่ใช่เรื่องของแกสักหน่อย! แกรอลงไปรอบหน้า กระเป๋ามันใหญ่ฉันเห็นแล้วอึดอัด!”
เป็นจังหวะเดียวกับประตูลิฟต์สองข้างเปิดออกรับ นาตาลีก้าวเท้าเข้าไปเบียดกับพนักงานคนอื่นก่อนลิฟต์จะปิดและเคลื่อนลง
นาตาลีเป็นไฮโซสาวแสนสวยเคยมีผลงานในวงการบันเทิงมาก็หลายชิ้น อาทิเช่น เดินแบบ แสดงเอ็มวี จึงไม่แปลกหากไปไหนมาไหนจะมีผู้คนให้ความสนใจหันมามองหรือเข้ามาขอถ่ายรูป ดังเช่นตอนนี้ที่พนักงานในแผนกการตลาดกำลังวิ่งเข้ามากรี๊ด
4ใกล้จะถึงกำหนดคลอดลูกคนที่สองแล้ว รณภพตื่นเต้นมากกว่าภรรยาเสียอีก จัดเตรียมกระเป๋าไว้ตั้งแต่อายุครรภ์เข้าสู่เดือนที่แปด เป็นกังวลว่าถ้าหากภรรยาคลอดก่อนกำหนดหรือรีบมากๆ จะลืมของสำคัญ เขาจัดไปหมดแม้กระทั่งตุ๊กตายังเอาไปด้วย ตั้งใจจะวางไว้ข้างหมอนให้ภรรยาได้เห็นว่ามีหมีน้อยๆ คอยให้กำลังใจ เขากลัวหล่อนจะมีภาพคลอดลูกคนแรกติดตาจึงดูแลทุกอย่างเป็นอย่างดี จัดหาห้องพักที่ดีที่สุด หมอที่เก่งที่สุด และการดูแลในระดับดีเยี่ยม ยอมทุ่มเทจ่ายค่าคลอดลูกรวมกันหลายล้านญาติๆ ต่างทยอยมาเยี่ยมตั้งแต่อยู่บ้าน เขาให้คนขับรถไปรับแม่ฟ้ากับน้องฟางที่อยุธยามาให้กำลังใจเฟื่องลดาด้วยอายุครรภ์ของเฟื่องลดามากกว่าเก้าเดือน แต่ลูกชายตัวน้อยยังไม่มีวี่แววจะอยากออกมาดูโลกภายนอก คุณหมอจึงแนะนำให้ผ่าคลอด มันฟังดูน่ากลัวมากสำหรับผู้ชายทั้งแท่งอย่างเขา“ไม่ต้องกลัวนะ ฉันจะเข้าไปในห้องคลอดด้วย” รณภพลากเก้าอี้เข้ามานั่งเฝ้าเตียง บางครั้งก็กลัวบางครั้งก็ตื่นเต้น ถ่ายรูป ถ่ายวิดีโอเก็บบรรยากาศห้องพักฟื้นไว้และนับเวลารอเจอน้องกราฟเขาตั้งชื่อลูกชายคนที่สองว่า ‘กราฟิก’ ไม่มีความหมายอะไรพิเศษ แค่อยากให้คล้องจองกับพี่กัปตันจึงเล
3 “กีฬา กีฬา เป็นยาวิเศษ ฮาไฮ ฮาไฮ!” ทีมเชียร์รัวกลองสนามหญ้าเทียมโซนบีมีสาวๆ หยุดมองมากเป็นพิเศษเพราะนักเตะในสนามล้วนมีหน้าตาเกรดเอ หล่อเหมือนดารากันทุกคนแถมกล้ามยังแน่น วิ่งไล่บอลเหมือนม้าสู้ศึกแรงดีไม่มีตก เป็นศึกแห่งศักดิ์ศรีระหว่างรณภพกับผองเพื่อนและหนุ่มๆ สถาปนิกจากบริษัทไทยออลสตาร์ นำทีมโดยคุณพ่อลูกหนึ่งอย่าง ภูดิศ หรือพี่หมอกพักหลังร่วมธุรกิจกันหลายอย่าง สนิทกันเหมือนญาติพี่น้อง ทว่ารณภพอยากทำอะไรที่มันมากกว่านั้น ก็เลยไปท้าพี่เขาแข่งบอล ถ้าเขาแพ้จะขอถอนตัวแล้วเลิกตื๊อพี่หมอกอีกตลอดชีวิตแต่ถ้าชนะ พี่หมอกต้องทำโปรเจ็คร่วมกันกับบริษัทเขาพี่หมอกรับคำท้าเพราะเป็นนักบอลเก่าและชอบออกกำลังกายเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว แท็กทีมเพื่อนฝูงกล้ามโตมาเต็มแน่นสนาม ตัดภาพมาที่ทีมเขาสิ ผู้รักษาประตูเป็นไอ้สารวัตรหมี กองหน้าเป็นไอ้รัน สองคนนี้ทำผลงานได้แย่ที่สุดในทีมเล่นเหมือนถูกบังคับก็บังคับพวกมันจริงๆ นั่นแหละ แต่เขาก็ติดสินบนไปแล้วไม่น่าจะมีปัญหา รณภพวิ่งไล่บอลหอบหายใจถี่กระชั้นกดดันเนื่องจากใกล้หมดเวลาครึ่งแรกแล้ว เขาโมโห ด่ากราดเพื่อนร่วมทีม“ไอ้หมี มึงมีสมาธิหน่อยสิวะ กูให้มึงเฝ้า
2แท็กซี่มาส่งที่สนามบินเชียงใหม่ก่อนถึงเวลาขึ้นเครื่องสองชั่วโมง จึงมีเวลาเดินเล่น กินข้าว ซื้อของฝากกลับกรุงเทพ“คุณภพ ซื้ออะไรมาเยอะแยะขนาดนั้นคะ น้ำหนักจะเกินหรือเปล่า” เฟื่องลดากำลังเหม่อได้ที่มาได้สติตอนที่ลูกวิ่งเข้ามาเกาะขา เอียงใบหน้าไปมองก็เห็นพ่อของลูกถือถุงแคปหมูกับของฝากอื่นๆ พะรุงพะรังมาเต็มมือ เขาอุ้มลูกพาไปซื้อน้ำซื้อขนม ให้หล่อนนั่งรออยู่หน้าเกทขณะรอช่วงบอร์ดดิ้งไทม์กลับกรุงเทพลูกน้อยได้ขนมมาหนึ่งชิ้น กัดกินกรุบๆ ซุกหน้าซบบนหน้าขา เฟื่องลดาต้องอุ้มดึงแกขึ้นมานั่งบนตักช่วยเช็ดคราบเลอะ“ไม่รู้จะซื้ออะไรกลับไปฝากคนที่บ้าน เราน่าจะแวะร้านของฝากก่อนเข้าสนามบินเนอะ จะได้ซื้อใส่กระเป๋าโหลดใต้เครื่อง”“แค่นี้ก็เยอะแล้วค่ะ” ยื่นมือออกไปจะช่วยถือ“ไม่เป็นไร” เขาปฏิเสธ ย้ายมานั่งลงข้างเฟื่องลดาแล้วมัดปากถุงของฝากรวมกัน อีกไม่ถึงสิบนาทีก็จะถึงเวลาเรียกขึ้นเครื่องแล้ว เขาต้องถือถุงพวกนี้กับกระเป๋าใบเล็กของตัวเองแล้วก็เมีย ช่วงบ่ายคนพลุกพล่านมาก ยิ่งเวลาใกล้จะเรียกขึ้นเครื่องคนก็ยิ่งเยอะเป็นพิเศษ เก้าอี้ว่างแทบไม่เหลือเลยหลายคนต้องยืนรอ“แหวนไปไหน?” เขาเงียบไปนานมากกว่าจะทักถาม หล
ตอนพิเศษถ้าหากถามว่าความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้เฟื่องลดาเกิดขึ้นตั้งแต่ตอนไหน เขาคงจะขอเวลานอกสักครึ่งชั่วโมงเพื่อลำดับเหตุการณ์และความรู้สึก ก่อนจะหันไปมองคนถามและตอบว่า ‘ไม่รู้’เขาไม่รู้เลยว่าเริ่มรักหล่อนตั้งแต่เมื่อไหร่ ไม่รู้ว่าเปิดใจให้ตอนไหน สิ่งเดียวที่เขารู้คือไม่ว่าเขาจะรู้สึกดี รู้สึกแย่ หรือชีวิตประสบพบเจออะไรร้ายแรงมากแค่ไหนมองกลับมาก็จะยังเห็นหล่อนคอยยืนรออยู่ข้างหลัง หล่อนรอคอยเขาอย่างใจจดใจจ่อ คอยส่งกำลังใจมาให้ แม้ว่าสถานะของหล่อนนั้นจะอยู่ในจุดไร้ตัวตนเขามันก็แค่ผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่งที่มองหล่อนไว้ว่าไม่คู่ควร ไม่ต้องการจะให้คุณค่าให้ราคาอะไร แค่อยากเก็บไว้ใช้งานเวลามีความต้องการ รวมไปถึงใช้หล่อนให้ช่วยเลี้ยงลูกชาย คิดแค่นี้ ในหัวสมองของเขาเค้นความคิดชั่วร้ายออกมาได้เท่านี้จริงๆหลายคนอาจมองว่าความรักของเขาเกิดจากความสงสาร ว่าหล่อนป่วย ก็ใช่ เพราะหลังจากเขารู้ความจริงก็พยายามใจดีขึ้นทั้งที่เนื้อแท้ของเขาไม่เคยต้องพูดจาดีกับใครเลยการมีเงินทองมากมายทำให้เขาไม่สามารถเข้าถึงหัวใจของใครได้ ไม่พอใจอะไรก็ใช้เงินใช้อำนาจเข้าสู้ จึงเป็นเหตุให้หน้าที่การงานสะดุดเพราะถูกเกล
บทส่งท้ายฟ้าหลังฝนสวยงามเสมอ เมื่อไหร่ที่เมฆหมอกจางไปสายรุ้งก็จะมาทักทาย ชีวิตของเฟื่องลดามีความสุขมากยิ่งขึ้นนับจากวันที่กลับจากเชียงใหม่ รณภพให้ทุกอย่างที่หล่อนต้องการและสบายใจอยากได้ เขาให้เวลา ให้ความรัก ให้ความมั่นใจ จัดงานแต่งแม้จะมีลูกสองคนแล้ว เขาเชิญครอบครัวทั้งทางพ่อและแม่หล่อนมาร่วมงาน จัดหารถรับส่ง ที่พัก แล้วก็คอยดูแลอุปการะครอบครัวพวกท่านให้กินอยู่สบายมากขึ้น ที่สำคัญคือเขายอมจดทะเบียนสมรสโดยไม่กลัวว่าหล่อนจะหลอกเอาสมบัติเขาครึ่งหนึ่ง เขาบอกว่าไม่หวง อยากให้หล่อนสบาย สามีน่ารักแบบนี้หล่อนจะไปไหนได้ รูปพรีเวดดิ้งวางเต็มบ้านเดินไปมุมไหนก็เจอ ครรภ์เฟื่องลดาใหญ่มากอีกเดือนเดียวก็ถึงกำหนดคลอดแล้ว สามีไม่ให้ไปทำงานให้อยู่บ้านทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ กับลูกชาย เขากลัวหล่อนเบื่อก็แนะนำให้กลับไปทำวิดีโอเล็กๆ น้อยลงยูทูบ รีวิวเครื่องสำอาง รีวิวกระเป๋าแบรนด์เนมที่เขาขยันซื้อให้ไม่ขาดคุณแม่แขไขตื่นเต้นไม่แพ้กันกับเขาเตรียมหาของรับขวัญตั้งแต่หลานยังอยู่ในครรภ์รวมไปถึงญาติๆ ของเขาเช่นเดียวกัน ทุกคนต่างซื้อของฝากมากมายส่งมาให้ที่บ้าน แวะมาเยี่ยม มาถ่ายรูปกับหล่อน ยังไม่ถึงกำหนดคลอดเลยแต่สาม
ในห้องนอนของรีสอร์ตรณภพได้รับกุญแจสำรองจากอาชวินเพื่อไขเข้ามาโดยไม่กวนเฟื่องลดาเพราะตอนนี้ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว นางฟ้าตัวน้อยของเขานอนหลับตามคาด ลูกน้อยก็นอนหลับอยู่ข้างๆ ขวดนมยังวางอยู่ข้างเตียงเย็นหมดแล้วคาดว่าทั้งสองน่าจะเข้านอนได้ราวหนึ่งชั่วโมงรณภพเดินอ้อมมาอุ้มลูกพาไปนอนเตียงสำหรับเด็กให้สบายตัว ก่อนจะกลับมานั่งบนขอบเตียงกว้างโน้มใบหน้าลงจูบหน้าท้อง“พี่กัปตันเข้านอนแล้วนะ มาม๊าก็หลับแล้ว เหลือแค่ป๊ะป๋าอยู่คุยกับหนู ป๊ะป๋าอยากเจอหน้าหนูนะลูกรีบโตไวๆ นะ ป๊ะป๋ารักหนู รักพี่กัปตัน รักมาม๊ามากนะครับ”อุ้งมือใหญ่วางแนบลงบนหน้าท้องที่มีชุดนอนเบาบางขวางกั้น รณภพน้ำตาปริ่มๆ ขอบก้มหน้าลงจูบลูกอีกครั้ง ก่อนจะเคลื่อนกายกำยำขึ้นมานอนกอดเฟื่องลดาฝังใบหน้าลงจูบบนหน้าผากนวลผ่อง‘เฟื่องเสียเลือดเยอะมาก หมอบอกว่าเฟื่องกำลังจะไปจากเราแล้ว แต่เพราะกัปตัน เพราะได้ยินเสียงลูก เฟื่องถึงกลับมามีชีวิต เฟื่องตายไปแล้วครั้งหนึ่ง ถ้าหากเป็นอะไรไปอีกแล้วลูกจะอยู่ยังไง เฟื่องถึงเลือกทิ้งลูกไว้กับเราไงคะ เข้าใจหรือเปล่าว่าเฟื่องอยากให้ลูกอยู่กับคุณภพ…’“ผู้หญิงใจร้าย เจ็บหนักมากขนาดนี้ทำไมถึงไม่ยอมบอกอะไรเล
รถเมล์ราคาประหยัดก็จริงแต่คนขับชอบขับเร็วเหมือนไปโกรธใครมา จะขึ้นจะลงทีลากกระเป๋าตัวแทบไถลล้มหน้าคว่ำ เฟื่องลดาเดินทางมาจนใกล้ถึงบ้านนั่งวินมอเตอร์ไซค์กอดกระเป๋าลากไว้ ค่าวินสิบบาท หล่อนยืนจ่ายหน้าบ้านและในขณะนั้นเองรถของรณภพก็เพิ่งมาถึงบ้าน เขากดรีโมตอัตโนมัติเปิดและขับด้วยความเร็วเข้าในบ้าน ทำเ
‘นี่เธอ! เธอนั่นแหละ ชื่ออะไร เป็นเพื่อนกับน้องเอยใช่ไหม’ เป็นเสียงของรณภพไม่ผิดแน่แม้จะไม่ได้เห็นหน้าแต่หล่อนก็จำได้ เฟื่องลดาจำได้ว่านั่นเป็นครั้งแรกที่เขาคุยกับหล่อนราวสามปีก่อน หล่อนหันกลับมามองแล้วพยักหน้ารับ เขาใช้เวลาไม่กี่วินาทีในการค้นหาอะไรบางอย่างยื่นมาตรงห
“คุณภพ คุณเมาแล้วนะ กลับกันเถอะ”“อย่ายุ่ง… จะนอน ไปไกลๆ เลยไป”เงยหน้าขึ้นมาตวาดใส่ผมเผ้าเขายุ่งเหยิง แล้วนอนลงที่เดิม หน้าหล่อๆ ของเขาจมอยู่กับกองน้ำที่ละลายออกจากถังน้ำแข็ง สกปรกเปื้อนไปหมดเฟื่องลดามองภาพตรงหน้าด้วยความเพลียใจ ไม่รู้เลยว่าเข
สวยจัง ก่อนออกจากร้านก็ไม่วายชมตัวเองให้มีกำลังใจหล่อนตั้งใจจะกลับโรงแรมทว่าฉุกคิดขึ้นได้ว่าลืมซื้อเครื่องสำอาง ดูเวลาเห็นว่าเพิ่งจะห้าโมงครึ่งจึงรีบเดินไปเซเว่นเฟื่องลดาอารมณ์ดี ฮึมฮัมร้องเพลง มือเล็กหิ้วตะกร้าข้างในมีขนม นม ของกินจุกจิกหลายอย่างแล้วก็เครื่องสําอางราคาปร







