บทที่ 5/1 ระเบิดอารมณ์

“ไม่น่าเชื่อนะคะว่าแค่กระดาษไม่กี่แผ่น ข้อความไม่กี่บรรทัดจะทำให้คุณโกรธมากขนาดนี้ แต่ผิดแล้ว ข้อความทั้งหมดเป็นความจริง เอยเขาได้กำหนดวันแต่งงานแล้วเฟื่องก็แค่บอกข่าวให้คุณทราบ”

“จะจริงหรือไม่จริงก็ไม่เกี่ยวกับฉัน ไม่ต้องมายุ่ง!”

“คุณเคยพูดกับเฟื่องว่าเอยกับคุณอาร์มจะคบกันไม่รอด ไม่นานก็เลิกกัน แล้วเป็นยังไงล่ะคะ คราวนี้จะเชื่อเฟื่องได้หรือยังว่าเอยไม่เคยเสียใจ ไม่เคยเสียดายเลยสักนิดที่ไม่เลือกผู้ชายอย่างคุณมาเป็นแฟน! เอยเลือกคู่ชีวิตถูกคนแล้ว เขาฉลาดมากพอที่จะไม่โง่มาคว้าผู้ชายนิสัยอย่างคุณไปทำพันธุ์ คนที่มีดีแค่ฐานะรวยอย่างคุณสู้คุณอาร์มไม่ได้!”

การลุกฮือขึ้นมาต่อสู้ครั้งนี้ทำให้รณภพโกรธจัด

“ทำไมจะสู้ไม่ได้ ฉันมีดีมากกว่าไอ้บ้านนอกนั่นตั้งหลายอย่าง มันต่างหากล่ะที่ไม่มีวันสู้ฉันได้แม้แต่เสี้ยวความสามารถ! คนไม่รู้เรื่องไม่รู้ความอย่างเธอจะมาเข้าใจได้ยังไง ฝันเถอะ กลับไปอยู่บนกองดินกองโคลนที่บ้านนอกไป ฉันเบื่อจะแย่แล้วที่ทุกวันทุกคืนต้องเห็นเธอลอยหน้าลอยตาชูคอเป็นหงส์อยู่ในบ้านทั้งที่ความจริงเธอก็เป็นได้แค่ห่าน!”

เขาด่ากราดด้วยถ้อยคำรุนแรง ก้าวเท้าเข้ามาใกล้ตะคอกด่าเรื่อยๆ จนกระทั่งแผ่นหลังของเฟื่องลดาจนตรอกชนเข้ากับผนังห้อง แต่ถึงอย่างนั้นรณภพก็ยังไม่หยุดความเกรี้ยวกราด “ถามหน่อยเถอะ ทุกวันนี้เธอไม่อายคนอื่นบ้างเหรอกับพฤติกรรมต่ำๆ จับผู้ชายรวยจนเกือบอยู่หมัดแต่เสียอย่างเดียวคือผู้ชายคนนั้นมันฉลาดก็เลยไหวตัวทัน เอาแค่ลูกไม่เอาแม่ที่มั่วมากผ่านผู้ชายมาเป็นร้อย! ติดโรคมาหรือเปล่าก็ไม่รู้ ฉันนี่มันซวยชะมัด!”

เรียวปากบางสั่นระริกภายในใจปวดร้าวกับคำด่าทอจากเขา แต่เมื่อคืนสัญญากับตัวเองแล้วว่าจะสู้จะไม่ยอมตกเป็นที่ระบายอารมณ์จากเขาอีก จึงเม้มปากกลั้นน้ำตาไว้แล้วด่ากลับเผ็ดร้อนไม่แพ้กัน

“ใช่ เฟื่องมั่วผู้ชายเก่งมันเร้าใจดี โดยเฉพาะกับผู้ชายรวยแต่โง่เฟื่องก็ยิ่งชอบ คุณก็เป็นหนึ่งในนั้นไม่ใช่เหรอ ถึงทำเฟื่องท้องได้!”

“ในที่สุดก็ยอมรับจนได้ว่าตัวเองมีนิสัยต่ำช้าแบบนี้จริงๆ ไอ้อาจารย์คนนั้นก็เป็นหนึ่งในเหยื่อของเธองั้นสิ!”

“อย่าถาม ในสิ่งที่คุณเองก็รู้ดีอยู่แล้ว” แววตาหล่อนสั่นไหวทว่าต้องข่มใจและทำให้เขาเห็นว่าไม่ได้ทุกข์ร้อนอะไร

“ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยเจอผู้หญิงคนไหนน่ารังเกียจได้เท่าเธอ เธอนี่มันสุดยอดจริงๆ เลย นอกจากจะเลวทิ้งลูกตัวเองแล้วยังร่านผู้ชายได้โล่!” รณภพตะคอกลั่นเส้นเสียงแทบแตกเพื่อตอกย้ำเรื่องเดิม และไม่ว่าจะผ่านไปอีกสิบปียี่สิบปีเขาก็จะยังพูดถึง จะพูดให้ลูกฟังว่าแม่ของเขาเคยประพฤติตัวเลวยังไงบ้าง มีอย่างที่ไหนอ้างนักอ้างหนาว่ารักลูก แต่ตัวเองกลับทิ้งลูกไปอยู่ต่างประเทศ ถ้าไม่ใช่เพราะอยากใช้ลูกมาแบลกเมล์เอาเงินจากเขาคิดเหรอว่าหล่อนจะกลับมา!

ถ้าหากเจ้าหล่อนไม่โชคดีมีเพื่อนประเสริฐอย่างอาทิตยาคอยช่วยเลี้ยงลูก ก็อย่าหวังเลยว่าตาหนูจะยังมีชีวิต อยากรู้จังเลยว่าในสมองหล่อนคิดอะไรอยู่ตอนจองตั๋วเครื่องบินและขอวีซ่าไปต่างประเทศ ในสมองหล่อนไม่คิดบ้างเหรอว่าลูกยังเล็ก ยังต้องการน้ำนมแม่ แล้วทุกคนคิดว่าผู้หญิงแบบนี้น่ะเหรอที่เขาควรจะให้โอกาส ผู้หญิงแบบนี้น่ะเหรอที่เขาควรสงสารและเห็นใจ ต่อให้เล่นละครเก่งกว่านี้หรือมีรางวัลตุ๊กตาทองคำห้อยคอมา เขายังสงสารไม่ลง!

เฟื่องลดากำลังร้องไห้โดยที่เขาไม่ได้รู้สึกเห็นใจอะไรเลย เขามองหน้าหล่อน มองน้ำตาทุกหยดแล้วสงสัยว่าทำไมหล่อนถึงบีบน้ำตาเก่งเหมือนสั่งได้ แต่…

“พอเถอะ จะร้องไห้ให้มันได้อะไรขึ้นมาก็รู้อยู่ว่าฉันไม่แคร์ เธอรู้เอาไว้นะเฟื่องลดาว่าที่พ่อกับแม่ฉันยังทำดีกับเธอ ก็เพราะเธอเป็นแม่ของลูกฉัน แต่ลึกๆ แล้วพวกท่านก็คงเกลียดเธอไม่ต่างไปจากฉัน ฉันเกลียดเธอที่ตั้งใจปล่อยท้องเพื่อจับฉัน เกลียดเธอที่ทิ้งลูก เกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอ เธอได้ยินไหมเฟื่องลดา ฉันเกลียดเธอ ต่อให้ไม่มีเธอลูกก็อยู่ได้ เผลอๆ อาจจะมีชีวิตดีกว่าอยู่กับแม่ที่ไม่มีอะไรดีอย่างเธอ!”

“ภพ! เฟื่อง! ทะเลาะอะไรกันเสียงดังเอะอะโวยวายกันทั้งบ้าน …เฟื่อง!” คุณแขไขตกใจมากวิ่งเข้ามาจับมือลูกชายให้เลิกชี้หน้าด่าเฟื่องลดา ยังไม่เคยเห็นเด็กคนนี้ร้องไห้หนักเท่าวันนี้มาก่อน คนในบ้านตามมาเกาะติดสถานการณ์กันเกือบหมด ไม่เว้นแม้แต่ท่านเจ้าสัวที่สุขภาพไม่ค่อยดียังตามมาเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้ทั้งสองคนทะเลาะกัน

“เธอร้องไห้ทำไม หยุดร้อง ทะเลาะอะไรกับตาภพฉันจะเคลียร์ให้เอง”

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร…”

เฟื่องลดาสะอื้นร่ำไห้ข่มกลั้นแรงสะอื้นพูดกับคุณแขไข ยอมจบให้แล้วแต่ทว่ามันก็ยังไม่พอสำหรับรณภพ เขาไม่ต้องการให้เรื่องมันจบลงที่ตรงนี้จึงก้มลงไปหยิบกระดาษต้นเรื่องเหล่านั้นขึ้นมา

“ผมไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน ถ้าคุณแม่อยากรู้ก็เอาไปอ่านเอง!”

คุณนายแขไขรับก้อนกระดาษกลมๆ มาคลี่อ่านจนจบ ตวัดสายตาขึ้นมองหน้าเฟื่องลดาก่อนจะเลื่อนสายตามามองลูกชาย

“เรื่องแค่นี้เองทำไมต้องทะเลาะกันหนักมากขนาดนี้ มีเรื่องอื่นอีกหรือเปล่า”

“เรื่องแค่นี้งั้นเหรอ? ผู้หญิงคนนี้ถือวิสาสะเข้าไปในห้องนอนผมแปะการ์ดพวกนี้ไว้ปั่นหัว กะจะให้ผมอารมณ์เสีย นอกจากจะเป็นกาฝากแล้วยังมีนิสัยย่องเบาเข้าห้องคนอื่น ถ้ายัยคนนี้เข้าไปขโมยของในห้องผมหรือห้องนอนพ่อแม่จะว่ายังไง!”

“ไหน ส่งมา ขอพ่ออ่านบ้าง”

“คุณพ่อจะพูดเหมือนคุณแม่ว่ามันเป็นเรื่องแค่นี้อยู่อีกไหม กว่าจะพิมพ์ ปริ้น แล้วเอาไปแปะมันผ่านกระบวนคิดมาเยอะแล้ว ไม่ใช่จะมาอ้างว่าทำไปโดยไม่ตั้งใจหรือรู้เท่าไม่ถึงการณ์ คนอย่างผม ถ้าจะด่าใครทั้งที ไม่มีมูล ไม่มีเหตุผล ผมไม่ด่าให้เสียปากหรอก!”

“เฟื่อง ขอโทษพี่เขาซะ” ท่านพยายามใจเย็น ทำหูทวนลมไม่ได้ยินถ้อยคำไม่น่าฟังจากลูกชาย

“ขอโทษค่ะ”

เฟื่องลดายอมพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ น้ำตายังคงไหลหลั่งเสียใจและสำนึกผิดในทุกอย่างที่ตัวเองได้กระทำผิดลงไป มันมีเยอะเสียจนบางทีก็คิดว่าหล่อนไม่น่าเกิดมาเลย ทำไมหล่อนแค่คนเดียวถึงสร้างปัญหาให้คนรอบข้างได้มากขนาดนี้ 

“อะไรนะ! พูดให้มันดีๆ หน่อย ช้าๆ ชัดๆ เสียงดังๆ แล้วก็ยกมือไหว้ด้วยเพราะฉันอายุมากกว่าเธอหลายปี ไม่ให้ก้มกราบก็บุญแล้ว!” รณภพแสยะยิ้ม สองมือล้วงกระเป๋ายืนลอยหน้าลอยตามอง

“ฮึก… ขอโทษค่ะ” เอ่ยช้า ชัด และพนมมือไหว้รณภพ

“คำขอโทษที่ไม่ได้มาจากใจแค่พูดไปเพราะถูกสั่ง อย่าคิดเลยว่าฉันจะซึ้ง แต่ก็เอาเถอะ เห็นแก่เธอที่ดิ้นรนจนมีทุกวันนี้ได้ฉันจะยอมยกโทษให้ จะได้ไม่ต้องวิ่งแจ้นไปอ่อยไปจับผู้ชายคนอื่นให้เมื่อยขา”

“พอ หยุดพูด เฟื่องยอมขอโทษและแกก็ยกโทษให้เขาแล้ว ทีนี้ก็ถึงตาแกบ้าง ขอโทษเฟื่องซะ โทษฐานที่แกด่าไม่ไว้หน้าเขา!”

“พ่อ!” รณภพแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเองว่าบิดาบังเกิดเกล้าจะพูดคำนั้นออกมา

“ทำตามคำสั่งของพ่อเดี๋ยวนี้”

“ไม่มีทาง ให้ตายผมก็ไม่มีวันพูด!”

“แต่แกต้องพูดเพราะมันเป็นคำสั่งของฉัน!”

“คุณวิทคะ” รีบมาประคองสามี

“ไปพักเถอะค่ะ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉันคุยกับทั้งสองคนเถอะนะ”

“ไม่ คุณแข ผมไม่ไปจนกว่าเจ้าภพจะยอมขอโทษเฟื่องลดา คุณก็ได้ยินไม่ใช่เหรอว่ามันปากเสียด่าเขาว่ายังไงบ้าง ถ้ามีคนมาด่าแบบนั้นคุณจะเสียใจไหม แล้วที่สำคัญมันเป็นลูกของผม ถ้าแม้กระทั่งกับแม่ของลูกแท้ๆ ยังพูดดีด้วยไม่ได้แล้วมันจะพูดดีๆ กับคนอื่นเป็นเหรอ อนาคตของผู้บริหารใจแคบมองยังไงก็ตกต่ำ!”

“พ่อจะเอาเรื่องงานมาปนกับเรื่องผู้หญิงคนนี้ได้ยังไง มันเทียบกันไม่ได้! พ่อไม่รู้อะไรอย่ามาทำเป็นปกป้องเขาหน่อยเลย เอาใจเขาสารพัด ถ้าไม่บอกว่าเป็นผู้อาศัยผมคงคิดว่าเขาเป็นเมียน้อยพ่อ!”

“ไอ้ภพ!/ภพ ทำไมลูกถึงพูดอะไรแบบนั้น”