บทที่ 4/4 บังเอิญ โลกกลม หรือพรหมลิขิต

รณภพกลับบ้านเช้าตรู่ ขับซุปเปอร์คาร์หลายสิบล้านเข้ามาจอดหน้าคฤหาสน์ ลุงคนสวนพ่วงตำแหน่งคนขับรถรีบวางมือจากการดายหญ้ามารับลูกกุญแจรถที่เจ้านายโยนโด่งมาให้ไปเก็บ เขาค่อนข้างอารมณ์ดีสะใจที่เมื่อคืนสามารถกวนประสาทเฟื่องลดาได้ ถือเป็นการเอาคืนที่หล่อนกล้าใช้มือหยาบกร้านแสนสกปรกตบเข้ามากลางใบหน้า หล่อนกล้าตบ ทั้งที่ไม่เคยมีใครกล้าแม้แต่จะคิด นับวันเฟื่องลดายิ่งกำเริบเหลิงในอำนาจ สงสัยจะเคยตัวคิดว่าตัวเองมีพ่อแม่เขาคอยสนับสนุนก็เลยอยากลองดี “อรุณสวัสดิ์ครับคนหล่อคนสวยของผม เช้านี้อากาศดีมาก ขับรถมาถนนโล่งไม่ถึงสิบยี่สิบนาทีก็ถึงบ้านแล้ว”

“จ้า กลับเช้าเลยนะ” ท่านแค่มองแรงแต่ไม่ได้ถามเพิ่ม ปลงแล้วกับนิสัยเจ้าชู้พ่อปลาไหลของลูกชาย

“ไม่อยากเดินเข้าบ้านดึกๆ ดื่นๆ กลัวจะรบกวนเวลานอนคุณแม่ครับ” ตอบประจบพลางทำตาหวานเข้าไปหอมแก้มมารดา เขาเห็นบิดาใส่สูทผูกเนกไทพร้อมทำงานก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจจึงหันไปคุยกับท่าน

“งานไม่มีปัญหาอะไร ผมว่าคุณพ่อนอนพักต่ออีกสักวันเถอะนะครับ เดี๋ยวผมให้เลขารวบรวมเอกสารมาให้คุณพ่ออ่านที่บ้านก็ได้”

พักนี้สุขภาพของบิดาไม่ค่อยสู้ดี ท่านวูบบ่อย อ่อนเพลียง่าย เกิดจากการเครียดสะสมเป็นเวลานาน ไปพักผ่อนบ้านญาติที่ยุโรปก็ดีขึ้นแต่กลับไทยก็เครียดอีก

สมัยเด็กคุณพ่อเติบโตมาในตระกูลระบบกงสี คุณปู่มีลูกหลานหลายคนคอยแก่งแย่งชิงดีกันเพื่อหวังในมรดกของคุณปู่ คุณพ่อของเขาท่านเป็นแค่ลูกที่เกิดจากภรรยานอกทะเบียนสมรสจึงไม่ค่อยได้รับอะไรเทียบเท่าลูกในสมรส คุณปู่ให้มาแค่ที่ดินแปลงเล็กๆ ย่านบางลำพูหนึ่งแปลงกับเงินสดห้าแสน เงินจำนวนนั้นเทียบกับสมัยสี่สิบปีก่อนถือว่าเยอะมาก ท่านจึงดิ้นรนสร้างเนื้อสร้างตัว นำเงินไปต่อยอดลงทุนสร้างห้องเช่า สร้างตลาด ทำหลายอย่างจนกระทั่งจับพลัดจับผลูได้เรียนหนังสือต่อในสายวิศวกรรมและอยากทำบริษัทรับเหมาก่อสร้าง แต่เงินยังมีไม่มากพอจะสร้างทุกอย่าง

ปีนั้นเกิดวิกฤตมากมายจนท่านเกือบถอดใจกลับไปทำห้องเช่า ทำแผงตลาดเหมือนเดิม แต่โชคก็เข้าข้างเพราะมีนักธุรกิจคนหนึ่งเล็งเห็นความสามารถจึงชวนท่านเข้าไปร่วมลงทุนด้วย ให้ใช้ห้องเช่าที่ท่านมีกับตลาดเป็นหลักประกันโดยไม่ต้องใช้เงินลงทุนสักบาท ลงแค่แรงพอ บิดาของเขาเห็นโอกาสในข้อเสนอนั้นจึงตอบตกลง ท่านกัดฟันสู้หาลูกค้าทำเองทุกอย่างจนกระทั่งบริษัทเริ่มมีกำไรจากหลักแสนเป็นหลักล้าน ตำแหน่งสูงขึ้นเรื่อยๆ เงินปันผลก็ได้เยอะตามมาด้วย

ในช่วงที่ท่านพิสูจน์ความสามารถตัวเองก็ได้พบรักกับลูกสาวนักธุรกิจคนนั้น ซึ่งก็คือ… มารดาของเขา ท่านทั้งสองมีใจให้กันตั้งแต่แรกพบ แต่งงานกัน และได้รับการแต่งตั้งให้ขึ้นมาเป็นผู้บริหารของบริษัทหลังคุณตาของเขาเสียชีวิต

“ไม่ล่ะ อยู่บ้านหลายวันแล้วพ่อเบื่อ ขอไปนั่งเล่นที่บริษัทสักครึ่งวันค่อยกลับมานอนพักตอนบ่ายก็ได้” ท่านปฏิเสธ แทบไม่หยุดคิดเลยด้วยซ้ำ ตามประสาของคนที่เคยชินกับการทำงานมาทั้งชีวิต

“เดี๋ยวก็วูบอีก ผมเป็นห่วงนะครับถึงอยากให้คุณพ่อพักผ่อนเยอะๆ”

“ภพไม่ต้องห่วงหรอกนะ แม่จะคอยดูแลคุณพ่ออย่างใกล้ชิดเอง จะพาหลานไปด้วย คุณพ่อจะได้พักสายตาบ่อยขึ้น”

รีบเอาน้ำเย็นเข้าลูบก่อนพ่อลูกชายจะหัวเสีย ตาภพยิ่งเป็นคนหัวรั้นหัวแข็งชอบเอาแต่ใจอยู่ด้วย

“ภพไม่ต้องห่วงหรอกนะ มีหลานคลานไปคลานมาพ่อไม่เครียดหรอก”

“ภพกลับมาเหนื่อยๆ กินข้าวด้วยกันก่อนสิ”

คุณแขไขชวนลูกชายโดยข้ามประเด็นการถามว่าหายไปไหนมาเพราะรังแต่จะทะเลาะกันเปล่าๆ เคยคุยกันหลายครั้งแล้วลูกชายก็ใช้ความเป็นผู้ชายมาอ้างตลอด พูดโน้มน้าวว่าเขามีความต้องการบ้างเป็นธรรมดา แต่ไม่ได้ไปมั่วไม่เลือกหรือไปทำตัวเสี่ยงให้ติดโรคหรือถูกปล่อยท้องเพื่อจับเหมือนกรณีเฟื่องลดาแน่นอน

แขวะเฟื่องเขาเก่งนัก ท่านขี้เกียจจะเถียงด้วยปล่อยเลยตามเลยไม่สนใจแล้วเลี้ยงหลานดีกว่า วัยกำลังซน กำลังน่ารัก ท่านจะเลี้ยงให้นิสัยดีๆ ไม่ให้เอาแต่ใจ ขี้เหวี่ยง ขี้วีนเหมือนพ่อของแก

“ขอผ่านดีกว่า คุณแม่กับคุณพ่อกินข้าวกันก่อนเลยครับ ผมอยากขึ้นไปอาบน้ำ อ้าว ไง ลูกพ่อ…”

บังเอิญป้านงค์อุ้มลูกมาทางนี้พอดีเขาจึงเข้าไปทักทายลูกรัก หอมแก้มเล็กฟอดใหญ่ ก่อนขอตัวขึ้นห้องไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่

รณภพผิวปากอารมณ์ดีเดินเข้ามาในห้องนอนถอดเสื้อออก ปั้นเป็นก้อนกลมๆ เหวี่ยงโยนไปใส่ตะกร้าจะเข้าหรือไม่เข้าก็เรื่องของมันเดี๋ยวคนใช้ก็เข้ามาเก็บกวาดให้เรียบร้อยเอง

มือใหญ่ดึงประตูตู้เสื้อผ้าออกมองหาผ้าเช็ดตัวหยิบมันออกมาพาดบ่า ปลดเข็มขัดกำลังจะรูดซิปถอดกางเกงลงทว่าสายตากลับมองไปเห็นการ์ดแปลกๆ แปะกาวน์สองชั้นหน้าตู้เสื้อผ้า ลามไปถึงหัวเตียง ประตูห้องน้ำ โคมไฟ เรียกได้ว่าทุกที่ที่สายตาเขาสามารถมองเห็นจะมีกระดาษปริศนาติดไว้ทั้งหมด รณภพรูดซิปกลับคืน หยิบเสื้อกลับมาสวม ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปดึงกระชากมันออกมาอ่าน

“นางสาวเฟื่องลดา มีความยินดีขอเรียนเชิญคุณรณภพเพื่อเป็นเกียรติและร่วมรับประทานอาหารในงานพิธีมงคลสมรส ระหว่างนางสาวอาทิตยากับนายอาชวิน ณ ไร่ส้มสัตยา วันที่…”

อ่านยังไม่ทันจบแผ่นเส้นเลือดบนแขนก็ปูดโปนขึ้นมา รณภพกำรอบการ์ดเชิญจอมปลอมแผ่นนั้นจนแหลกคามือ ตามไปกระชากทุกแผ่นที่เฟื่องลดาปริ้นมาแปะเดินกระทืบเท้าตึงตัง ชนแจกันดอกไม้บนชุดรับแขกหน้าระเบียงชั้นสองตกแตกจนคนข้างล่างได้ยิน ทว่าเขาไม่สนใจ รีบจ้ำเท้าไปยังห้องนอนของเฟื่องลดาถือวิสาสะรุดกายเข้าไปโยนกระดาษพวกนั้นใส่ตัวหล่อน โยนแรงเสียจนเฟื่องลดาตกใจเอี้ยวตัวหลบไม่ให้กระดาษก้อนนั้นถูกจุดสำคัญ

“กล้าดียังไงถึงเข้าไปในห้องนอนฉัน แล้วกล้าดียังไงถึงอุปโลกน์เรื่องพวกนี้ขึ้นมา!”