บทที่7

"คุณมีอะไรจะคุยกับผมอย่างนั้นเหรอม่านฟ้า"ชายหนุ่มเอ่ยถามขึ้นมาทันทีหลังจากทั้งคู่ทานอาหารเสร็จและพากันเข้ามานั่งภายในห้องรับแขก พวกเขาทั้งสองนั่งใกล้กันโดยมีท่อนแขนของชายหนุ่มคอยโอบเอวบางของเธอเอาไว้อย่างไม่ห่างกาย

"ฟ้าอยากทำสัญญาค่ะ"หญิงสาวตัดสินใจพูดออกไปตามที่เธอคิดเอาไว้

"สัญญา สัญญาอะไร"

"ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันควรจะมีระยะเวลาที่แน่ชัดไม่ใช่เหรอคะ"หญิงสาวเงยหน้าสบตาชายหนุ่มเปิดเผยความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมา

"ถ้าหากฟ้าจะต้องอยู่กับคุณที่นี่ ฟ้าก็อยากมีหลักประกันว่าฟ้าจะต้องอยู่กับคุณไปนานแค่ไหน"ไม่ใช่อยู่ด้วยกันไปโดยไม่มีวันสิ้นสุดและไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เธอจะหลุดพ้นจากสถานะผู้หญิงของชายหนุ่ม

"เป็นผู้หญิงของฉันมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอม่านฟ้า เธอถึงอยากจะได้เวลาพวกนั้น"หนุ่มถามเสียงแข็งคล้ายกับว่าเขากำลังไม่พอใจ แต่ฝ่ามือของนิโคลัสยังคงโอบเอวบางของม่านฟ้าเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะมีเวทมนตร์แปลงกายให้หายเข้าไปในอากาศ

"ฟ้าไม่รู้หรอกนะคะว่าตอนนี้คุณมีความรู้สึกยังไง แต่สำหรับฟ้าแล้วนั้นไม่มีผู้หญิงคนไหนอยากใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายตลอดไปอย่างไร้จุดหมายโดยที่ไม่รู้ว่าปลายทางของชีวิตนี้มันจะจบลงยังไง"หญิงสาวพยายามอธิบายให้ชายหนุ่มได้เข้าใจในความรู้สึกของเธอตอนนี้

"ฟ้ามาอยู่กับคุณที่นี่ในฐานะผู้หญิงของคุณ ฟ้าเองก็ไม่รู้ว่าคุณจะเบื่อหรืออยากจะเขี่ยฟ้าทิ้งขึ้นมาตอนไหน"

"หนึ่งปี"คำตอบของเขาทำให้ปลายฟ้าชะงักไป เธอไม่คิดว่าชายหนุ่มจะยื่นข้อเสนอระยะเวลาที่มันนานถึงเพียงนี้

"หนึ่งปีต่อจากนี้ที่เธอจะต้องอยู่กับฉัน"

"มันไม่นานเกินไปเหรอคะ ฟ้ามีบ้านที่เมืองไทยมีงานที่จะต้องทำมีเพื่อนที่คอยฟ้าอยู่"

"เรื่องนั้นเธอไม่ต้องเป็นห่วง ฉันได้สั่งให้ลูกน้องของฉันไปจัดการเรื่องทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้ว"ม่านฟ้าชะงักไปไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่กับคำตอบที่ได้ยินจากปากของชายหนุ่ม

ทั้งที่เรื่องราวระหว่างเขากับเธอมันเพิ่งจะเกิดขึ้นแต่ชายหนุ่มสามารถจัดการทุกอย่างให้เสร็จได้ภายในแค่ไม่กี่นาทีราวกับว่าเขาได้วางแผนทุกอย่างเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

"แล้วการเป็นผู้หญิงของคุณฟ้าจะต้องทำยังไงบ้างคะ"ใบหน้าสง่างามของม่านฟ้าสงบนิ่งจนมองอารมณ์ไม่ออก ทั้งที่ในใจเธอพอจะรู้อยู่แล้วสำหรับหน้าที่ในครั้งนี้แต่ก็ยังอยากจะถามชายหนุ่มให้แน่ชัด

"เธอไม่ต้องทำอะไรมาก แค่ให้ความสุขกับฉันแค่นั้นก็พอ"

'ความสุขบนเตียง'นั่นคือสิ่งที่ม่านฟ้าเข้าใจแม้ว่านิโคลัสจะไม่ได้พูดออกมา

ผู้หญิงของสำหรับเขาก็เปรียบเสมือนสิ่งของ ตอนแรกก็อยากลิ้มลองอยากเป็นเจ้าของครอบครองมันแต่เมื่อไหร่ที่เขาได้ใช้สิ่งของเหล่านั้นจนมันไม่มีความน่าเร้าใจ มันก็ไม่ต่างอะไรจากสิ่งของที่ไร้ค่ารอดูวันที่เขาจะทิ้งขว้าง อย่างเช่นร่างกายของเธอในตอนนี้ที่มันยังสดใหม่ยังดึงดูดให้เขาเข้าหาและยัดเยียดสถานะนี้ให้

"ฉันอยากอาบน้ำ"

"เดี๋ยวฟ้าเข้าไปเตรียมน้ำให้ค่ะ"เธอรู้หน้าที่ดีว่าต่อจากนี้ควรทำยังไงเพื่อที่จะอยู่ร่วมกับชายหนุ่มให้ได้นานมากที่สุดโดยที่ไม่ต้องมีปากเสียงกัน

ซ่า

สายน้ำที่แรงกล้าไหลลงอ่างอาบที่มีขนาดใหญ่ซึ่งคนตัวเล็กอย่างเธอสามารถเข้าไปนอนพักในนั้นได้อย่างสบาย

"อุ๊ย"แรงกอดรัดจากทางด้านหลังทำให้ม่านฟ้าส่งเสียงร้องออกมาด้วยความตกใจ และเมื่อเธอเงยหน้าขึ้นไปมองแววตาเปล่งประกายด้วยความร้อนแรงของนิโคลัสมันก็ทำให้เธอเข้าใจได้ว่าไม่กี่นาทีต่อจากนี้เธอจะต้องรับศึกรักจากร่างสูงใหญ่ของเขา

"ฟ้าเปิดน้ำให้คุณเสร็จแล้วค่ะ"

"แล้วเธอล่ะ ไม่คิดจะอาบน้ำกับฉันด้วยอย่างนั้นเหรอ"

"ไม่ดีกว่าค่ะเชิญคุณอาบน้ำตามสบาย ฟ้ายังไม่อยากอาบในตอนนี้"

"แต่ฉันอยากให้เธออาบ"สรรพนามที่เปลี่ยนไปพร้อมกับแรงกอดรัดจากทางด้านหลังจนทำให้แผ่นหลังบางแนบชิดไปกับแผงอกกว้างของเขา

"อาบน้ำด้วยกันนะม่านฟ้า"นิโคลัสไม่คิดจะรอคำตอบจากเธอ เขาจัดการปลดเสื้อผ้าออกจากร่างกายของเธอด้วยความชำนาญ เพียงแค่อึดใจเดียวเท่านั้นเสื้อผ้าและชั้นในของหญิงสาวก็หลุดออกจากเรือนร่างไปจนหมดเหลือเพียงแค่ตัวเปล่า

เขาจัดการปลดผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่ให้พ้นออกไปจากเอวสอบ วงแขนใหญ่ของเขาช้อนอุ้มร่างบอบบางของเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมกอดก่อนเขาจะก้าวขาอุ้มร่างบอบบางเข้าไปในอ่างอาบน้ำที่มีน้ำเปิดอยู่

"ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของฉันแล้วนะม่านฟ้า"ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่าฝ่ามือเขาเคล้นคลึงสะโพกของเธอเบา ๆ สลับกับหนักหน่วงเป็นช่วงบางจังหวะ

"ฉันมีสิทธิ์ที่จะหวงและห่วงร่างกายของเธอในทุกตารางนิ้ว ไม่ว่าจะเป็นตรงส่วนนี้ หรือว่าส่วนไหน ๆ "ฝ่ามือใหญ่สัมผัสผิวเนียนนุ่มสำรวจความอ่อนนุ่มของเธอไปทุกตารางนิ้วพร้อมกับสายตาร้อนแรง

"แล้วฟ้าล่ะคะ"หญิงสาวเงยหน้าเรียวเล็กขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลา สบแววตาเฉียบขาดของเขาอย่างกล้าหาญก่อนที่เธอจะยื่นมือไปลูบไล้ต้นแขนต้นใหญ่อย่างไร้เดียงสา แต่ทว่าความไร้เดียงสาราวกับเด็กอนุบาลนั้นมันได้กลายเป็นเชื้อไฟที่ร้อนแรงที่สุดซึ่งได้สาดใส่เข้าไปในกองเพลิงของชายหนุ่ม

"ฟ้ามีสิทธิ์หวงในร่างกายในส่วนตรงไหนของคุณบ้าง"เธอหลุดปากถามออกไปในขณะที่ฝ่ามือเล็กยังคงลูบไร้ท่อนแขนของเขา

"แล้วเธออยากมีสิทธิ์หวงในร่างกายส่วนไหนของฉันบ้างล่ะ"

"แล้วถ้าฟ้าบอกว่าอยากมีสิทธิ์หวงในร่างกายของคุณทุกสัดส่วนเลยล่ะคะ คุณจะให้สิทธิ์นั้นกับฟ้าไหม"

"อืม ม่านฟ้า"เธอแหงนหน้ายื่นตัวขึ้นไปขบเบา ๆ ที่ลูกกระเดือกบนลำคอของเขาอย่ายั่วยวนซึ่งเป็นการเพิ่มฉนวนเปลวไฟในร่างกายสูงใหญ่ของนิโคลัสให้ร้อนระอุมากยิ่งขึ้นไปอีก

"ว่ายังไงล่ะคะ คุณจะให้ในสิ่งที่ฟ้าต้องการไหม"

"ไม่ว่าเธอจะอยากได้อะไร ฉันก็จะให้เธอตามที่เธอต้องการ ขอเพียงแค่อย่างเดียว"

"อะไรเหรอคะ"

"อย่าหนีไปจากฉันได้ไหม"

"..."

"อย่าหนีไปจากฉัน จนกว่าจะครบสัญญาหนึ่งปีที่ได้ตกลงกันเอาไว้ ได้ไหม"ไม่รู้ทำไมเรื่องนี้มันกลับทำให้เขารู้สึกหวาดหวั่นกลัวว่าเธอจะหนีไปทั้งที่ความเป็นจริงแล้วม่านฟ้าไม่สามารถก้าวขาออกไปจากห้องพักนี้ได้ถ้าเขาไม่ได้เป็นคนพาเธอออกไปด้วยตนเอง

"สัญญากับฉันได้ไหม ว่าเธอจะไม่คิดหนี"

"ค่ะ ฟ้าสัญญา"