ตอนที่ 6 ลูส ลูเธอร์

“ได้ครับ” ลูสยิ้มให้กับเมแกนที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของเขา ที่เขากลับไปรับเธอมาจากเมืองดับลินแห่งสาธารณรัฐไอร์แลนด์เมื่อหลายปีก่อนเมื่อพี่ชายเขาเสียชีวิตอย่างมีเงื่อนงำ ที่ถูกสร้างสถานการณ์ว่าเกิดการปล้นบ้าน พี่ชายของเขาหรือพ่อของเมแกนเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่มีความตรงไปตรงมา ลูสไม่เชื่อว่าจะเป็นการปล้นธรรมดา แต่คนที่รู้เรื่องดีที่สุดก็คือหลานสาวเขาคนนี้ที่ดูภายนอกเธอจะเข้มแข็ง สดใส ร่าเริง แต่เมื่อไหร่ที่ถามถึงพ่อของเธอ เมแกนจะเปลี่ยนเป็นอีกคนทันทีแบบหน้ามือเป็นหลังมือ และนั่นทำให้ลูสเชื่อว่าเมแกนเห็นคนที่ฆ่าพ่อของเธอ และเธอพยายามจะปิดกั้นความทรงจำภาพเหล่านั้น เพราะความทรงจำนั้นทำให้เธอร้องไห้แบบหยุดไม่ได้...สำหรับเมแกนแล้วลูสจึงเป็นญาติเพียงคนเดียวที่เธอมีอยู่และดูจากความกังวลเมื่อเธอรู้ว่าเขาถูกลอบทำร้าย เป็นการบ่งบอกเขาอ้อมๆ ว่า เธอเมแกน ลูเธอร์ ไม่แข็งแรงและเข้มแข็งมากพอที่จะทนรับกับเรื่องที่ต้องสูญเสียใครไปอีกแล้ว

            “กินอะไรมาเหรอยัง...ถ้างั้นไปนอนได้แล้ว” ลูสเอ่ยถามเมื่อได้รับคำตอบเป็นการพยักหน้าก็ออกคำสั่งต่อทันที

            “ฝันดีนะคะคุณอา” เมแกน ‘จุ๊บ’ แก้มลูสเบาๆ และขอตัวไปนอน ด้วยใบหน้าความโล่งใจและดีใจอย่างมาก

‘เวลาปัจจุบัน’    

            ลูส ลูเธอร์ที่เงยหน้าขึ้นมาหลังจากเสียงประตูปิดลงอีกครั้ง   และแน่ใจว่าในห้องแห่งนี้ที่ตัวเองถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่อยู่เพียงลำพัง เขาย้อนคิดไปเมื่อสามสิบหกชั่วโมงก่อน ที่เขาได้รับข้อความจากอนาสตาเซีย

            “รออยู่ที่ร้าน XXX...” ร้านอาหารที่ถัดจากโรงละครที่อนาสตาเซียเป็นนักแสดงอยู่ ห่างไปอีกสองบล็อค ร้านเล็กๆ ที่ตอนนั้นเขาคิดว่าข้อความนั้นมาจากอนาสตาเซียจริงๆไม่ได้คิดเอ๊ะ!ใจ ว่าเป็นการแฮกเข้าระบบจาก  อดัม เบนเน็ต พ่อของเธอนั่นเอง

            ลูส มักจะอยู่ตามลำพังเหมือนคนธรรมดาทั่วไป แต่คนอย่างลูสไม่ง่ายที่จะไปปรากฎตัวตามสถานที่ต่างๆ ลูสเป็นคนระมัดระวังตัวเองตลอดเวลา แต่...ตั้งแต่ที่เขาได้เจอกับอนาสตาเซียคืนนั้น ความสนใจที่เขามีให้     อนาสตาเซียแน่นอนไม่ใช่แค่สนใจ รวมถึงความประทับใจในตัวเธออย่างมาก ทำให้ลูสเปลี่ยนวิถีของตัวเองไปทันที เพราะอนาสตาเซียไม่ใช่แค่    น่ามองน่ารักเพียงหน้าตาของเธอ เธอมีเสน่ห์ในแบบของเธอที่ดึงดูดสายตาและหัวใจของเขาได้อย่างรวดเร็ว

            ลูส เข้าชมการแสดงที่อนาสตาเซียร่วมแสดงด้วย เดอะมิวสิคัล (The Musical) ละครเวทีในรูปแบบละครเพลง ที่ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยสนใจ แต่เพราะอนาสตาเซีย ลูสให้คนของเขาเหมาการแสดงหนึ่งรอบที่มีเพียงคนไม่กี่คนได้ดูซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือเขา ลูสจ่ายเงินก้อนใหญ่สำหรับรอบการแสดงพิเศษและแน่นอนต้องใหญ่มากๆ เพราะบรอดเวย์ (Broadway) ในนิวยอร์กไม่เล็กเลย

            “อนาสตาเซีย เบนเน็ต...เราเจอกันอีกครั้งแล้วนะครับ”

            “…ใช่!…เพราะเป็นความตั้งใจของคุณ...และฉันไม่แปลกใจที่คุณรู้จักชื่อฉันจนได้” ลูส ยิ้มออกมา

            “ชื่อของคุณอยู่ในบอร์ดนักแสดง”

            “ฉันดีใจที่คุณรู้จักฉันจากบอร์ดนักแสดงไม่ใช่ด้วยวิธีแบบอื่น”

            “เราเป็นเพื่อนกันได้มั้ย?” ลูส เลี่ยงที่จะตอกย้ำในเรื่องชื่อ

            “คุณไม่มีเพื่อนเหรอ?” ลูส ต้องยิ้มออกมาอีกครั้ง

            “แล้วถ้าผมตอบว่าใช่ คุณจะกรุณาผมได้มั้ย?” อนาสตาเซียคิ้วขมวด ขณะเดียวกันกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอสั่นเมื่อโทรศัพท์ของเธอเตือนว่ามีสายเข้า มือเล็กเปิดกระเป๋าและหยิบออกมาดู ‘เอ็ดเวิร์ด’

            “ฉันต้องกลับแล้ว...ลาก่อนนะคะ ลูส ลูเธอร์ และทางที่ดีเราอย่าเจอกันอีกเลย” อนาสตาเซียพูดจบและพยายามที่จะเดินออกไป เพราะ   เอ็ดเวิร์ดมารับเธอแล้ว

            “เชิญครับ...แต่ประโยคหลังผมอยากให้คุณลองทบทวนดูอีกครั้ง และดีใจมากที่คุณไม่ลืมผม” ลูส หลบทางให้เธอด้วยรอยยิ้มที่เขาไม่ปฎิเสธว่าแฝงและผสมเสน่ห์ในตัวเขาไปกับรอยยิ้มนั้นด้วย

            ลูส มองตามหลังอนาสตาเซียที่เดินไปตามทางออกโรงละคร ใบหน้ายังคงมีรอยยิ้ม เพราะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายแน่นอนที่เขาจะได้เจอกับเธอ นางฟ้าในวงล้อมมาเฟีย

ลูส ลูเธอร์ & อนาสตาเซีย เบนเน็ต

            “เอ็ดเวิร์ด...” อนาสตาเซียเคาะและเอ่ยเรียกเอ็ดเวิร์ดที่อยู่หลังพวงมาลัยรถสีดำที่จอดอยู่

            “วันนี้เป็นไงบ้าง?” เอ็ดเวิร์ดเอ่ยถาม เมื่ออนาสตาเซียเข้ามานั่งในรถเคียงข้างเขา

            “…ดีนะ!…แต่วันพรุ่งนี้ต้องดีกว่าแน่นอน...เพราะเอ็ดเวิร์ดและ    โนอาห์จะมาดูด้วย” เอ็ดเวิร์ดยิ้มให้อนาสตาเซีย เพราะมีเซอร์ไพรส์ที่เธอยังไม่รู้ว่าท่านอดัมกับคุณแม่ก็จะมาชมการแสดงของเธอด้วย ถึงแม้จะไม่ใช่รอบการแสดงแรกก็ตาม แต่ละครเวทีนี้เป็นเรื่องที่สองของอนาสตาเซียที่เธอได้รับคัดเลือกให้แสดงอีกครั้งอย่างเต็มตัว ในฐานะนักแสดงนำฝ่ายหญิง