บทที่ 5 แม่ทัพ โจวซ่งเหริน(ภาคจบ)(nc+)

ขาเรียวถูกจับพาดบ่า ร่องสาวรองรับการกระแทกหนักหน่วงน้ำขาวขุ่นไหลทะลักชโลมแท่งเอ็นร้อนขณะที่มันยังถูกกระแทกผลุบเข้าออกด้วยความเร็ว กลีบเนื้องามอ้าแบะกว้างร่องสวาทถูกใช้งานหนักจนบวมแดง

'ลี่ตันหยง'ส่งเสียงร้องครางไม่หยุด ร่างกายบิดเร้าสะท้านความเสียวซ่านจนต้องขมิบตอดถี่ยิบ สมองนางขาวโพลนความรู้สึกคล้ายถูกเหวี้ยงขึ้นไปบนอากาศขณะที่กำลังเห็นขอบสวรรค์รำไรทุกอย่างพลันหยุดชะงักค้างเติ่ง นางมารปรือตามองเจ้าของร่างหนาอย่างไม่พอใจ ส่งเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ

แม่ทัพใหญ่ยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาพลิกร่างนางให้หันหลัง จากนั้นก็เสียบแท่งเอ็นร้อนที่แข็งแกร่งแทบปริแตกใส่เข้าไปในร่องกลีบสาวอีกครั้งก่อนขยับไหวโยกรุนแรง

เสียงกรีดร้องดังลั่น ช่องทางคับแคบบีบตัวรุนแรง

"ฮึม!!"

นิ้วหยาบกดขยี่เม็ดติ่ง มืออีกข้างบีบขยำเนินอกอวบริมฝีปากหยักขบกัดแผ่นหลังบางจนเกิดรอยแดง

'ลี่ตันหยง'ไม่ได้ห้ามปราบ รอยแดงจากการร่วมสวาทนางมีวิธีกำจัด ไม่ว่าจะมากมายแค่ไหนเพียงสามสี่วันก็หายโดยไม่ทิ้งร่องรอยให้ร่างกายของนางไม่น่าดู นางมารหอบหายใจถี่ นางหายใจแทบไม่ทันแรงกระแทกของบุรุษใหญ่ผู้นี้รุนแรงมากจนนางต้องอ้าปากหายใจช่วย น้ำลายที่กลืนไม่ทันไหลย้อยเปรอะเปื้อนมุมปาก

'โจวซ่งเหริน'หมุนใบหน้างามมอบจุมพิศดูดดื่มให้ ส่งแรงกระแทกท่อนเอ็นใหญ่ปลายนิ้วขยี้เม็ดติ่งส่งสตรีที่ร่างกายเกร็งกระตุกถี่สู่ปลายทางพร่างพราวจากนั้นจึงกดแก่นกายรุกหนักหน่วง เปลี่ยนมาใช้สองมือหยาบยึดเอวบางไว้มั่นเด้งเอวสอบงัดแก่นกายจ้วงทยานลึกจนชิดเยื้อผนังด้านในปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นไหลย้อยเปื้อนเตียง

คนทั้งสองทิ้งร่างนอนหอบหายใจ ผิวเนื้อชุ่มชโลมเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อไหลรินหนึ่งผิวขาวเนียนดั่งหยกชั้นดีอีกหนึ่งผิวทองแดงสลักกลิ่นอายดุดัน สองกายกอดก่ายแนบชิดจนไม่มีช่องว่างระหว่างกัน

'ลี่ตันหยง'หลับตาพริ้ม ร่างกายนางสิ้นเรี่ยวแรงไปมากแต่ถึงอย่างนั้นก็ยังรู้สึกไม่อิ่มเอมดั่งที่ควร ตอนนั้นเองที่ตรงกลางหว่างขาสัมผัสถึงมือหยาบที่ลากผ่าน ตุ่มไตบนฝ่ามือหนาขูดผิวเนียนให้เกิดสัมผัสเสียวซ่าน ครั้นพอจะเอ่ยปากห้ามปรามริมฝีปากบางของนางพลันถูกขบกัดรุนแรง

"อ๊า~!!"

แท่งเอ็นร้อนจ้วงลึกเข้าสู่กลางกายสาวรวดเดียวมิดลำ ภายในกายตอดรัดรุนแรงหลังความรู้สึกเสียววาบพุ่งทยานไปทั่วร่าง ช่องท้องที่เพิ่งสงบคล้ายกับมีพายุบ้าคลั่งกำลังโหมกระหน่ำมาอีกระรอก 'ลี่ตันหยง'ถูกยกตัวให้ลอยหวือเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคร่อมทับเจ้าของร่างใหญ่ แก่นกายตั้งโด่แข็งขึงกระดกหงึกหงักสู้แรงตอดรัด

ไม่รอให้หญิงสาวได้ตั้งสติ 'โจวซ่งเหริน'เด้งเอวสอบกระหน่ำถี่จนร่างบางหัวสั่นหัวคลอน หน้าอกอวบอูบไหวเพื่อมเด้งสู้สายตา แม่ทัพใหญ่งับยอดถันขบกัดครั้งหนึ่งก่อนดูดดุนปลุกเร้าอารมณ์สตรีที่ควบคุมแก่นกายให้ลุกโชนขึ้นไปอีก

ประมุขสาวจิกเล็บบนแผงอกสีทองแดง ความรู้สึกเสียวสุดกระจัดกระจายไปทั่วร่าง นางขยับเอวรับแรงดันของท่อนเอ็นด้วยแรงไม่แพ้กันเสียงเนื้อกระทบดัง'แจ๊ะๆ'น่าอับอาย หญิงสาสปรือตาหวานฉ่ำมองบุรุษใต้ร่างพรางก้มลงกระซิบเสียงกระท่อนกระแท่น "ไม่น่าเชื่อ.....แม่ทัพใหญ่เช่นท่านก็เป็น'ตาเฒ่าลามก'ดีๆนี่เอง"

คนถูกกล่าวหาว่าเป็น'เฒ่าลามก'ส่งเสียงฮึมฮัมในลำคอ กระแทกลำเอ็นลึกสุดราวกับลบคำปรามาสของนาง

'ลี่ตันหยง'แหงนหน้ากรีดร้องขูดเล็บผ่านผิวเนื้อแกร่ง เลือดสีแดงไหลซึมส่งกลิ่นคาวคลุ้งโชยเข้าจมูก นางก้มมองใบหน้าเหยเกของอีกฝ่ายก่อนหัวเราะขบขันเบาๆ

'เฒ่าลามก'ไม่พอใจเสียแล้ว

"ข้าจะไม่ยื่นมือเข้าไปยุ่งหากบุตรชายท่านเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับราชสำนัก"

แม่ทัพใหญ่ขมวดคิ้วยุ่ง ดวงตาคมจ้องเขม็งไปยังใบหน้าเจ้าของร่างบางทั้งที่เอวสอบยังกระหน่ำเด้งถี่ มือหนาคว้าจับเอวบางยึดไว้แน่นกดตรึงให้ร่องสาวของนางตอกตรึงรับตัวตนใหญ่โตราวแท่งเหล็กของตนเอง

"ข้าสามารถคุ้มครองและมอบอำนาจให้เขาได้ตราบที่เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับมัน" นางชี้แจงกฏข้อห้าม

แม่ทัพใหญ่หัวเราะน้ำเสียงทุ้มต่ำในลำคอ เขามองผ่านใบหน้างามก่อนหลับตาลงกระแทกเอ็นร้อนด้วยแรงที่ลดลงกว่าครึ่ง 'ลี่ตันหยง'ขมวดคิ้วไม่พอใจนางจงใจขมิบตอดรัดอีกฝ่ายถี่ยิบจนได้ยินเสียงครางฮึมฮัม

ใบหน้าหวานระบายยิ้มเรื่อเมื่อแรงกระแทกเพิ่มขึ้นมาส่วนหนึ่ง นางยิ้มอย่างอารมณ์ดีขณะยกกายขย่มแท่งเอ็น

"ตอนนี้องค์ชายห้ามารอเฝ้าเพื่อเข้าพบท่านที่ตีนหุบเขา คิดว่าเรื่องนี้องค์ชายใหญ่กับองค์ชายรองจะไม่ทรงทราบหรือ?" เขาถามเสียงแหบพร่าฟังดูเร้าอารมณ์ยิ่ง

หญิงสาวหรี่ตามอง

"อีกไม่นานองค์ใหญ่กับองค์ชายรองคงตามมา ถึงเวลานั้นข้าเชื่อว่าหุบเขาอันแสนสงบของท่านคงลุกเป็นไฟ"

คราวนี้เป็น'ลี่ตันหยง'ที่หยุดขยับกาย ร่างบางของนางหยุดนิ่งใช้ดวงตาเรียวสองชั้นก้มมองบุรุษร่างใหญ่ที่เป็นฝ่ายฮึดฮัดไม่พอใจแทน แท่งเอ็นร้อนถูกเอวสอบกระแทกใส่ร่องกลีบฉ่ำถึงอย่างนั้นนอกจากเสียงครางแว่วหวานคำรบหนึ่งหญิงสาวก็ยังไม่ยอมขยับเช่นเดิม

นางจ้อง'โจวซ่งเหริน'เขม็ง

แม่ทัพใหญ่เหวี่ยงร่างหญิงสาว พลิกให้นางเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างเขากดแก่นกายเข้าไปในช่องทางคับแน่นอย่างเชื้องช้าทว่าล้ำลึกจนรู้สึกถึงผนังเยื้อด้านใน

เสียงครางแว่วหวานดังรอดมาจากลำคอขาว สองขาถูกยกพาดรอบเอวสอบทำให้ท่อนเอ็นร้อนสามารถกดลึกเข้ามาด้านในได้จนสุดลำ

"ตอนนี้ในราชสำนักเกิดความเคลื่อนไหว องค์ชายทั้งห้าต่างก็มีสิทธ์ในบัลลังภ์ องค์ชายห้าเป็นคนที่ไม่มีสิทธ์มากที่สุดแต่เป็นคนที่ทะเยอทยานมากกว่าใคร" แม้เป็นบุตรของฮองเฮาทว่าเขากลับไม่มีผลงานโดดเด่นอะไรมิหนำซ้ำชื่อเสียงยอดแย่ของเขากลับขจรไกลยิ่งกว่า เทียบกันแล้วองค์ชายสี่ที่เกิดจากสนมขั้นผินแล้วยังมีดีมากกว่า อย่างน้อยทางนั้นก็ไม่เคยมีชื่อเสียงย่ำแย่แม้ไม่เคยมีชื่อเสียงด้านความสามารถก็ตาม

'ลี่ตันหยง'เม้มปาก ความรู้สึกซาบซ่านที่จะสุดก็ไม่สุดทำเอานางทรมาณไม่น้อย หากเขาจะหยุดก็ควรหยุดมิใช่ทำอะไรครึ่งๆกลางๆเช่นนี้

ประมุขสาวดีดกายกลับ พลิกร่างหนาให้กลายเป็นฝ่ายอยู่ใต้ร่างตนอีกครั้งก่อนที่นางจะควบขย่มตออย่างสุดแรงทั้งยังเร็วถี่ไม่ต่างกับควบอาชาพันธุ์ดี

'โจวซ่งเหริน'ยิ้มมุมปากเขาคว้าเอวบางไว้แน่นแล้วกระแทกเอวสวน เสียงเนื้อกระทบดังก้องเอ็นร้อนแข็งขึงผงาดมุดเข้ามุดออกร่องกลีบสาว ทั่วทั้งลำอาบน้ำเหนียวข้นสีใส กลิ่นคาวจากการเสพสมลอยคลุ้งทั่วห้อง

"องค์ชายรองคงไม่ยอมให้น้องชายข้ามหน้าข้ามตา หากท่านช่วยองค์ชายห้าเขาคงไม่ยินยอม" โจวซ่งเหริน'สูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ความรู้สึกเสียววาบขึ้นไปบนศีรษะ ขนทั่วกายลุกชัน "ถึงตอนนั้นองค์ชายใหญ่ยิ่งต้องคิดหาวิธีบ้างเช่นกัน"กัดฟันเอ่ยเสียงสั่นพร่าท่อนเอ็นราวกับมีบางอย่างกำลังเอ่อล้นพร้อมทะลัก เขารีบจับเอวบางใหญ่หยุดขย่มลำเอ็น

นางมารพิษส่งเสียงฮึดฮัดไม่พอใจ ปัดมือหนาที่บังคับให้ตนหยุดออกจากเอวขืนร่างให้ขยับกายขย่มลำเอ็น ทว่ากลับกลายว่าถูกอีกฝ่ายพลิกกลับให้อยู่ใต้ร่างอีกครั้ง ซ้ำขาทั้งสองข้างยังถูกยกขึ้นพาดบ่าแกร่งจนขยับไม่ได้ นางถลึงตามอง'โจวซ่งเหริน'ด้วยสายตาไม่พอใจ

"นั่นไม่เกี่ยวกับข้า!!"

ที่นางทำข้อตกลงด้วยมีเพียงเขาที่ต้องการอนาคตให้บุตรชาย ตราบใดที่เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับราชสำนักนางก็จะช่วยเหลือเต็มที่แต่หากเมื่อใดก็ตามที่เขาคิดเข้าไปวุ่นวายกับมันสัญญานั้นจะถูกทำลายลงทันที

แม่ทัพใหญ่หัวเราะต่ำในลำคอ เขากดแก่นกายตอบสนองแรงตอดรัดภายในกายสาว เขารู้ว่าตอนนี้นางกำลังทรมาณ

เขาเองก็เช่นกัน…..

'ลี่ตันหยง'เริ่มหมดอารมณ์ นางสะบัดหน้าหนีถดกายถอยหนีแก่นกายร้อนผ่าวที่จ้วงลึกเข้ามาภายในร่องรักทว่านางกลับถูกมือหนากระชากจนท่อนเอ็นกระแทกลึกเสียดสีภายใน

"ที่ข้าต้องการบอกคือ'ต่อให้ท่านไม่ยินยอมพวกเขาก็จะหาทางทำให้ท่านยินยอม'จนได้"

หญิงสาวหัวเรา'หึ' หากนางไม่ยินยอมใครหน้าไหนจะกล้าบังคับ

'โจวซ่งเหริน'มองความดื้อรั้นผ่านใบหน้างาม 'นี่ถือว่าเขาเตือนนางแล้วนะ' "นี่ถือว่าข้าเตือนท่านล่วงหน้าแล้ว"

'ลี่ตันหยง'ยิ้มเหยียดมองใบหน้าดุดันเขม็ง "ข้าจะน้อมรับความหวังดีนี้ไว้แล้วกัน" นางเอ่ยอย่างดูแคลน

แม่ทัพใหญ่ส่ายหน้าเบาๆกดแก่นกายล้ำลึกเข้าสู่โพลงสวาทคับแน่นอย่างช้าๆแต่เน้นลึก แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วสุดจนหญิงสาวส่งเสียงร้องครางดังลั่น นางถูกจับพลิกไปมาให้รองรับความแข็งขึงราวแท่งเหล็กร้อนที่กระหน่ำกระแทกรุ่นแรงจนน้ำเหนียวสีใสเปียกชุ่ม ทั่วทั้งกายเต็มไปด้วยหงาดเหงืออาบชโลม

แรงตอดรัดบีบแน่นดูดดึงให้สิ่งที่กักเก็บเอาไว้พวยพุ่งออกมาจากแก่นกายจนเชียกชุ่ม กลิ่นคาวจากตัณหาราคะกระจายฟุ้งตลบอบอวน 'โจวซ่งเหริน'ถอดถอนแก่นกายออกมันยังไม่ได้หมดฤทธิ์ทันทีเพราะมันยังผงกหัวสู้หงึกหงักในขณะที่ร่างบอบบางของนางมารพิษเองก็กระตุกถี่ ช่องทางสวาทยังตอดกระตุกพยายามกลืนกินน้ำสีขาวขุ่นที่เขาปลดปล่อย ความรู้สึกสบายตัวทำให้ร่างกายเบาโหวงเหมือนกับของหนักที่ถือมานานในที่สุดก็สามารถวางมันลงได้เสียที เพียงแต่ว่าวันต่อมาสิ่งที่'ลี่ตันหยง'คิดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

สมาชิกหุบเขาคนหนึ่งวิ่งพรวดเข้ามากลางห้องประชุมท่ามกลางสมาชิกระดับสูงกว่ายี่สิบคนที่กำลังร่วมหารือ ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกว่า'องค์ชายห้า'กำลังระดมพลจุดไฟเผาหุบเขาด้านล่างและกำลังไล่ขึ้นมาจนเกือบถึงปากทางเข้าหุบเขาอีกไม่นาน

หลังจบคำพูดเสียงร้องเอะอะมักเทิ้งก็พลันดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นเหม็นไหมลอยคลุ้งมาตามสายลม พอเหลือบสายตาออกไปมองดูจะเห็นกลุ่มควันสีขาวอยู่ไกลๆ

'ลี่ตันหยง'ผุดลุกจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งประมุข ร่างงามบางตาพลิ้วกายออกไปด้วยความเร็วสูงมองเห็นเป็นภาพสีดำของอาภรณ์ติดตา บรรดาสมาชิกระดับสูงกว่ายี่สิบคนต่างพากันวิ่งตามออกไปติดๆเกิดเป็นความวุ่นวายสายหนึ่ง

"เกิดอะไรขึ้น?" แม้จะได้ยินคำบอกเล่ามาก่อนหน้านี้แล้วแต่'ลี่ตันหยง'ก็ยังต้องการฟังรายงานที่ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม เสียงหวานของนางตวาดลั่นกลิ่นอายดุดันแผ่กำจายกดดันให้ผู้อ่อนแอกว่าหวาดกลัว