บททั้งหมดของ นางมารจ้าวพิษ: บทที่ 1 - บทที่ 4

เขตชายแดน รอยต่อระหว่าง'แคว้นเซี่ย'และ'แคว้นจ้าว'ณ.หุบเขาพิษ ที่ตำหนักประมุขหุบเขาผู้มีสมญานาม'จ้าวพิษ' บังเกิดเสียงร้องคำรามต่ำดังรอดออกมาจากบานประตูสลักให้ได้ยิน เสียงนั้นฟังดูทั้งทรมาณและสุขสมในทียากแยกแยะ ทว่ากลับไม่มีใครคร้านจะให้ความสนใจ สาวใช้และบ่าวรับใช้ต่างพากันเร่งฝีเท้าหลบออกห่างจากตำหนัก'จ้าวพิษ'ราวกับเสียงนั้นสามารถนำพาความเดือดร้อนมาให้ แม้แต่องครักษ์ลับที่หลบซ่อนตัวตามต้นไม้ใกล้ยังพากันถอยห่างออกไปภายในห้องนอนโอ่อ่าหรูหรา บนเตียงหยกฉลุลายมงคลประดับอัญมณี ม่านบางสีชมพูปักลายดอกท้อพริ้วไหว ด้านในปรากฏกลุ่มเงารางเลือนหากเพ่งมองให้ดีๆจะเห็นเป็นร่างอรชรอ้อนแอ้นขยับขึ้นลงไปมา'ลี่ตันหยง'ขยับควบอยู่บนร่างบุรุษรูปงาม ผิวขาวเนียนของนางเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อเกาะพริ้ม ทุกครั้งที่ควบทยานเส้นผมสีดำเงาก็จะแผ่สยายราวกับม่านน้ำตก ใบหน้าของนางแดงก่ำที่ริมฝีปากสีแดงสดแม้มเป็นเส้นตรง สองมือกำขยำแผงอกแข็งของคนใต้ร่าง นางสูดหายใจหอบหลับตาพริ้มตกอยู่ในห้วงอารมณ์รันจวญแท่งเอ็นร้อนตั้งโด่เด้งสวนช่องทางคับแน่นตอดรัดขมิบ ความเสียวซ่านพุ่งทยานขึ้นสูงสร้างน้ำหวานสีใสข้นหนืดไหลเยิ้มทั่วหว่างขา ยา

'ต้าขุ่ย'เป็นองครักษ์ที่ติดตามข้างกาย'ลี่ตันหยง'แทบจะตลอดเวลา ทุกครั้งที่นางออกนอกหุบเขานอกจาก'ต้าขุ่ย'แล้วยังมี'ตงหลิว'และ'ไป๋หลิว'ติดตามไปด้วยเสมอ ทั้งสามคนล้วนเป็นผู้ติดตามฝีมือดี'ไป๋หลิว'เป็นสตรีคนเดียวที่นางยอมให้อยู่ข้างกายผู้เดียว นางเก่งกาจเรื่องลอบสังหารและสืบหาข้อมูล ขณะที่'ตงหลิว'เชี่ยวชาญการจู่โจมจากระยะไกลถนัดการวางแผน ไม่รู้ว่าในสมองคนผู้นี้บรรจุอะไรไว้บ้าง ตลอดเวลามักมีแผนการให้นางคลายเครียดเสมอ ส่วน'ต้าขุ่ย'เป็นบุรุษรูปร่างใหญ่โตกำยำพละกำลังมหาศาล นางจึงเก็บเขาไว้ใกล้ตัวสุดเพราะเขาสามารถคุ้มครองนางจากนักฆ่าที่เหล่าศัตรูส่งมาได้ดี อีกทั้งยังสามารถปลดปล่อยความต้องการที่ไม่สิ้นสุดของนางได้อีกด้วยมือหยาบลูบไล้เรียวขาของนางก่อนจะกระชากขาสองข้างให้อ้าออกแล้วจับมันเกี่ยวไว้กับเอวสอบ กระทำเพียงครั้งเดียวลำเอ็นแข็งขืนก็มุดเข้าไปในร่องฉ่ำน้ำจนสุดลำ ขนาดเท่ากับกระบอกไม้ไผ่ทำเอา'ลี่ตันหยง'ผวาเผลอสูดหายใจเฮือกหนึ่ง สองแขนเรียวโอบกอดลำคอแกร่งทันทีริมฝีปากจิ้มลิ้มเตรียมอ้าปากบริภาษการกระทำดิบเถื่อนของอีกฝ่าย ทว่าเพียงแค่นางอ้าปากเล็กน้อยก็พลันถูกริมฝีปากหนากดทับอย่างรวดเร็ว ต่อมาล