บทที่ 3 ต้าขุ่ย(nc+)

'ต้าขุ่ย'เป็นองครักษ์ที่ติดตามข้างกาย'ลี่ตันหยง'แทบจะตลอดเวลา ทุกครั้งที่นางออกนอกหุบเขานอกจาก'ต้าขุ่ย'แล้วยังมี'ตงหลิว'และ'ไป๋หลิว'ติดตามไปด้วยเสมอ ทั้งสามคนล้วนเป็นผู้ติดตามฝีมือดี

'ไป๋หลิว'เป็นสตรีคนเดียวที่นางยอมให้อยู่ข้างกายผู้เดียว นางเก่งกาจเรื่องลอบสังหารและสืบหาข้อมูล ขณะที่'ตงหลิว'เชี่ยวชาญการจู่โจมจากระยะไกลถนัดการวางแผน ไม่รู้ว่าในสมองคนผู้นี้บรรจุอะไรไว้บ้าง ตลอดเวลามักมีแผนการให้นางคลายเครียดเสมอ ส่วน'ต้าขุ่ย'เป็นบุรุษรูปร่างใหญ่โตกำยำพละกำลังมหาศาล นางจึงเก็บเขาไว้ใกล้ตัวสุดเพราะเขาสามารถคุ้มครองนางจากนักฆ่าที่เหล่าศัตรูส่งมาได้ดี อีกทั้งยังสามารถปลดปล่อยความต้องการที่ไม่สิ้นสุดของนางได้อีกด้วย

มือหยาบลูบไล้เรียวขาของนางก่อนจะกระชากขาสองข้างให้อ้าออกแล้วจับมันเกี่ยวไว้กับเอวสอบ กระทำเพียงครั้งเดียวลำเอ็นแข็งขืนก็มุดเข้าไปในร่องฉ่ำน้ำจนสุดลำ ขนาดเท่ากับกระบอกไม้ไผ่ทำเอา'ลี่ตันหยง'ผวาเผลอสูดหายใจเฮือกหนึ่ง สองแขนเรียวโอบกอดลำคอแกร่งทันที

ริมฝีปากจิ้มลิ้มเตรียมอ้าปากบริภาษการกระทำดิบเถื่อนของอีกฝ่าย ทว่าเพียงแค่นางอ้าปากเล็กน้อยก็พลันถูกริมฝีปากหนากดทับอย่างรวดเร็ว ต่อมาลิ้นสากชื้นแฉะก็กวาดต้อนภายในโพล่งปากราวกับหิวกระหายมานาน สองมือหยาบทั้งลูบไล้แผ่นหลังบ้างสลับกับนวดคลึงไปบนยอดอกที่กำลังแข็งชูชัน

'ลี่ตันหยง'หลุดร้องคราง อ้าขากว้างรับแรงกระแทกจากท่อนเอ็นใหญ่ ผิวน้ำกระเพื่อมไหวกระเซ็นซ่านออกนอกถังเปียกแฉะทั่วพื้น คล้ายกับยังไม่ถึงใจ'ต้าขุ่ย'ใช้สองแขนแกร่งยกร่างบางขึ้นนั่งขอบถังส่วนตนคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขาเรียวสวยที่แยกออกอวดเนินเนื้ออวบอูบที่มีแพขนปกคลุม ดูเหมือนนายสาวของเขาจะตัดแต่งมันจนเป็นพุ่มสวยงาม

ชายหนุ่มจับท่อนเอ็นแข็งเสียบเข้าไปในรูสวาท น้ำรักไหลเยิ้มไปตามเรียวขา หญิงสาวหลับตาสูดหายใจยาวแอ่นสะโพกต้อนรับแก่นกายขนาดใหญ่โตของเขา

'ต้าขุ่ย'เป็นคนใจร้อน เขามีกำลังมหาศาลดังนั้นเมื่อไม่ได้ดั่งใจเขาจึงออกแรงกระแทกมันเข้าไปในทีเดียวจนสุดลำ 'ลี่ตันหยง'ผวาเฮือกฟันซี่สวยขบไปบนลำคอแกร่งอย่างแรงก่อนที่จะได้ยินเสียงแหบต่ำขู่คำรามข้างหู

นางปรือตามององครักษ์ข้างกาย รอยยิ้มหวานระบายทั่วใบหน้าทั้งดูเย้ายวนและงดงาม

"ข้าชอบเจ้าก็ตรงนี้แหละ"พูดแล้วก็ขมิบร่องรักสองครั้ง มองใบหน้าที่พยายามอดกลั้นของอีกฝ่ายแล้วเกิดความรู้สึกชอบใจนัก นางฉีกขาให้กว้างขึ้นอีกพร้อมกับขยับเอวบางเด้งสวนเข้าหาท่อนเอ็นให้ร่องสวาทดูดกลืนแท่งหยกของชายหนุ่ม

เสียงบดกรามดังกรอด คว้าเจ้าของร่างบางให้ลุกขึ้น 'ต้าขุ่ย'กระเด้าเอวถี่ยิบทั้งที่ยังยืนอยู่ในถังน้ำ เขาจับร่างบางไว้มั่นบังคับให้นางเกี่ยวขาไว้กับเอวหนาของตน

'ลี่ตันหยง'ครางลั่นนางทั้งเสียวซ่านและตื่นเต้น 'ต้าขุย'ก้าวออกจากถังน้ำสาวเท้าเดินเข้าหากำแพง เขากดแผ่นหลังบางให้แนบไปกับกำแพงอิฐแล้วใช้แขนทั้งสองข้างสอดใต้ข้อพับขากักขังป้องกันไม่ให้หญิงสาวร่วงหล่น ท่อนเอ็นใหญ่ยาวมุดเข้าออกร่องกลีบถี่ยิบ เสียงกระทบเนื้อดังสนั่นน้ำรักเหนียวหนืดถูกเนื้อของคนสองคนตีกันจนกระเซ็นไปทั่ว

'ต้าขุ่ย'ทั้งกระแทกทั้งงัด ปากหนายังบดจูบสอดแทรกเรียวลิ้นกวาดชิมความหวานไม่ยอมปล่อย ได้ยินเสียงแว่วหวานหลุดร้องอึกอักไม่รู้ว่าทรมาณหรือเสี่ยวซ่านแต่โดยรวมแล้วเขารู้ว่านางกำลังพึงพอใจ

ก็มันตอดเขาถี่และรุนแรงเหลือเกิน

เมื่อรับรู้ว่าร่างบางตรงหน้าหอบถี่ทั้งร่างกายยังสั่นน้อยๆเขายิ่งเพิ่มแรงและความเร็วกระแทกท่อนเอ็นอีกหลายส่วน ครู่ต่อมาร่างบางก็สั่นสะท้านเฮือกก่อนอ่อนยวบในอ้อมแขน 'ต้าขุ่ย'มองใบหน้างามแดงก่ำมองดวงตาหวานฉ่ำปรือราวกับจะหมดสติของนางนิ่ง ถึงอย่างนั้นนางก็ยังเกร็งสะท้านดูดกลืนท่อนเอ็นที่ยังเด้งสวนเข้าออก ความเสียววูบวาบไปทั่วช่องท้องเขาแหงนหน้าสูดหายใจเข้าก่อนจะกดกระแทกมันเข้าไปข้างในสุดแรง ปลดปล่อยสายธารสีขาวขุ่นที่เต็มไปด้วยเชื้อพันธ์ของตน

ใบหน้าคมก้มลงซุกจมูกกับซอกคอขาว สูดกลิ่นกายของนางเข้าปอดเฮือกใหญ่ น้ำสีขาวขุ่นข้นหนืดไหลย้อยไปทั่วหน้าขาที่ปกคลุมไปด้วยเส้นขนหยุมหยิม สองแขนกดค้างกับผนังรั้งไม่ให้ร่างอ่อนปวกเปียกของหญิงสาวหล่นพื้นขณะที่แก่นกายยังกระตุกหงึกๆตอบรับแรงบีบรัด

ทั้งสองคนค่อยๆพากันปรับลมหายใจ ครู่หนึ่ง'ลี่ตันหยง'จึงปริปากบอกอีกฝ่ายให้ปล่อยตนลง

'ต้าขุ่ย'ยิ้มเจ้าเล่ห์สบสายตานายหญิงจ้าวพิษด้วยแววหยอกเย้า

บอกแล้วว่าเขามีกำลังมหาศาล แค่ครั้งเดียวมันจะไปตอบสนองความต้องการของเขาได้อย่างไร?

 

'ลี่ตันหยง'ลุกขึ้นจากเตียงด้วยความรู้สึกเมื่อยขบ นางนวดแผ่นหลังตัวเองเบาๆก่อนร้องเรียกให้บ่าวรับใช้ด้านนอกยกอ่างน้ำเข้ามาปรนนิบัติ แอบชำเรืองมองไปที่ช่องว่างตรงหน้าต่างแสงสว่างจ้าบอกให้รู้ว่าเวลานี้สายมากแล้ว

"ยามไหนแล้ว?"

"ยามอู่ (11:00-12:59) แล้วเจ้าค่ะ"

นางพยักหน้ารับรู้ปล่อยสาวใช้ให้ช่วยกันแต่งตัว

เพียงแค่หญิงสาวก้าวขาออกจากห้องสมาชิกคนหนึ่งของหุบเขาก็วิ่งเข้ามาหานางทันที เสียงเข่ากระแทกพื้นดังลั่นจน'ลี่ตัน'แอบสูดปากตนเองเบาๆ นึกเจ็บแทนในใจ

"เรียนท่านประมุข ด้านล่างหุบเขามีคนอ้างว่าเป็นสมาชิกราชวงศ์มาขอพบขอรับ"

"เป็นองค์ชายห้าจาก'แคว้นเซี่ย'ขอรับ" 'ต้าขุย'ที่ไม่รู้ว่าโผล่มาจากต้นไม้ต้นไหนกระโดดพรวดออกมายืนด้านข้างสมาชิกหนุ่มคนนั้น

'ลี่ตันหยง'ขมวดคิ้วน้อยๆ นางสงสัยว่าคนในราชวงศ์มาถึงหุบเขาเพื่อขอพบตนเองทำไม นางเหลือบมอง'ต้าขุย' อีกฝ่ายก้มหน้านิ่งไม่ปริปากกล่าวสิ่งใดเพิ่มจึงเบนสายตากวาดมองไปตามต้นไม้รอบๆตำหนักประมุข

บุรุษรูปร่างผอมบางผู้หนึ่งกระโดดพรวดออกมาจากยอดกิ่งหลิว กลิ่นกายหอมสะอาดถูกสายลมเอื่อยพัดโชยมาให้ได้กลิ่น 'ลี่ตันหยง'สูดหายใหเข้าเฮือกใหญ่ก่อนจ้องอีกฝ่ายเขม็ง

"เรียนท่านประมุข เวลานี้ภายในวังหลวง'แคว้นเซี่ย'กำลังเกิดเหตุการณ์ครั้งใหญ่ ฮ่องเต้'อู่เหวิน'ประชวรหนักดูแล้วคงไม่รอด และยังไม่ได้แต่งตั้งรัชทายาทไว้ล่วงหน้า องค์ชายทั้งห้าจึงแอบเคลื่อนไหวกันอย่างลับๆขอรับ" 'ตงหลิว'รายงานสถานการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นไปได้ว่าองค์ชายห้าผู้นี้คิดขึ้นเขามายืมมือนางกระมัง

มารพิษฉีกยิ้มเย็น

ความตั้งใจของนาง แรกเริ่มเดิมทีก็ไม่คิดเข้าไปวุ่นวายกับคนในราชสำนัก แต่ดูเหมือนว่าสองสามวันมานี้จะมีคนพวกนี้พยายามปีนเขาขึ้นมากันให้เห็นบ่อยๆ นี่คงเป็นสาเหตุเป็นแน่

"ปล่อยไป อย่าให้ขึ้นหุบเขามาได้ก็พอ!!" นางสะบัดผ้าคลุมสีดำพรึบก่อนก้าวเดินไปยังห้องสมุนไพร วันนี้คงเป็นอีกวันที่นางต้องเค้นสมองคิดค้นสูตรยาแก้'พิษร่านราคะ'ในร่างกาย

กี่ปีแล้วนะ หนึ่งปี? สองปี?นับรวมแล้วทั้งหมดก็สามปีแล้วหลังจากที่พยายามคิดค้นหาทางแก้ไข พิษนี้นางถูก'ลี่ซุย'พี่ชายร่วมสายเลือดกรอกปากทุกวันตั้งแต่อายุห้าขวบ วันละเล็กวันละน้อยนานวันเข้าพิษยาก็แพร่กระจายเข้าสู่กระแสเลือด ยิ่งนางโตขึ้นมันก็ยิ่งออกฤทธิ์รุนแรงซ้ำยังกำจัดออกได้ยากยิ่ง ทุกๆวันนางต้องถูกฤทธิ์ยากระตุ้นจนอาการกำเริ่ม ทุกครั้งที่อาการกำเริ่มนางจะรู้สึกกระสันอยากร่วมเสพสังวาสกับบุรุษเพศ ภายในหุบเขานางจึงเลือกคนติดตามใกล้ชิดเป็นบุรุษเสียมากกว่า ยามที่อาการกำเริ่มนางก็สามารถเรียกพวกเขามาปรนนิบัติได้

หากคนติดตามนางมีสิบคน แปดคนพวกเขาก็เคยกระแทกเอ็นเข้ามาในร่างนางแล้ว

ภายในห้องยากลิ่นสมุนไพรอบอวลลอยฟุ้ง ร่างบางสวมชุดสีน้ำเงินเข้มหันกลับมองนางที่เปิดประตูเข้าไป

"ท่านประมุข"'ไป๋หลิน'ประสานมือคำนับนายหญิงผู้เป็นประมุขหุบเขาคนใหม่

'ลี่ตันหยง'พยักหน้าครั้งหนึ่งกวาดมองกองสมุนไพรบนโต๊ะกลางห้องดวงตาเรียวสองชั้นหรี่แคบลง

"อ่อ"

'ไป๋หลิน'เบี่ยงตัวหลบกองสมุนไพร นางผายมือไปตามกองสมุนไพรสี่ห้ากองบนโต๊ะพร้อมกับแนะนำมันให้นายหญิงรู้จัก "เจี่ยวกู้หลาน อิมเอียคัก เม็ดบัวเหมันต์แล้วก็หญ้าหนอนเจ้าค่ะ"

มารพิษดวงตาสว่างวาบ เหล่านี้คือตัวยาที่ต้องใช้ทำยาแก้'พิษร่านราคะ' "น่าเสียดายยังขาดเห็ดเถาหลงเหมันต์กับหอยมุขหิมะ" *สมุนไพรและสูตรยาเป็นเรื่องสมมุติขึ้นนะ

"นายหญิง ข้าตรวจสอบดูแล้ววังหลวง'แคว้นเซี่ย'ที่ตำหนักฮ่องเต้มีเห็ดชนิดนี้อยู่ อายุของมันน่าจะราวๆห้าสิบปีสามารถใช้ได้เจ้าค่ะ" 'ไป๋หลิน'กล่าวอย่างกระตือรือร้น ผิดกับประมุขสาวที่แม้ตอนแรกดวงตาจะไหววูบด้วยความดีใจทว่าต่อมาใบหน้าก็พลันหม่นหมองลง

นางบอกแล้วว่าไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับทางราชสำนัก

เห็นสีหน้านายหญิง'ไป๋หลิน'ราวกับนึกเรื่องสำคัญออก ใบหน้ากระตือรือร้นก็พลันหม่นหมองตามผู้เป็นนายทันที

"ให้'ตงหลิว'ไปสืบหาว่าใครครอบครองเห็ดชนิดนี้บ้าง ส่วนเจ้าก็ไปหาหอยมุขหิมะมาให้ข้า"

'ไป๋หลิน'รับคำสั่งแล้วเร่งรุดออกจากห้อง พ้นร่างองครักษ์หญิง'ลี่ตันหยง'ก็สาวเท้าเข้าไปดูกองสมุนไพรใกล้ๆ

ยังขาดสมุนไพรอีกสองชนิด หลังจากได้มาครบยังต้องใช้เวลาเคี่ยวตัวยาอีกกว่าครึ่งปี

ช่างเถิด!!สามปียังทนมาได้ทนอีกครึ่งปีจะเป็นไรไป

หญิงสาวจัดการเก็บสมุนไพรห่อกระดาษมัดแยกชนิดแล้วเก็บใส่ตู้ยา ดวงตาเรียวกวาดมองทั่วห้องเมื่อไม่พบสิ่งผิดปกติก็พาร่างออกไปข้างนอก ที่หน้าประตู'ต้าขุ่ย'ยืนรออย่างสงบเสงี่ยม

"เข้าเมืองกันเถอะ"นางชักชวนชายหนุ่ม

ภายในเมืองมิได้แออัดและวุ่นวายมากนัก อาจเป็นเพราะ'เมืองซีอาน'แห่งนี้ไม่ได้อยู่ติดกับเมืองหลวง มันค่อนข้างเงียบเหงาด้วยซ้ำเพราะด้านหนึ่งติด'แคว้นเซี่ย'ส่วนอีกด้านติดกับ'แคว้นจ้าว' ทั้งสองแคว้นล้วนไม่ถูกกัน ยามที่ทหารทั้งสองฝ่ายเผชิญหน้าจึงมักปะทะกันเล็กๆเสมอ ที่ยังมีชาวบ้านอาศัยอยู่ล้วนเพราะมีนางมารพิษอย่างนางอาศัยอยู่บนหุบเขา ด้วยอำนาจของหุบเขาพิษทำให้ทหารทั้งสองฝ่ายไม่กล้าลงมือรุนแรงกลัวว่าจะไปกระตุ้นโทสะของนางมารพิษแล้วเหล่าสมาชิกในหุบเขาจะออกมาอาละวาดทำร้ายผู้คน

สองคนนายบ่าวพากันเลือกนั่งร้านบะหมี่ ชายสูงวัยท่าทางคล่องแคล่วเอ่ยต้อนรับด้วยรอยยิ้ม นางเหลือบมองเขาครั้งหนึ่งก่อนเบนสายตากวาดมองผู้คนบนท้องถนน

"เถ้าแก่เอาบะหมี่ให้ข้าชามหนึ่ง"เสียงทุ่มต่ำแหบพร่าดังขึ้นด้านหลังหญิงสาวพร้อมกับการเคลื่อนไหว 'ลี่ตันหยง'ได้ยินคล้ายเสียงกระทบกันของโลหะครั้นพอหันไปมองแสงสว่างแสบตาก็กระทบเข้ากับม่านตาจนนางต้องหลี่ตาลง

เป็นบุรุษรูปร่างสูงใหญ่สวมชุดเกาะสีเงินแวววาว เส้นผมสีดำรวบตึงไว้กลางศีรษะด้านหลังครอบด้วยรัดเกล้าฉลุลายพยัคฆ์ปักทับด้วยปิ่นไม้เรียบไม่ได้แกะลวดลาย ทว่าถูกขัดจนขึ้นเงา