บทที่ 2 ลี่ซุย อดีตประมุขจ้าวหุบเขา(nc+)

นิ้วมือหยาบกร้านสัมผัสไปทั่วร่าง 'ลี่ตัน'สะท้านไหวเฮือกไม่เข้าใจกับสถานการณ์ตรงหน้า ขณะที่กำลังพยายามทำความเข้าใจภาพความทรงจำมากมายก็ผุดขึ้นมาในสมอง 'นี่ไม่ใช่ความทรงจำของนาง!' ตอนนั้นเองที่นิ้วหยาบจ้วงลึกเข้ามาในร่างกาย 'ลี่ตัน'สะดุ้งเฮือกหลุดร้องเสียงหลง

"นายเป็นใคร? ออกไปนะ!"

"........."

ไม่มีคำตอบจากผู้ชายคนนั้น นอกจากเสียงหอบหายใจถี่กระชั้น ลมหายใจร้อนเป่ารดเนินอกเปล่าเปลือยที่ถูกแหวกออกเมื่อไหร่ไม่รู้ มือหนาหยาบยังลูบไล้ไปทั่วทั้งยังบีบขย้ำสลับไปมาบางครั้งยังเลื่อนขึ้นมาบีบขยี้ที่ปลายถันเล็กๆเบาๆ

"อื้อ!"

'ลี่ตันหยง'หอบหายใจถี่ พยายามดันร่างของผู้ชายที่คร่อมทับตนเองออก ทว่าเรี่ยวแรงของนางช่างน้อยนิดซ้ำสุดท้ายยังถูกอีกฝ่ายรวบแขนทั้งสองข้างไว้เหนือหัวอีกต่างหาก

"ปล่อย!"เสียงของนางสั่นระริก ขนาดตนเองยังรู้สึกได้คำสั่งจึงไม่น่ากลัวอย่างที่คิด นางพยายามดิ้นรนอย่างหนักแต่กลับถูกสัมผัสเล้าโลมจนหมดเรี่ยวแรงต่อต้าน "ปล่อย.....นะ"

"หยงเอ๋อร์ของพี่..... อย่ากลัว"

เสียงนั้นฟังดูปลอบประโลมในทีทั้งยังมีมือหนาลูบหัวเบาๆ

'ลี่ตันหยง'ไปไม่ถูกกับสถานการณ์ตรงหน้า นางอยากขัดขืนทว่าร่างกายกลับโอนอ่อนผ่อนตาม

"พะ พี่ชาย"

ไม่รู้เพราะความคุ้นเคยของร่างนี้หรืออย่างไร คำพูดแสนคุ้นเคยจึงหลุดออกมาจากริมฝีปากนาง ทั้งที่'ลี่ตัน'กลับรู้สึกว่ามันไม่ถูกต้อง

อีกฝ่ายขานรับในลำคอพร้อมฝังจมูกเย็นชืดบนบนอกอวบที่ยังไม่โตเต็มที่ แรงดูดดึงทำให้'ลี่ตัน'เสียววาบไปทั่วทั้งร่าง หญิงสาวแอ่นอกเข้าหาริมฝีปากนั่นอย่างไม่รู้ตัว

"เด็กดี"

ชายหนุ่มเอ่ยคำชมเขาค่อยๆลากปลายลิ้นชื้นแฉะไปบนผิวขาวเนียนของนาง ลากต่ำลงจนกระทั่งไล้วนรอบเนินอวบอูมที่มีขนอ่อนรำไร ดวงตาเรียวสีดำขลับจ้องใบหน้าแดงก่ำใต้แสงเทียนหอบกระชั้นก่อนแหวกขาเล็กให้อ้าออกแล้วตวัดเรียวลิ้นชุ่มช่ำบนติ่งเสียว เจ้าของร่างเล็กสะดุ้งโหยงหลุดร้องเสียงครางดังลั่นพร้อมกับหนีบขาเข้าหากัน

"ชูวส์ เด็กดีอย่าเสียงดัง" ชายหนุ่มร้องเตือนนางสีหน้าอ่อน ขณะใช้มือขืนไม่ให้นางหนีบขาเข้าหากัน

"ปล่อยนะ"'ลี่ตันหยง'ยังใช้น้ำเสียงแหบสั่นสั่งอีกฝ่าย สมองของนางขาวโพลนไปหมดแล้ว สตินึกคิดล้วนทำงานไม่เต็มที่แต่ร่างกายกลับซาบซ่านไปกับสัมผัสที่ผู้ชายคนนี้สร้างให้

ช่องท้องของนางมวนบิดราวกับมีคลื่นนับร้อย จุดกระสันวูบวาบทั้งอยากให้สัมผัสรุนแรงและไม่ต้องการไปพร้อมกัน

"หยงเอ๋อร์ของพี่วันนี้ครบสิบสามแล้วใช่หรือไม่?"

ไม่รู้!! นางไม่รู้!!แต่นาง'หลี่ตันหยง'อายุยี่สิบสองปีแล้ว

'ลี่ตันหยง'หอบหายใจถี่ รู้สึกถึงปลายนิ้วที่เขี่ยติ่งเล็กๆตรงหว่างขา ความรู้สึกเสียววูบวิ่งจี๊ดขึ้นสมองพยายามรั้งมือใหญ่ไม่ให้กระทำการ

'ลี่ซุย'ก้มมองเจ้าตัวเล็กที่ตนเอ็นดูพยายามขัดขืน ใบหน้าเล็กๆของนางแดงก่ำบวกกับเสียงครางต่ำในลำคอยิ่งเป็นการกระตุ้นให้ความปรารถนาของเขาเพิ่มมากยิ่งขึ้น มองริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มอดไม่ได้ที่จะก้มลงครอบครอง

เมื่อถูกกระตุ้นทั้งข้างบนและล่าง 'ลี่ตันหยง'ก็ยิ่งไม่อาจควบคุมตัวเองได้ ร่างเล็กบอบบางจึงได้แต่อ่วนยวบไปบนร่างแกร่ง

ดวงตาเรียวสองชั้นสีดำสว่างวาบ เขาคว้าร่างน้องสาวที่นอนราบบนเตียงให้ลุกนั่งบนตักโดยที่เขายังไม่ยอมผละจูบ จับสองขาเล็กเกี่ยวเอวแล้วงัดท่อนเอ็นออกมา 'ลี่ตันหยง'ขยับหนีทว่านางกลับถูกรั้งด้วยสองมือแกร่งที่รวบเอวตนไว้แล้วมอบจุมพิตหวานล้ำให้ละความสนใจจากสิ่งที่เขาเพิ่งควักออกมา

นางปรือตามองชายหนุ่ม เส้นผมสีดำยาวสยายพัวพันกันยุ่งเหยิงจนไม่รู้ว่าของใครเป็นของใคร หญิงสาวแอบพิจราณาใบหน้าของเขาภายใต้แสงสว่างเล็กน้อยจากเปลวเทียน ดวงตาเรียวหลับพริ้มแพขนตายาวเรียงตัวสวย จมูกโด่งหนารับกับริมฝีปากหยักโค้งดูรวมๆแล้วให้ความรู้สึกสมชายชาตรี

ไม่อ่อนหวานจนเกินไปและไม่ดุดันจนเกินไป

ครู่ต่อมา'ลี่ซุย'ก็พลันลืมตาขึ้น ดวงตาเรียวสีดำนั้นจ้องนางตาไม่กระพริบจนนางต้องหลบสายตาหนี ได้ยินเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ

"หยงเอ๋อร์มองพี่ชายเช่นนี้พี่ชายเขินอายยิ่ง"

'ลี่ตันหยง'เขินอายใบหน้าแดงก่ำ แต่ก่อนที่นางจะจับประเด็นสำคัญได้สายตาพลันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง มันผงกหัวหงึกหงักสู้สายตาซ้ำยังตั้งโด่ชูชันอยู่ใต้ร่องตรงหว่างขา ปลายหัวมีน้ำเหนียวหนืดผุดออกมา เวลาที่มันกระตุกส่วนปลายก็จะถูไถกับติ่งเสียวพอดี

ท่าทางของมันบอกว่ามันพร้อมจะมุดเข้าไปข้างในเต็มที่แล้ว

หญิงสาวสูดหายใจเฮือก ตกใจจนผงะถอยหลังแต่ก่อนจะล้มตึงลงไปแผ่นหลังของนางก็ถูกฝ่ามือหนารั้งเอาไว้ได้ทัน ร่องแฉะตรงหว่างขาเหมือนถูกบางอย่างพุ่งชน บางส่วนของมันคล้ายจ่ออยู่ตรงปากทาง

นางส่ายหน้าพรืด รับรู้ชะตากรรมที่ใกล้เข้ามา

'ลี่ซุย'กัดฟัดดังกรอด เขาพยายามดันแท่งหยกของตนเข้าไปข้างในหลังจากที่ความบังเอิญทำให้มันไปจ่ออยู่ตรงปากทางเข้า เสียงบางอย่างฉีกขาดดังขึ้นพร้อมๆกับเสียงกรี๊ดร้องของผู้เป็นน้องสาว

"ชูวส์ หยงเอ๋อร์อย่าเสียงดัง"

เขารีบใช้มือข้างหนึ่งปิดปากนาง พรางร้องห้ามเสียงดุ

แม้ความสัมพันธ์เช่นนี้จะเกิดขึ้นได้กับครอบครัวทั่วไป แต่อย่างน้อยฝ่ายหญิงต้องมีอายุเกินสิบห้าปี แต่ว่าหยงเอ๋อร์ของเขาเพิ่งจะสิบสามต้องให้เขารอไปอีกตั้งสองปีซึ่งเขาทนไม่ได้หรอก มันนานเกินไป......

'ลี่ตันหยง'ดิ้นรนพยายามขัดขืนให้ตนหลุดพ้นจากสภาพนี้ นางรู้นี่ไม่ใช้ครั้งแรกของนาง ก่อนหน้านี้นางเคยมีคนรักความสัมพันธ์ชายหญิงนับว่าตนเป็นคนที่ช่ำชองคนหนึ่งก็ว่าได้ แต่ทำไมครั้งนี้มันเจ็บล่ะ? เมื่อครู่นางได้ยินนะเสียงนั่น เสียงเหมือนเยื้อพรหมจรรย์ฉีกขาดน่ะ

"อื้อ!! อื้อ!!" สองมือเล็กจิกข่วนท่อนแขนที่กดร่างตัวเอง สองขาของนางพยายามถีบชายที่คร่อมทับ ทว่ายิ่งนางออกแรงมากเท่าไหร่ท่อนเอ็นแข็งร้อนก็เหมือนกับขยับเข้ามาภายในได้มากขึ้นเรื่อยๆ ในช่องท้องก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ภายใน

"ฮ่า!!"

'ลี่ซุย'ถอนหายใจโล่งอกหลังจากท่อนเอ็นของเขามุดเข้าไปภายในได้จนมิด เขารู้สึกถึงแรงตอดรัดรอบแก่นกายปลุกสัญชาตญาณดิบให้ตื่นขึ้น

เขาไม่ปล่อยให้ความรู้สึกเสี่ยวซ่านเอาไว้นาน เอวสอบก็ขยับเคลื่อนเข้าออกทันที 'ลี่ตันหยง'หวีดร้องเสียงหลง ร่างบางผวาเฮือกสองมือปัดป่ายสะเปะสะปะไร้ทิศทาง ไม่นานช่องทางคับแน่นของนางก็ปล่อยน้ำหวานเหนียวหนืดทำให้เอ็นร้อนขยับได้ง่ายขึ้น 'ลี่ซุย'ก้มลงดูดดึงผิวขาวจนเกิดรอยแดงเป็นจ้ำ มือหนาจับเอวเล็กไว้มั่นเขากระแทกท่อนเอ็นสวนเข้าไป

เสียงกระทบเนื้อดังสนั่นสลับเสียงครางแว่วหวานบางครั้งยังได้ยินเสียงคำรามต่ำเล็ดลอดออกมา

เล็บยาวจิกลงบนเนื้อ ผิวขาวของชายหนุ่มเกิดรอยแผลยาวเลือดสีแดงไหลซิบ กลิ่นคาวเลือดลอยอวลกระทบกระจมูกกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนให้พุ่งทยานสูงขึ้น 'ลี่ซุย'จับร่างเล็กพลิกและกดศีรษะทุยของนางให้แนบไปกับหมอนก่อนบังคับให้นางกระดกก้นสูงขึ้น แท่งเอ็นร้อนถูกจับเสียบเข้าไปด้านในร่องอีกครั้ง มันผงกหัวหงึกหงักเมื่อถูกความคับแน่นบีบรัดจนเสียววาบ เขากัดฟันแน่นฝืนบังคับให้หญิงสาวรับตัวตนของตนเองเข้าไป

'ลี่ตันหยง'ทั้งรู้สึกเจ็บจุกและเสียวซ่านในเวลาเดียวกัน ด้วยท่านี้นางรู้ดีว่าตัวตนของฝ่ายชายสามารถเข้ามาในร่างกายนางได้ลึกมาก และเป็นอย่างที่คิด ท่อนเอ็นร้อนกระทุ้งกระแทกจนจุกไปหมด ติ่งเสียวถูกเสียดสีภายในตอดขมิบถี่

นางครางไม่ได้ศัพท์ปากกัดผ้าห่มกลั้นเสียงร้องที่จะหลุดออกมา ถึงอย่างนั้นเสียงเนื้อกระทบกันก็ดังเกินไปบางทีไม่แน่ว่าถ้ามีคนผ่านมาคงได้ยินกันหมด

"หยงเอ๋อร์คนดี" 'ลี่ซุย'เรียกน้องสาวเสียงสั่น แรงกระแทกนั้นทำเอาร่างเล็กๆของเด็กน้อยหัวสั่นหัวคลอน "ตอนนี้น้องน้อยหายเจ็บหรือยัง?"

'ลี่ตันหยง'ส่ายหัวพรืด ไม่รู้จะตอบว่าหายแล้วหรืออะไรดี นางยังเจ็บอยู่บ้างจากแรงกระแทกแต่เหนือสิ่งอื่นใดนางเสียว ท่อนเอ็นอวบที่มุดเข้ามุดออกมันเสียดสีกับติ่งเนื้อทำเอานางเสียวสุดๆ อีกทั้งมือหนาที่บีบขย้ำสลับกับขยี้หัวนมทำเอานางลืมสิ้นทุกสิ่ง แล้วไหนจะถูกขบเม้มไปตามจุดอ่อนไหวนั้นอีก

'ลี่ซุย'เองก็ไม่ได้ต้องการคำตอบ ร่างกายของนางล้วนอธิบายทุกสิ่งอยู่แล้ว ดูจากปริมาณน้ำรักที่น้องน้อยของเขาปล่อยออกมาสิ เยอะเสียจนเปื้อนเตียงแล้ว

'ลี่ตันหยง'เม้มปากแน่น นางลืมตาก้มมองร่างกายของตนเองผ่านผืนน้ำ อยู่ๆกายสาวก็ตอดกระตุกเนินอกชูชันความกระสันอยากพุ่งทยานมาอีกครั้ง

ให้ตาย!!แค่คิดนางก็กระสันอีกแล้ว

"พวกเจ้าออกไปให้หมด!!"นางสั่งสาวใช้เสียงแหบพร่าไม่ลืมกำชับสั่งอีกประโยค "เรียก'ต้าขุย'เข้ามาด้วย"

"เจ้าค่ะ" พวกนางลุกขึ้นยอบกายทำความเคารพพร้อมกับขานรับเจ้านายแล้วพากันออกไป

'ลี่ตันหยง'หลับตาลง หญิงสาวสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่กดปลายนิ้วตนไปบนตุ่มกระสันแล้วค่อยๆคลึงเบาๆ

"อือ"

เสียงหวานครางต่ำ ทั้งหมดนี้ต้องโทษไอ้'ลี่ซุย'บ้านั่นคนเดียว เพราะความมักมากและเห็นแก่ตัวถึงกลับกล้าวางยานางซึ่งเป็นน้องสาวแท้ๆ 'พิษร่านราคะ'แต่เดิมถ้าถูกพิษยังพอมีทางรักษา แต่นางถูกพิษนี้มาตั้งแต่อายุห้าขวบไร้ซึ่งหนทางเยียวยาแล้ว

คิดดูซิ ห้าขวบเองนะ!! นางถูกเขาวางยาปลุกกำหนัดสะสมมาตั้งแต่อายุเพียงแค่ห้าขวบ คนทำต้องมีจิตใจต่ำช้ามากแค่ไหนถึงทำแบบนี้กับเด็กน้อยได้ลงคอ

เสียงสวบซาบจากหลังม่านไม่ได้ทำให้สติของ'ลี่ตันหยง'หลุดจากกิจกรรมที่ทำอยู่ในตอนนี้ กลับกันนางกลับเร่งจังหวะในการบดคลึงให้เร็วและรุนแรงมากยิ่งขึ้น ร่างบางหอบหายใจถี่บางครั้งยังหลุดเสียงครางออกมา

'ต้าขุ่ย'มองนายหญิงของตนกำลัง'ช่วยตัวเอง'อยู่ในถังอาบน้ำด้วยแววล้ำลึกทว่าสีหน้านิ่งสงบ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองทั่วร่างนายสาว ผิวขาวเนียนของนางมีหยดน้ำเกาะพราวเส้นผมลู่ไปตามสายน้ำดวงตาหลับพริ้มแพขนตายังมีน้ำเกาะบางๆ กายแกร่งร้อนผ่าวตัวตนความเป็นชายแข็งขืนดุนดันกางเกงผ้าเนื้อหยาบตั้งเป็นกระโจม บนปลายกระโจมเล็กๆเปอะเปื้อนหยดน้ำที่ค่อยๆขยายเป็นวงกว้าง

ชายหนุ่มเดินไปยืนข้างขอบถังปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกอวดร่างกายแข็งแกร่งกำยำสีทองแดงจากนั้นจึงค่อยๆหย่อนตัวลงไปในถังน้ำ เบียดตนเองแนบชิดไปกับร่างนุ่มนิ่มของ'นางมารพิษ'ผู้เป็นประมุขสำนักหุบเขาพิษ