บทที่ 3

ท่านจ้าวหุบเขาไม่ใส่ใจสายตากล่าวโทษนั้น ทำเพียงฉวยข้อมือขาวผ่องขึ้นจับชีพจรด้วยสีหน้าสงบนิ่งเหมือนรูปสลัก

เมื่อเขาขยับเข้าชิดใกล้ กลิ่นหอมแปลกประหลาดชวนละเมอก็คล้ายจะค่อยๆ เลื้อยรัดรอบตัวเธออย่างอ่อนโยนทว่าแนบแน่น

กลิ่นดอกท้อ...ไม้หอม...ผสมกับสมุนไพร...?

นี่เขาเพิ่งอาบน้ำมารึ...?

“อิ่มแล้วหรือยัง”

คำถามสั้นๆ ดึงให้ลูกศิษย์ที่กำลังจะลดสายตาลงสำรวจเรือนร่างอาจารย์ได้สติ

อาจูอยากจะตอบว่า “ยัง” แต่นึกถึงประโยคที่ชวนให้รู้สึกว่าโดนหลอกด่าประโยคนั้นแล้วก็ออกปากขอกินต่อไม่ลง ได้แต่ใช้แขนเสื้อซับมุมปากเบาๆ พยายามสะกดความรู้สึกอยากไอ ตอบด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลราวกับเรื่อง

น่าขายหน้าเมื่อครู่ไม่เคยเกิดขึ้น

“เจ้าค่ะ...”

“ถ้าอย่างนั้นก็ตามมา” ว่าจบ จ้าวหุบเขาเดียวดายก็ปล่อยมือ กลับหลังหัน

ไม่ทันจะก้าวขา จู่ๆ ท่านจ้าวหุบเขาก็หยุดชะงักคล้ายนึกบางอย่างที่สำคัญมากๆ ขึ้นได้ อาจูจึงวางท่าสงบเสงี่ยมยืนรอฟังด้วยความตั้งใจ

“เก็บจานชามพวกนั้นมาด้วย” เขาบอกเสียงขรึม

ห๊ะ?

เก็บโต๊ะ? แค่นี้น่ะนะที่นึกได้?

ไม่ทันที่อาจูจะได้ถามอะไร ร่างสูงโปร่งในชุดสีน้ำเงินเข้มก็เริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง เธอจึงต้องรีบยกถาดไม้ที่วางรองชุดอาหารเช้าทั้งหมดอยู่อีกชั้นเดินตามเขาไปอย่างช่วยไม่ได้

ท่านจ้าวหุบเขาพาลูกศิษย์คนใหม่เดินไปตามทางเดินปูแผ่นไม้เนื้อหนา มุ่งหน้าลงทางทิศใต้โดยไม่ปริปากพูดอะไรสักคำ ท่ามกลางความเงียบงันอาจูจึงลอบสำรวจซือฝุมาดนิ่งจากด้านหลัง...หลังจากที่ก่อนหน้านี้ลอบสำรวจทั้งจากข้างหน้าและด้านข้างมาแล้วหลายหน

ไม่ว่าจะมองอย่างไร เธอก็รู้สึกว่าผู้ชายใบหน้ารูปไข่รีเรียวคนนี้ ครอบครององค์ประกอบของ “จอมยุทธเจ้าเสน่ห์” ที่เคยวาดฝันถึงเอาไว้ทั้งหมด

ซือฝุของเธอคนนี้มีเส้นคิ้วเข้มเฉียงเหมือนที่ในนิยายกำลังภายในนิยามว่า “คิ้วกระบี่” มีจมูกที่โด่งได้รูปขนาดกำลังดี มีริมฝีปากสีชมพูดูสุขภาพดีและน่ากัด ผิวพรรณก็ดูขาวเกลี้ยงเกลาเหมือนคุณชายในห้องหอ ทั้งอย่างนั้น หุ่นทรงกลับดูสูงสง่าแข็งแรงแกร่งกร้าวกำลังดี แม้เสื้อผ้าจีนโบราณที่เขาสวมใส่จะเป็นแบบปากแขนกว้าง ดูรุ่มร่ามน่ารำคาญไปสักหน่อย แต่ดูจากแนวไหปลาร้าก็พอมองออก ว่าภายใต้เสื้อผ้า ผู้ชายคนนี้น่าจะมีกล้ามเนื้อกระชับได้สัดส่วนและมีแผงอกที่กว้างขวางพอเหมาะ...ยิ่งเห็นสัดส่วนระหว่างสะโพก อก เอว จากด้านหลังแบบนี้แล้ว เธอก็ยิ่งแน่ใจว่าตัวเองเดาไม่ผิด

ท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้ เป็นผู้ชายหน้าสวยหุ่นดีที่แผงอกแน่นตึง ดูฟิตปึ๋งน่ากัดกล้ามเนื้อหน้าอกเล่น...น่าเอนตัวซบเอามากๆ

ข้างในหัวอาจูในตอนนี้เหมือนมีปุ่มสีแดงปุ่มโตๆ ที่มีไว้กดเพื่อโละข้อมูลเก่าๆ ในสมองทิ้งไป เธอกดมันอย่างไม่ลังเล จากนั้นก็เริ่มกระบวนการให้คะแนนหนุ่มหล่อตรงหน้าในใจใหม่อีกหน

คะแนนหน้าหล่อ เต็มสิบให้ร้อย

คะแนนหุ่นทรง เต็มสิบให้ร้อย

คะแนนการแต่งกาย...อืม...ไหปลาร้ากับลำคอท่านจ้าวหุบเขาสวยเซ็กซี่ ใส่เสื้อปากคอกว้างโชว์ของดีแบบนี้เหมาะสมแล้ว เต็มสิบให้ร้อยอีกเช่นกัน

คะแนนบุคลิกภาพและน้ำเสียง เต็มสิบให้แปดสิบ หักยี่สิบคะแนนตรงที่มีสีหน้าเดียว แต่เพิ่มคะแนนพิเศษให้อีกยี่สิบคะแนนเพราะมีมาดเจ้าชายเย็นชาอันเป็นบุคลิกลักษณะยอดนิยมของพระเอกทั้งหลาย บวกลบแล้วได้ไปทั้งหมดหนึ่งร้อยคะแนนถ้วน

คะแนนด้านจิตใจ...มีคนเคยพูดไว้ว่าคนเราไม่ควรตัดสินกันที่การกระทำเพียงหนึ่งครั้ง ดังนั้น วัดจากที่เขาช่วยชีวิตร่างน้อยๆ ร่างนี้เอาไว้ กับเรื่องที่สุดท้ายแล้วก็ยอมรับเธอเป็นลูกศิษย์ ทำให้เธอได้กินอยู่สุขสบายเหมือนทุกวันนี้ สรุปได้ว่าจริงๆ แล้วท่านจ้าวหุบเขาผู้นี้เองก็เป็นบุรุษจิตใจดี มีคุณธรรม แต่ที่ดูแข็งกระด้างไปสักเล็กน้อยอาจเป็นเพราะแสดงออกไม่เก่งสักเท่าไหร่ เอาคะแนน “คนดีมีคุณธรรม” ไปอีกหนึ่งร้อยคะแนน เต็มสิบให้ร้อยคะแนนไปเลย!

คะแนนทั้งหมด เต็มสิบได้ร้อย เต็มสิบได้ร้อย เต็มสิบได้ร้อย เต็มสิบได้ร้อย แล้วก็เต็มสิบได้ร้อย เฉลี่ยแล้วได้ทั้งหมดเต็มสิบได้หนึ่งร้อยคะแนนถ้วน!

อา...ซือฝุเจ้าขา ท่านช่างเป็นซือฝุหนุ่มในอุดมคติจริงๆ ❤

เห็นแก่คะแนนเต็มสิบได้ร้อยของท่าน เรื่องที่ทำข้าสำลักน้ำแกงไก่กับเรื่องที่พูดจาไม่เข้าหู ข้าจะถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้นก็แล้วกัน ส่วนที่เคยแอบคิดว่าท่านเป็นพวก “สารรูปหลอกลวง” นั้น...ตัวข้า ลูกศิษย์ผู้น่ารักแสนดี ขอถอนคำพูด...

ปึก!

ถ้าไม่มีถาดบรรจุจานชามคั่นกลาง แทนที่จะเอาถาดไปจิ้มแผ่นหลังท่านจ้าวหุบเขา คนมัวให้คะแนนคงทำใบหน้างามๆ กับบางส่วนที่ล้ำหน้าอย่างเห็นได้ชัด ทิ่มแผ่นหลังกว้างๆ นั่นเข้าเต็มรัก

ว้า...เสียดายจัง

เอ้ย! ไม่ใช่สิ!

ลูกศิษย์รีบก้าวขาถอยหลังเยื้องไปทางด้านซ้าย ก้มหน้า วางท่าสำรวม “ขออภัยเจ้าค่ะ...จวี๋ฮวาไม่ทันระวัง”

“ถึงแล้ว”

ห๊ะ?

อ๋อ...ถึงที่หมาย

“เจ้าค่ะ...ถึงแล้ว” แล้วยังไงล่ะเจ้าคะ?

อาจูเหลียวมองทัศนียภาพรอบๆ ตัว จากนั้นก็ลอบช้อนตาสังเกตสีหน้าท่านจ้าวหุบเขา พยายามคาดเดาว่าเขาจะอยากพาลูกศิษย์มาที่เรือนหลังเล็กๆ ที่ปิดประตูหน้าต่างไว้มิดชิดนี่ทำไม

นี่คงจะไม่ใช่พามาดูห้องเก็บข้าวของน่าตกใจ แล้วสารภาพว่า “ซือฝุเป็นผู้มีรสนิยมเฉพาะ” แบบในนิยายอีโรติก S M[1] ที่เคยอ่านหรอกนะ? โดยมากพวกแสร้งทำตัวสงบนิ่งเก็บอารมณ์มักเป็นพวกมี “อะไร” ซ่อนอยู่ภายในเสียด้วยสิ...

หวาย...ซือฝุเจ้าคะ เสี่ยวฮวาของท่านมาที่นี่เพื่อบำบัดพิษในกายและฝึกเดินลมปราณทะลวงจุด ฝึกเดินลมปราณกับบำบัดพิษในร่างกายนี่คงไม่ต้องใช้โซ่แซ่กุญแจมือกระมัง?

ลูกศิษย์จิตใจสกปรกเริ่มคิดไปไกล...

“นี่คือห้องพัก”

เอ๊ะเอ๋?

แม้จะไม่ค่อยเข้าใจนักว่าเขาพามาที่นี่ทำไม อาจูก็ยังพยายามแสดงออกว่ารับรู้

“เจ้าค่ะ...” เสี่ยวจวี๋ฮวาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ดูแช่มช้อยงามสง่า

“ด้านหลังคือห้องครัว ถัดไปเป็นห้องเก็บของ”

“เจ้าค่ะ...”

“ส่วนบ่อน้ำ อยู่ที่ลานเล็กหน้าห้องครัว”

“เจ้าค่ะ...”

“นับแต่นี้ไป ที่นี่คือที่อยู่ของเจ้า”

“จะ...” หือ?! 

ท่านจ้าวหุบเขาเหลียวมองหน้าเธอ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“นับตั้งแต่คนไข้เงินหนาอย่างคุณชายใหญ่สำนักคุ้มภัยสกุลซุนและผู้ติดตามทั้งหมดลงจากเขา ให้เจ้าย้ายมาที่เรือนหลังนี้เพื่อความสะดวกในการตักน้ำ ทำอาหาร ล้างจานชาม ซักผ้า ผ่าฟืน ก็เหมาะสมดีแล้ว”

เดี๋ยวก่อน...เดี๋ยวนะ...

ตักน้ำ ทำอาหาร ล้างจาน ซักผ้า ผ่าฟืน!

ซือฝุเจ้าคะ ข้าเป็นลูกศิษย์ท่าน “ลูกศิษย์” ไม่ใช่ “คนรับใช้” สองคำนี้ต่างกัน ท่านสะกดเป็นหรือไม่?

อาจูพยายามควบคุมน้ำเสียงและใบหน้าให้อ่อนหวานซื่อใสอย่างที่สุด

“ซือฝุเจ้าขา หากจวี๋ฮวามาอยู่ที่นี่ แล้วคนรับใช้ในหุบเขานี้จะไปอยู่ที่ใด? ไม่ใช่ว่าศิษย์จะทำให้เรือนหลังนี้คับแคบแออัดจนเกินไปหรือ?” ถึงนี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอได้เข้ามาเหยียบหน้าเรือนหลังนี้ แต่ดูจากสภาพภายนอกและสรรพคุณที่ท่านจ้าวหุบเขาบรรยาย เธอค่อนข้างแน่ใจว่าที่นี่คือเรือนพักคนรับใช้และโรงครัว!

“คนรับใช้หรือ”

“เจ้าค่ะ...” ท่านต้องแยกให้ออกนะ ข้ามาคุกเข่าขอเป็นศิษย์ ไม่ได้สมัครเข้ามาเป็นคนรับใช้!

“หมายถึงผู้ติดตามซุนเย่น่ะรึ? แน่นอนว่าต้องกลับออกไปพร้อมกับคุณชายสำนักคุ้มภัยสกุลซุนผู้นั้น”

เวรล่ะ...หุบเขาตั้งกว้าง คฤหาสน์ก็ดูใหญ่โต แต่ไม่มีคนรับใช้เป็นของตัวเอง!

“แม้ดั้นด้นมาถึงนี่เพื่อฝึกเดินลมปราณ แต่การมีร่างกายที่แข็งแกร่งเองก็สำคัญ สุขภาพและชีพจรไม่เคยโกหก ร่างกายนี้อ่อนแอเกินไป ต้องออกกำลังให้มาก”

แข็งแกร่ง...! นี่เขาเพิ่งพูดว่าจะให้สาวน้อยมีร่างกายแข็งแกร่งงั้นเรอะ!

แล้วขอประทานโทษเถอะ ท่านกำลังจะบอกว่าสาเหตุที่วางแผนจะใช้งานข้าเยี่ยงทาสแบบนั้นเป็นเพราะหวังดีงั้นเรอะ!

“งานพวกนี้จะช่วยให้ร่างกายดีขึ้น ทั้งยังช่วยให้ไม่ฟุ้งซ่านจนเกินไป”

ฮึ่ย! ใครว่าข้าเป็นผู้หญิงฟุ้งซ่านกัน!

ท่านจ้าวหุบเขายังคงเอ่ยต่อไปด้วยสีหน้าแววตาสงบนิ่ง

“ตัวข้านั้นไม่ใช่คนจุกจิก ขอเพียงมีอาหารเช้าตอนยามเฉิน[2]เวลาไม่เกินสองเค่อ[3]ก่อนยามอุ้ย[4]มีมื้อกลางวัน และไม่เกินสองเค่อก่อนยามซวี[5]มีอาหารเย็นตั้งโต๊ะที่เรือนใหญ่ ตอนเช้ามีน้ำให้ล้างหน้าและมีเสื้อผ้าให้ผลัดเปลี่ยน ระหว่างวันมีชาอุ่นร้อนพร้อมจิบและตอนเย็นมีน้ำล้างเท้า เท่านี้ก็เพียงพอ”

นั่นหมายความว่า นอกจากจะต้องตักน้ำ ซักผ้า ล้างจาน ผ่าฟืน ทำอาหาร ข้าก็ต้องไปคอยรับใช้ท่านที่เรือนหลังใหญ่ด้วยงั้นสิ!

“แต่...ซือฝุเจ้าขา ร่างกายศิษย์ยังไม่แข็งแรงดี...”

ถาดไม้ที่จวี๋ฮวาถือมาตลอดทางพลันดูหนักอึ้งจนเจ้าตัวเมื่อยล้า ใบหน้าซีดเซียว

“ยังไม่แข็งแรงดีหรือ” ในที่สุดท่านจ้าวหุบเขาก็หันมามองหน้าเธอตรงๆ เขาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทั้งที่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท “ไม่ใช่ว่าแข็งแรงดีถึงขั้นออกมาร้องเล่นเต้นระบำล่อผีเสื้อได้แล้วรึ?”

อั๋ยหยา...เขาเห็น!!!

อันที่จริง ตอนที่อ้าปากร้องเพลงแล้วหมุนตัวเต้นระบำสามร้อยหกสิบองศากลางทุ่งดอกเบญจมาศนั่น เธอก็แอบบวกลบคูณหารในใจแล้วว่า ถึงแม้จะมีใครสักคนผ่านมาเห็นความร่าเริงใสซื่อบริสุทธิ์ของสาวงามวัยแรกแย้ม ก็คงจะไม่เป็นไร ถือเสียว่าเป็นการบริหารเสน่ห์สาวน้อยเล่นๆ ก็เลยจัดหนักจัดเต็ม ไม่มีกั๊ก ใครจะคาดคิดว่าผลลัพธ์มันจะเป็นแบบนี้!

“ล่วงเข้ายามซื่อ[6]แล้ว ยังมีเส้นทางที่จำเป็นต้องรู้อีกมาก ตามมา” บอกเพียงเท่านี้ จ้าวหุบเขาเดียวดายก็สะบัดชายเสื้อคลุม ก้าวขาเดินนำอีกหน

อาจูมองภาพแผ่นหลังที่ดูหยิ่งทะนงและเย็นชาแล้วก็พาให้ยิ่งหัวเสียมากขึ้น

หึ...คนดีมีคุณธรรมบ้าบออะไรกัน! ท่านรับข้าไว้เป็นทาสชัดๆ เอาคะแนนเต็มสิบได้ร้อยที่ว่านั่นคืนมา!

[1] S ย่อมาจาก ซาดิสม์ (sadism)หมายถึงความสุขหรือความพึงพอใจในความเจ็บปวดและความทุกข์ของผู้อื่น และ M ย่อมาจาก  มาโซคิสม์ (masochism)หมายถึงความสุขหรือความพึงพอใจทางเพศเมื่อได้รับความเจ็บปวด

[2] เวลา 07.00 น. จนถึง 08.59 น.

[3] หนึ่งเค่อ เท่ากับประมาณ 15 นาที

[4] เวลา 13.00 น. จนถึง 14.59 น.

[5] เวลา 19.00 น. จนถึง 20.59 น.

[6] เวลา 09.00 น. จนถึง 10.59 น.