บทที่ 2

หากจะถามว่าหุบเขาเดียวดายแห่งนี้เป็นสถานที่เช่นไร...

อาจู หรือในตอนนี้คือ จวี๋ฮวา ก็กล้าพูดอย่างเต็มปากว่าหุบเขาแห่งนี้เป็นสถานที่ที่งดงามเหนือคำบรรยาย

ที่นี่ชวนให้นึกถึงพวกหนังจีนแนวเทพเซียน

หุบเขาแห่งนี้ไม่เพียงตั้งอยู่บนเทือกเขาอีกชั้นหนึ่ง ยังล้อมรอบด้วยภูเขาหินสูงชันที่ปกคลุมด้วยสมุนไพรนานาชนิด มองแล้วดูเขียวชอุ่มสบายตา

เนื่องจากรายล้อมด้วยภูเขาลูกเล็กลูกน้อย ที่นี่จึงมีปากทางเข้าเพียงทางเดียวคือด้านที่เป็นสวนป่าสาลี่ลำต้นสีดำสนิทออกดอกสีขาวบานสะพรั่ง ลานดอกไม้งดงามชวนฝันแห่งนั้นถูกกางกั้นจากโลกภายนอกด้วยหุบเหวที่ทั้งลึกและกว้างอีกหนึ่งชั้น มองจากฝั่งตรงข้ามของหน้าผาแล้วดูคล้ายสวนป่าสาลี่ในม่านหมอก

เพราะตั้งอยู่บนที่สูงและมีหุบเหวกับภูเขาหินตีกรอบล้อมดุจปราการเช่นนี้นี่เอง สถานที่แห่งนี้จึงไม่เพียงเป็นสถานที่ที่มีม่านหมอกปกคลุมตลอดทั้งวันทั้งยังสามารถมองเห็นพระอาทิตย์ พระจันทร์ และดวงดาวชัดเจน แต่มันยังเป็นสถานที่เงียบสงบซึ่งต้นหญ้า ดอกไม้ ธารน้ำ และผืนดินภายในอาณาบริเวณ แทบไม่ปรากฏร่องรอยมนุษย์ย่างเหยียบ

ในสายตาเธอ สถานที่แห่งนี้ช่างเป็นสถานที่ที่ดี เหมาะสำหรับใช้เป็นสถานที่พักร้อน...

“หึหึ” อาจูหลุดหัวเราะเมื่อนึกขึ้นได้ว่าอย่างน้อยๆ การหลงมิติก็เหมือนได้มาท่องเที่ยวฟรีๆ โดยไม่ต้องเสียเงินค่าเดินทาง พยายามไม่คิดเรื่องพิษในตัวหรือเรื่องจะได้กลับยุคสมัยของตัวเองหรือไม่ได้กลับให้ปวดหัว

เรื่องพิษในตัว...เธอไม่มีความรู้เรื่องพิษเรื่องสมุนไพรทั้งยังไม่มีลมปราณแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะอย่างไร สิ่งที่ทำได้ในตอนนี้ก็มีแค่ต้องคอยระวังรักษาสุขภาพให้ดี เรื่องยาเรื่องแผนการรักษาทั้งหลายแหล่ ก็มีแต่ต้องไว้วางใจยกเรื่องเหล่านั้นให้ท่านจ้าวหุบเขาช่วยดูแล

ส่วนเรื่องกลับโลกอนาคต...จากสถิติแล้ว พวกตัวเอกในนิยายกับหนังจีนแนวทะลุมิติข้ามกาลเวลาทั้งหลายแหล่มีเปอร์เซ็นต์ได้กลับยุคปัจจุบันน้อยมาก ในบรรดาพวกที่ได้กลับยุคปัจจุบันจำนวนน้อยแสนน้อยนั้น บทจะได้กลับไป พวกเขาก็ได้กลับไปเองกันแบบเบลอๆ งงๆ ทั้งๆ ที่ตลอดหลายปีที่ใช้ชีวิตในยุคโบร่ำโบราณอุตส่าห์ทุ่มเทเวลา เปลืองมันสมอง พยายามค้นหาวิธีกลับโลกปัจจุบันแทบตาย

ในเมื่อเป็นแบบนี้แล้ว จะคิดมากให้วุ่นวายทำไมกัน?

ลูกศิษย์เพียงหนึ่งเดียวของหุบเขากางแขนออก ก้มลงมองชุดผ้าเนื้อดีสีมรกตบนร่างแล้วหมุนตัวให้ชายแขนเสื้อยาวๆ พลิ้วไปในอากาศ เสพความสุขของการได้อยู่ในร่างสาวงาม จากนั้นก็เขย่งปลายเท้า ยืดตัว พยายามสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ ก่อนจะเริ่มกางแขนกางขายืดเส้นยืดสาย หลังจากออกกำลังกายเล็กๆ น้อยๆ จนพอใจถึงค่อยเดินกลับเรือนพักไปทักทายอาหารเช้าแสนอร่อย

“อาหาร~ อาหาร~ อาหาร~ ” คนเริ่มหิวร้องเพลงแต่งเองที่มีเนื้อร้องอยู่แค่คำเดียวเสียงใส เมื่อเหลียวซ้ายแลขวาแล้วไม่เห็นว่ามีใครมองอยู่จริงๆ ก็หมุนตัวเล่น เต้นระบำแถมให้อีกหนึ่งยก

อา...จะว่าไปแล้ว ร่างเล็กๆ ที่อกเป็นอกเอวเป็นเอวร่างนี้ ก็ช่างใช้เต้นระบำมั่วซั่วได้คล่องตัวดีจริงๆ

นับตั้งแต่จ้าวหุบเขาเดียวดายยอมให้เธออาศัยอยู่ที่นี่ เขาก็พาเธอมาที่เรือนพักหลังใหญ่ทางด้านตะวันออก แล้วกำชับให้กินอาหาร แช่น้ำร้อน พักผ่อน และเดินออกมาสูดอากาศตามช่วงเวลาที่จัดให้ โดยสั่งห้ามขั้นเด็ดขาดว่าห้ามเดินสะเปะสะปะออกนอกเส้นทางที่กำหนดให้แม้เพียงครึ่งก้าว

ทีแรกอาจูไม่ค่อยพอใจนักที่โดนสั่งให้รีบตื่นทันทีที่ได้ยินเสียงไก่ขันแรกของวันเพียงเพื่อเดินทางฝ่าหมอกฝ่าน้ำค้างเย็นจัดไปอาบน้ำที่บ่อน้ำร้อนทางด้านหลังหุบเขา แต่หลังกลับจากแช่น้ำอุ่นๆ แล้วเห็นข้าวปลาอาหารวางรออยู่เต็มโต๊ะ เธอก็อดสรรเสริญทั้งเจ้าบ้านช่างคิดและคนรับใช้ผู้จัดเตรียมข้าวปลาอาหารในแต่ละมื้อไม่ได้

ได้ตื่นขึ้นมาสูดอากาศบริสุทธิ์ ดูพระอาทิตย์ขึ้น แล้วก็เต้นระบำไปในหุบเขาที่เต็มไปด้วยดอกไม้กับสายหมอก แถมยังได้กินข้าวปลาอาหารดีๆ หลังแช่บ่อน้ำร้อนธรรมชาติตั้งวันละสองเวลา กลางคืนไม่ต้องคิดอะไรนอกจากนอนหลับให้เต็มอิ่ม กลางวันไม่ต้องทำอะไรนอกจากนั่งๆ นอนๆ รอให้ท่านจ้าวหุบเขามาตรวจอาการประจำวัน นอกเหนือไปจากนั้นก็มีแค่คอยรอลุ้นว่ามื้อเที่ยงกับมื้อเย็นจะเป็นอาหารรสเลิศชนิดไหน หึหึหึ...ในยามนี้ ทั่วทั้งหุบเขา ผู้ใดจะสุขกายสบายใจกว่าเสี่ยวจวี๋ฮวาคงไม่มี

พูดถึงความสะดวกสบาย...

อาจูยกถ้วยน้ำแกงไก่ตุ๋นโสมหอมหวานรสกลมกล่อมขึ้นจิบแล้วก็ชวนให้สงสัย

ในสายตาเธอ ที่นี่ดูเงียบเหงาราวกับสถานตากอากาศผีสิง นอกจากท่านจ้าวหุบเขาหน้านิ่งคนนั้นแล้ว เธอแน่ใจว่าไม่เคยพบเห็นมนุษย์หน้าไหนเลยสักราย ทั้งอย่างนั้น อาณาบริเวณรอบๆ ที่พักและทางเดินทุกเส้นทางที่จำเป็นต้องเดินผ่านกลับไม่ได้ดูรกร้าง นอกจากนี้ ไม่ว่าจะเป็นที่นอน หมอน ผ้าห่ม เสื้อผ้า รองเท้า ยา น้ำชา น้ำล้างหน้า น้ำล้างมือ น้ำล้างเท้า และอาหาร ทุกสิ่งทุกอย่างที่จำเป็นต่อการใช้ชีวิตในแต่ละวันล้วนมีคนจัดเตรียมให้พร้อมสรรพโดยไม่ต้องร้องขอ ราวกับว่าในหุบเขาเดียวดายแห่งนี้เลี้ยงดูคนรับใช้ล่องหนไร้เสียงไร้เงาไว้รองมือรองเท้าสักสี่ซ้าห้าคนเป็นอย่างต่ำ

คนรับใช้บ้านไหนกัน จะทำงานโดยไร้เสียงไร้เงาได้ถึงขนาดนั้น?

คนที่ทำแบบนี้ได้ ถ้าไม่ใช่ภูติผีปีศาจ ก็ต้องเป็นผู้ฝึกยุทธที่มีวิชาตัวเบาเลิศล้ำ นอกจากนี้กฎระเบียบของที่นี่คงจะต้องเข้มงวดเอามากๆ

พอนึกถึงตรงนี้ ภาพสีหน้ายามท่านจ้าวหุบเขาออกคำสั่งให้เธอทำนี่ทำนั่นตามที่เขาบอกด้วยสีหน้านิ่งๆ น้ำเสียงราบเรียบก็ลอยขึ้นมา

อืม...

เสี่ยวจวี๋ฮวายกมือเรียวงามขึ้นทาบอก คลี่ยิ้มแบบกุลสตรี ส่ายหน้าน้อยๆ

“เฮ้อ...ชีวิตข้าช่างโชคดีเสียจริง กระทั่งความจำเสื่อมก็ยังมีคนคอยรองมือรองเท้าให้กินอยู่สุขสบาย~”

ชื่นชมวาสนาตัวเองแล้ว คนได้รับการปรนนิบัติราวคุณหนูของหุบเขาก็ยกถ้วยน้ำแกงขึ้นจิบอีกอึกด้วยกิริยาแช่มช้อยงามสง่าตามแบบที่เคยเห็นในละคร ค่อนข้างแน่ใจว่าถ้ามีใครสักคนหรืออาจจะหลายคนเฝ้ามองจากที่ไกล พวกเขาจะต้องรู้สึกเหมือนกำลังจ้องมองสาวงามในอุดมคติและยิ่งกว่ารู้สึกชื่นชมเป็นแน่

ทว่า...

“เกรงว่าโชคดีของเจ้าคงหมดลงเพียงเท่านี้”

“แค่ก แค่ก แค่ก” สาวงามถึงขั้นสำลักน้ำแกง “ซะ ซือฝุ ท่านมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมข้าถึงไม่ได้ยินเสียงอะไรสักนิด!” ตอนเธอแอ๊บแบ๊วทำตัวโลกสวยไม่ยักกะโผล่มา ดันโผล่มาอิตอนเผลอเผยธาตุแท้ซะได้ โอย...พัง!

จ้าวหุบเขาเดียวดายจ้องมองลูกศิษย์คนใหม่ที่สำลักน้ำแกงไก่จนใบหน้าแดงก่ำ น้ำหูน้ำตาไหล ไอไม่หยุด แล้วเลื่อนสายตาลงมองบรรดาจานชามที่แทบไม่มีเศษอาหารหลงเหลือ จากนั้นก็เลื่อนสายตากลับขึ้นมองหน้าเธออีกครั้ง

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ สีหน้าแววตาสงบนิ่ง คล้ายเทพเซียนผู้สูงส่ง

“นั่นคงเพราะเจ้าเป็นผู้มีสมาธิจดจ่อเป็นเลิศกระมัง”

มีสมาธิจดจ่อเป็นเลิศ...?

กับอาหารเนี่ยนะ!

อาจูอดช้อนตาจ้องหน้าเขากลับไม่ได้

“นี่ท่านกำลังแดกดันข้าใช่ไหม? จงใจด่าข้าว่าเป็นลูกหมูจอมตะกละสินะ!” ถ้าไม่ติดว่าไอหนักจนพูดอะไรไม่ได้ เธออาจหลุดโวยวายใส่ต้นเหตุที่ทำให้ตัวเองต้องสำลักไปแล้ว

หึ...ทั้งหมดก็เพราะท่านนั่นแหละ ใครใช้ให้ท่านปรากฏตัวโดยไม่ให้ซุ่มให้เสียงกันล่ะ!