LOGINแต่ภาพที่เรียกความประหลาดใจจากพนักงานได้มากที่สุด ไม่ใช่ภาพที่บอสใหญ่กลับบ้านตรงเวลา แต่น่าจะเป็นภาพท่านประธานมาดนิ่ง นั่งอมยิ้มรับฟังภรรยาบ่นฉอด ๆ ผ่านหน้าจอวิดีโอคอลต่างหาก“วินท์จะสั่งซื้อเสื้อผ้ามาทำไมตั้งหกชุดคะ! ลูกเพิ่งจะกี่เดือนเอง ใส่ไม่ทันหรอกนะคะ” เสียงชาล็อตแหวขึ้นมาจากสมาร์ตโฟนบนโต๊ะทำงานอัครวินท์ปรายตามองนทีที่ยืนรอรับแฟ้มเอกสาร ก่อนจะตอบกลับด้วยสีหน้าจริงจัง“ก็ชาบอกเองเมื่อเช้าว่าชุดนี้น่ารักดีทั้งสองสีนี่ครับ”“ชาหมายถึงให้วินท์เลือกเอาสีใดสีหนึ่งค่ะ! ไม่ได้หมายความว่าให้กวาดซื้อมาทุกไซส์แบบนี้”“ผมซื้อเผื่อลูกโตไงครับ”“ลูกจะต้องใช้เวลาโตไปอีกหลายปีเลยค่ะ! วินท์กะจะซื้อตุนเก็บไว้ให้ลูกใส่ไปยันเข้ามหาวิทยาลัยเลยหรือไงคะ”นทีรีบก้มหน้าหลบสายตาทันที อัครวินท์รับรู้ถึงอาการกลั้นขำของเลขาหนุ่ม แต่เลือกที่จะตีมึนทำเป็นมองไม่เห็น“ก็ถ้าชาเห็นแล้วชอบ ผมก็อยากซื้อให้ชาอารมณ์ดีนี่ครับ”ชาล็อตถอนหายใจเฮือกใหญ่ทะลุออกมาจากจอ“ชาไม่ได้ชอบให้วินท์คอยกว้านซื้อทุกอย่างมาประเคนค่ะ ชาชอบให้วินท์ตั้งใจฟังสิ่งที่ชาพูดต่างหาก”เขาพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย“ครับผม คราวหน้าผมจะถามเพื่อควา
ปลายนิ้วที่กำลังหยิบขนมของชาล็อตหยุดชะงักลงทันที เธอค่อย ๆ หันใบหน้ากลับมาสบตาเขาด้วยแววตาจับผิด“เมื่อก่อนวินท์ไม่ได้พูดแบบนี้นี่คะ”“ก็เมื่อก่อนผมมันโง่เองครับ”คำยอมรับความจริงอย่างหน้าชื่นตาบานโดยไม่เคยกั๊ก ทำเอาชาล็อตหลุดเสียงหัวเราะร่วนออกมาอย่างอารมณ์ดี อัครวินท์ระบายยิ้มตามด้วยหัวใจที่พองโต เขาหลงรักเสียงหัวเราะนี้จนยินดีจะยอมรับผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ขอเพียงแค่มันทำให้เธอหัวเราะออกมาได้อย่างเต็มเสียง โดยไม่ต้องเก็บซ่อนความบอบช้ำไว้ข้างในอีกชาล็อตวางขนมในมือลง แล้วยื่นมือออกไปช่วยจัดระเบียบปกเสื้อเชิ้ตให้เขาอย่างเบามือ“ยอมรับผิดง่ายดายขนาดนี้ ชาก็หมดเรื่องจะด่าสิคะ”“ไม่เป็นไรครับ ชาเก็บแรงไว้ด่าผมเรื่องอื่นก็ได้”“แน่นอนอยู่แล้วค่ะ ชาจดบัญชีแค้นไว้รอชำระความอีกเยอะเลย”ชายหนุ่มถือโอกาสรวบจับมือบางที่กำลังจะลดระดับลงมาถือไว้แน่น แล้วก้มลงประทับริมฝีปากแผ่วเบาลงบนแหวนแต่งงานบนนิ้วนางของเธอ ชาล็อต จดจ้องการกระทำอันแสนอบอุ่นนั้น ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างรู้ทัน“วันนี้มาแปลก จะออดอ้อนเอาอะไรอีกคะเนี่ย”“ผมแค่อยากพาชากลับบ้านให้เร็วหน่อยครับ”“งานของคุณเสร็จหมดแล้วหรือไงคะ”“เหลืออีกแค่สองแ
คำถามที่ตรงไปตรงมาและจิ้มแทงใจดำ ทำเอาพริมพิชาชะงักงันไปทันทีหากเป็นพริมพิชาคนเดิม เธอคงฝืนยิ้มเยือกเย็นแล้วสวนกลับด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนว่าชาล็อตพูดจาร้ายกาจ ทว่าในวันนี้ เธอกลับเป็นฝ่ายก้มหน้าลง มองดูสองมือของตนเองที่เคยไขว่คว้าสิ่งที่ไม่อาจเป็นไปได้“ยอมรับเลยค่ะว่าช่วงแรก พริมก็เฝ้าตั้งคำถามนั้นกับตัวเองอยู่ตลอดเหมือนกัน” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชาล็อตด้วยความจริงใจ“พริมถึงยังไม่ตกลงปลงใจกลับไปในทันที แต่ขอเวลาให้เราสองคนได้ทบทวนตัวเอง เขาบินมาหาพริมหลายหน พวกเราหยิบยกเรื่องที่เคยบาดหมาง เรื่องที่ต่างฝ่ายต่างละเลยที่จะรับฟังขึ้นมาคุยกันอย่างเปิดอก พริมถึงเพิ่งตัดสินใจได้เด็ดขาดค่ะว่าเขาคือคนที่พริมพร้อมจะก้าวไปข้างหน้าด้วย”ชาล็อตพยักหน้ารับรู้เบา ๆ ความอดกลั้นในใจผ่อนคลายลง“ถ้าทบทวนดีแล้ว ก็ดีแล้วค่ะ”พริมพิชาสูดลมหายใจเข้าลึก มีอีกหนึ่งเป้าหมายสำคัญที่เธอตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องทำ แต่มันกลับยากเย็นยิ่งกว่าการเอ่ยลา“แล้วก็ เรื่องที่โรงพยาบาลในวันนั้น”แววตาของชาล็อตเปลี่ยนไปทันที ความเย็นชาและระมัดระวังตัวฉายซ้อนขึ้นมาตามสัญชาตญาณของคนเป็นแม่พริมพิชาไม่คิดจะหลบสายตาอีกต่อไป“พริมต้องขอโ
แฟ้มสัญญาฉบับสุดท้ายถูกวางลงบนโต๊ะไม้เนื้อดี เสียงก้องแผ่วเบาในความเงียบทำให้อกข้างซ้ายของพริมพิชาสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ หญิงสาวทอดสายตามองลายเซ็นของตัวเองอยู่ครู่หนึ่งด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งอาลัยและปลดปล่อย ก่อนจะค่อย ๆ ปิดฝาปากกาลงอย่างเชื่องช้า ห้องประชุมฝ่ายศิลปินที่เคยคุ้นตาและเต็มไปด้วยชีวิตชีวา ในวันนี้กลับดูเงียบเหงาและกว้างใหญ่กว่าทุกวัน ทั้งที่เครื่องปรับอากาศยังคงส่งเสียงครางแผ่ว ๆ และภายนอกกระจกใสก็ยังมีพนักงานเดินขวักไขว่กันตามปกติ“เรื่องงานทั้งหมดที่คุณพริมพิชารับค้างไว้ ทางบริษัทจะช่วยประสานงานและดูแลความเรียบร้อยให้เป็นไปตามที่เราได้ตกลงกันนะครับ”นทีรวบเอกสารทั้งหมดบนโต๊ะเข้าหากันด้วยความระมัดระวัง แล้วก้มหน้าตรวจทานรายละเอียดอีกครั้ง น้ำเสียงของเขานุ่มนวลและแฝงไว้ด้วยความเคารพ พริมพิชาเพียงแต่พยักหน้ารับเบา ๆ ด้วยรอยยิ้มบางเบาโดยไม่คิดจะซักถามสิ่งใดเพิ่มเติม เพราะก่อนหน้านี้เธอได้หารือทุกประเด็นกับผู้จัดการส่วนตัวและฝ่ายกฎหมายจนกระจ่างแจ้งแล้ว งานที่ยังมีพันธะผูกพันจะถูกรับผิดชอบจนเสร็จสิ้น ส่วนสัญญาใหม่ ๆ ที่อยู่ระหว่างการเจรจาจะถูกระงับไว้แต่เพียงเท
“หึ คุณดูมั่นอกมั่นใจจังเลยนะคะ ว่าเขาจะง้อคุณไปตลอด” พริมโรสแค่นหัวเราะแผ่วเบาอย่างคนพยายามฝืนทน“มั่นใจมากพอที่จะไม่ต้องแสร้งทำตัวอ่อนแอ แล้วโทรศัพท์ไปคร่ำครวญเรียกหาผัวชาวบ้านตอนดึก ๆ ก็แล้วกันค่ะ”“นี่คุณ!...” ใบหน้าของคนฟังตึงเปรี๊ยะ ชาล็อตรู้ทันทีว่าจี้ถูกจุดอย่างจัง“ตอนนี้คุณคงกระจ่างแก่ใจแล้วนะคะ ว่าสุดท้ายแล้วเขารักใคร”พริมโรสไร้ซึ่งคำโต้แย้ง มีเพียงสายตาที่ตวัดข้ามไหล่ชาล็อตไปยังเบื้องหลังอย่างรวดเร็วด้วยความตกใจ ชาล็อตจับสังเกตได้ทันควัน ทว่าคราวนี้เธอไม่ได้รีบร้อนเหลียวมองตาม เธอยังคงตรึงสายตาอยู่ที่พริมโรสพร้อมรอยยิ้มของผู้ชนะ รอคอยจนกระทั่งสุ้มเสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้นชิดใกล้เบื้องหลัง“ชา...”อัครวินท์สาวเท้าเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างภรรยา ในมือถือสมาร์ตโฟนและเสื้อคลุมตัวเก่งของเธอ เขาปรายตามองพริมโรสเพียงเสี้ยววินาทีอย่างไร้ความหมาย ก่อนจะหันกลับมาให้ความสนใจเพียงชาล็อตผู้เดียว“ผมโทรหา ทำไมคุณไม่รับสาย” น้ำเสียงของเขาเจือความร้อนใจ“ว้าย ตายจริง ฉันปิดเสียงไว้น่ะค่ะ” หญิงสาวแสร้งหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋า ทำหน้าตื่นตระหนกเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้“ฝ่ายศิลปินแจ้งว่าคุณคุยธุระเสร
เที่ยงวัน“นั่งทำงานไปเถอะค่ะ ฉันไม่ได้เดินทางข้ามจังหวัดเสียหน่อย แค่ลงไปชั้นล่างเอง”ช่วงเกือบเที่ยง ชาล็อตเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปหารือเรื่องคิวถ่ายกับฝ่ายศิลปิน เธอหันมาห้ามไม่ให้อัครวินท์เดินตามมาคุม เพราะระยะทางห่างกันเพียงแค่ชั้นเดียว อีกทั้งบนโต๊ะเขายังมีแฟ้มเอกสารด่วนรอเซ็นอยู่อีกเป็นกอง ชายหนุ่มจำใจยอมปล่อยให้ไป แต่ไม่ลืมกำชับให้โทรหาทันทีที่คุยธุระเสร็จชาล็อตเดินอมยิ้มออกมาจนกระทั่งก้าวเข้าสู่โถงหน้าห้องรับรอง รอยยิ้มบนใบหน้าก็พลันเลือนหายเมื่อปะทะเข้ากับร่างบางของพริมโรสที่ยืนถือแฟ้มอยู่ริมหน้าต่างกระจก“ได้ยินข่าวว่าย้ายกลับไปอยู่บ้านแล้ว ยินดีด้วยนะคะ” พริมโรสหันมาเห็นพอดิบพอดี สายตาของอีกฝ่ายกวาดมองต่ำลงไปยังหน้าท้องที่ยังแบนราบของชาล็อตอย่างมีความหมาย ก่อนจะช้อนกลับขึ้นมาสบตาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบยาพิษ“ขอบคุณค่ะ” ชาล็อตชะงักฝีเท้า ตอบกลับสั้น ๆ น้ำเสียงเย็นชา แล้วเตรียมจะก้าวเดินต่อ ทว่าอีกฝ่ายกลับเอ่ยรั้งไว้“วินท์คงจะดีใจมากนะคะ พอมีเด็กเข้ามาเกี่ยว ทุกอย่างก็ดูจะง่ายดายไปเสียหมด”“อะไรที่ดูง่ายดายขึ้นหรือคะ” ชาล็อตหมุนตัวกลับมาเผชิญหน้าเต็มตัว เลิกคิ้วถามอย่างท้าท







