Partager

บทที่ 7

last update Date de publication: 2025-12-31 16:31:26

๗

สตรีที่โกรธง่ายหายเร็วคนนี้

เสี่ยวเป่าเร่งเดินตามเกาหนี่ว์เฉินที่สับเท้าเดินฉับ ๆ มาจากเรือนรับรอง จบการสนทนากับเกาหนี่ว์อิงที่พยายามมาปลอบใจนางด้วยท่าทางเห็นอกเห็นใจ

“ข้ากำลังไม่คิดอะไรแล้วแท้ ๆ ก็ยังเข้ามาพูดสะกิดแผลใจกันอยู่ได้ น่าโมโหทั้งเขาทั้งนาง ถอนหมั้นให้ไปอยู่ด้วยกันจบ ๆ ไปเลยดีหรือไม่เสี่ยวเป่า”

สาวใช้ตัวน้อยรีบส่ายหน้า นางจะกล้าออกความเห็นในเรื่องนี้ได้อย่างไร

“คุณหนู~ไม่เอา! ไม่พูดเช่นนี้เจ้าค่ะ”

“เจ้าก็เป็นคนน่ารำคาญเหมือนกันนะเสี่ยวเป่า”

เกาหนี่ว์เฉินหายใจฮึดฮัด เดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่สนทิศทาง ยามนี้จะให้นางไปไหนก็ได้ที่ไม่ใช่บริเวณพื้นที่จัดงานชมบุปผา ที่ไหนก็ได้ที่ไม่ต้องเห็นหน้าเกาหนี่ว์อิงและเหรินเฮ่าเทียน ยิ่งเห็นหน้าพวกเขานางยิ่งโมโห

“คุณหนู เรากำลังเดินไปไหนกันเจ้าคะ”

“กลับจวน!”

“ขึ้นรถม้ากลับไปก่อนหรือเจ้าคะ”

“ไม่! นั่งรถม้าข้ายิ่งโมโห เดินกระทืบเท้าระบายอารมณ์ไปแบบนี้แหละ”

เสี่ยวเป่าอ้าปากค้างเมื่อรู้ว่าเท้าน้อย ๆ ของตนต้องเดินกลับจวนที่ระยะห่างกันไม่น้อยเลย นางบ่นอุบอิบแต่เสียงเข้าหูเจ้านายทุกคำ

“เดินระบายความโมโหที่ไหนกัน กลัวคุณหนูใหญ่ไม่มีรถม้ากลับต่างหาก”

ไม่ ข้าไม่ได้กลัวนางไม่มีรถม้ากลับ…ข้าแค่ไม่อยากโดนท่านพ่อบ่นว่าทิ้งพี่สาวต่างหาก

ในใจเกาหนี่ว์เฉินเถียงกลับไปแล้ว นางอยากโก่งคอโต้ตอบกลับไป แต่…

ช่างเถอะ เถียงไปก็เจ็บคอ

“เจ้าไปบอกเขาว่าเราจะเดินกลับเอง”

เมื่อเดินมาถึงหน้าจวนแล้ว เกาหนี่ว์เฉินก็สั่งเสี่ยวเป่าให้ไปบอกคนบังคับรถม้า ตอนแรกคิดจะโน้มน้าวให้คุณหนูใจเย็นแล้วรอนั่งรถม้ากลับพร้อมเกาหนี่ว์อิง แต่เมื่อคิดได้ว่าคุณหนูอาจอึดอัดจึงพยักหน้ารับคำสั่งแล้วเดินไปบอกคนบังคับรถม้า ไม่นานก็เดินกลับมาหาเกาหนี่ว์เฉิน

“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะคุณหนู ฝากเขาให้บอกคุณหนูใหญ่แล้วว่าเรากลับก่อน”

เกาหนี่ว์เฉินไม่พูดอะไร เดินนำเสี่ยวเป่าไปตามถนนเรื่อย ๆ ตอนแรกคิดทำโดยไม่ได้หวังผลออะไร ไม่นึกว่าหลังจากที่เดินไปเรื่อย ๆ แล้วจะรู้สึกดีขึ้นที่ได้ออกแรง

“คุณหนูเจ้าคะ…แฮ่ก เราหาที่นั่งพักเหนื่อยกันหน่อยดีหรือไม่ บ่าว…เริ่มปวดข้อเท้าแล้วเจ้าค่ะ”

เป็นสาวใช้ข้างกายคุณหนูมาตั้งแต่เล็ก แม้แต่รถม้าก็นั่งกับคุณหนูมาตลอด เกาหนี่ว์เฉินไม่เคยให้สาวใช้ลงเดินข้างรถม้า ไม่แปลกหากเสี่ยวเป่าจะเหนื่อยจนหายใจทางปาก เกาหนี่ว์เฉินเองก็เหนื่อยไม่แพ้สาวใช้ แต่เก็บอาการเอาไว้ไม่แสดงออก

“เห็นแก่ที่เจ้าเหนื่อย เราไปนั่งพักตรงนั้นกันก่อนแล้วกัน” มือเรียวชี้นิ้วไปที่ร้านน้ำชาข้างทาง สั่งน้ำชามาหนึ่งกาขนมสองชุด

เกาหนี่ว์เฉินนั่งลงบนเก้าอี้ ฉุดเสี่ยวเป่าลงนั่งเลยโดยที่ไม่ต้องสั่ง นางคร้านจะโต้เถียงกับสาวใช้เรื่องความเหมาะสม แสดงออกไปเลยว่าโดนคุณหนูบังคับ ใครจะได้ไม่ถามหาความผิดทีหลัง

“คุณหนู สองชุดเลยจะทานหมดหรือเจ้าคะ”

“ไม่เหนือกระเพาะเจ้าหรอก! กิน ๆ ไป”

เสี่ยวเป่ายกมือลูบขอบปากตัวเอง เกาหนี่ว์เฉินเห็นเช่นนั้นก็หลุดยิ้มแล้วยื่นมือไปบีบแก้มนิ่มมีเนื้อเยอะ ทั้งมันเขี้ยวทั้งชิงชังนาง

“โอ๊ย~เจ็บเจ้าค่ะคุณหนู”

เกาหนี่ว์เฉินไม่ปล่อยมือแต่ผ่อนแรง แก้มนิ่มเป็นอิสระก็ตอนที่เถ้าแก่ร้านน้ำชายกขนมกับน้ำชามาให้ที่โต๊ะ

“คุณหนู ขนมมาแล้วขอรับ”

เสี่ยวเป่าลูบแก้มตัวเองเบา ๆ แต่เมื่อเกาหนี่ว์เฉินยื่นขนมมาล่อด้านหน้าก็อ้าปากรับรอให้คุณหนูป้อน เคี้ยวตุ้ย ๆ

“อร่อยหรือไม่”

เสี่ยวเป่ารีบพยักหน้ารับ เกาหนี่ว์เฉินจึงหยิบในจานของตัวเองอีกสองชิ้นให้สาวใช้ เหลือกุ้ยฮวาเกาสีเขียวใบชาเพียงแค่สองชิ้นเท่านั้น

“สั่งอีกหรือไม่ แป้งวุ้นก็น่าอร่อย”

เกาหนี่ว์เฉินเหลือบไปเห็นโต๊ะอื่นสั่งกุ้ยฮวาเกาแบบใสมา แบบนั้นนางไม่ชอบทานผิดกับสาวใช้ที่ชอบทุกอย่าง

ดังนั้นเมื่อนางเสนอ…

“ทานเจ้าค่ะ”

อีกฝ่ายก็ตอบรับในทันที!

“เถ้าแก่ แบบนั้นอีกหนึ่งชุดเจ้าค่ะ”

“ได้เลยคุณหนู”

เถ้าแก่จัดเตรียมไม่นานก็ยกจานขนมกุ้ยฮวาเกาแบบใสที่เห็นดอกกุ้ยฮวาเต็มก้อนแป้งเด้งดึ๋ง

“บ่าวทานเลยนะเจ้าคะคุณหนู”

เกาหนี่ว์เฉินพยักหน้ารับเบา ๆ ไม่ยื่นมือไปแย่งขนมในจานของนาง หยิบขนมก้อนเขียวกัดเบา ๆ ละเลียดทานทีละน้อยดูเรียบร้อยสง่างาม ดวงตาจับจ้องไปที่เสี่ยวเป่าที่ทานไปยิ้มไป

“อร่อยไหม”

“อร่อยเจ้าค่ะ คุณหนูทานหรือไม่”

เสี่ยวเป่าเลื่อนจานมาด้านหน้า เกาหนี่ว์เฉินเลื่อนจานกลับไป ในเมื่อสั่งให้คนสนิทแล้วก็ไม่คิดทานของนาง

“ข้าทานจนเบื่อแล้ว”

“เช่นนั้นบ่าวไม่เกรงใจแล้วนะเจ้าคะ”

“พูดแบบนี้ทีไรหมดทุกที ขุนมันเข้าไป”

เสี่ยวเป่าไม่สะทกสะท้านกับคำพูดนี้ ยังคงทานอร่อย กลืนได้ไม่ฝืดคอ

“พรุ่งนี้ค่อยลดเจ้าค่ะ วันนี้ทานไปก่อน”

“อ้อ พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริง”

เกาหนี่ว์เฉินอารมณ์ดีขึ้นแล้ว หลังจากที่ดูสาวใช้ทานจนอิ่มและนางเองก็จิบชาจนกระเพาะเต็มแล้ว ยื่นขนมชิ้นสุดท้ายในจานของตัวเองให้นาง

“ทานให้หมดเลย จ่ายเงินด้วย”

ร่างบางลุกขึ้นยืนเต็มความสูงขยับหมุนข้อเท้าเตรียมเดินต่อ เสี่ยวเป่าหยิบกุ้ยฮวาเกาสีเขียวมาคาบเอาไว้ ล้วงมือเข้าหาถุงเงินที่เหน็บเอาไว้กับสายคาดเอว ดวงตาเบิกโพลงทันทีเมื่อลูบหาทั้งตัวแล้วไม่เจอถุงเงิน

“คุณหนูเจ้าคะ…”

เกาหนี่ว์เฉินหันไปมองต้นเสียง สีหน้าจืดเจื่อนของสาวใช้ทำนางใจแกว่ง

“ทำไม”

เสี่ยวเป่ายกมือป้องปาก “ถุงเงินหายเจ้าค่ะ”

เกาหนี่ว์เฉินถลึงตาใส่สาวใช้ เมื่อหันไปมองเถ้าแก่ร้านก็เห็นว่าเขาเหลือบตามามอง ท่าทีระแวดระวังราวกับได้ยินคำพูดเสี่ยวเป่า

“เถ้าแก่ได้ยินแล้ว”

“เช่นนั้นก็ต้องจ่ายแล้วเจ้าค่ะ ในเมื่อเงินไม่มีก็เอาเครื่องประดับจ่าย”

เสี่ยวเป่ามองไปที่กำไลข้อมือเกาหนี่ว์เฉินที่รีบส่ายหน้าทันทีไม่ยินยอม

“อันนี้ไม่ได้”

มือเรียวลูบศีรษะเตรียมจะถอดปิ่นปักผมจ่ายค่าขนม ใจกระตุกเมื่อลืมไปว่าปิ่นอีกสามเล่มวางทิ้งไว้ที่จวนตระกูลเจียง เหลือหนึ่งเล่มไว้ปักผมซึ่งหากถอดเล่มนี้ออกไปแล้วนางจะสยายผมต่อหน้าผู้คนจนผิดธรรมเนียม ซึ่งวิธีนี้เสี่ยวเป่าก็ไม่ยอมให้คุณหนูของตนใช้เช่นกัน!

“บ่าวขออภัยที่ลืมเก็บปิ่นคุณหนูมาเจ้าค่ะ หากรอดไปจากสถานการณ์ตรงนี้แล้วบ่าวจะยอมให้คุณหนูลงโทษ แต่ว่าตอนนี้…เราต้องเอากำไลไปค้ำประกันไว้ก่อน บอกเถ้าแก่ว่าเราเป็นใครมาจากไหนแล้วค่อยเอาเงินมาจ่ายทวงกำไลหยกคืนเจ้าค่ะ”

“หากเถ้าแก่บิดพลิ้วจะทำอย่างไร หยกสีล้ำค่าแบบนี้ ไม่แน่ว่าขายทอดตลาดแล้วไม่ต้องขายชาอีกหลายปี…ไม่เอา! ข้าไม่ยอมรับความเสี่ยงนี้เป็นอันขาด”

เสี่ยวเป่าเข้าใจความกลัวของคุณหนูแล้ว ในขณะที่กำลังหาทางออกนั้น เสียงวางเหรียญกระทบพื้นไม้ก็ดังขึ้นทำหญิงสาวทั้งสองสะดุ้งเฮือก

“มีจ่ายหรือไม่!”

คำพูดนี้ดึงความสนใจของผู้คนให้หันมาที่สองสาว เกาหนี่ว์เฉินเริ่มอับอายผู้คนจนต้องยกแขนเสื้อขึ้นปิดหน้า

“ไม่น่าโมโหเลย หมวกกับพัดก็ไม่ได้เอามา”

แน่นอนว่าทั้งสองอย่างนี้มีเพื่อซ่อนความอาย!

“...ข้า เดี๋ยวข้าจะอยู่ที่นี่ให้สาวใช้กลับไปเอาเงินที่จวน เถ้าแก่ร้านคงไม่ว่าอันใดใช่หรือไม่”

“หากสาวใช้เจ้าหนีขึ้นมาจะว่าอย่างไร”

“แค่ค่าชาไม่กี่อีแปะเท่านั้น เงินเดือนสาวใช้ของข้ายังมากกว่าเสียอีก ข้าไม่ทุบหม้อข้าวตัวเองหรอก”

เสี่ยวเป่าโกรธที่เถ้าแก่ไม่ไว้ใจนาง เหนืออื่นใดคือโกรธที่คุณหนูของนางยอมเป็นตัวประกันอยู่ที่ร้านแล้วก็ยังไม่เชื่อใจกัน ท่าทางพร้อมสู้ของนางนั้นเหมือนกับตนเป็นเจ้าหนี้ เถ้าแก่ร้านเป็นลูกหนี้

“กะ ก็ได้! รีบไปรีบมาเล่า มิเช่นนั้นข้าประจานว่าคุณหนูของเจ้าชักดาบ”

ก็กำลังทำอยู่มิใช่หรือ

เกาหนี่ว์เฉินคิดในใจ ในตอนนั้นเองที่เสียงหนึ่งดังขึ้นด้านหลังนาง

“ให้ข้าจ่ายให้เถิด”

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 65

    “ใช่! หากไม่คว้าเอาไว้ตอนนี้ ข้าจะแน่ใจได้อย่างไรว่าตรงหน้ามีอยู่จริงหรือไม่”หมับ!ว่าแล้วสุ่ยหยินเหอก็ยื่นมือไปจับใบหน้านิ่ม มือข้างซ้ายเพียงจับเบา ๆ แต่เมื่อนางทำตาโตใส่เขาเพราะความไม่ตั้งตัว เขาก็ใช้มืออีกข้างกุมแก้มนางเอาไว้“มีอยู่จริง เจ้าไม่ได้เป็นภาพลวงตา”ดวงตาที่สั่นไหวเต็มไปด้วยเคลื่อนอา

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 64

    ๖๑กำไลสีที่ข้าจะเลือกใส่ตลอดไปสุ่ยหยินเหอกำลังอยู่ในช่วงเหี่ยวเฉาที่สุดในชีวิต เขาพยายามเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในสายตาเกาหนี่ว์เฉินที่งานเลี้ยงน้ำชา แต่สุดท้ายเกิดเรื่องทะเลาะวิวาทกันจนเขาคลาดกับนางไม่ได้พบกันอีกและตั้งแต่งานเลี้ยงน้ำชาวันนั้นเขาก็ไม่เจอนางอีกเลย จนกระทั่งถึงวันที่เหรินเฮ่าเทียนกลับเ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 63

    เสี่ยวหลีเมื่อตั้งหลักได้แล้วก็ตบหน้าเสี่ยวหรานเกาหนี่ว์อิงห้ามด้วยเสียงไม่ได้ เดินเข้าไปแยกตัวทั้งสองออกจากกัน“หยุด! เสี่ยวหราน…พอแล้ว!”“นางตบบ่าวเจ้าค่ะคุณหนู หากบ่าวไม่ได้ตบนางคืน ไฟแค้นไม่มีทางทุเลาลงได้แน่เจ้าค่ะ”เสี่ยวหรานสะบัดตัวออกจากการดึงรั้งของเจ้านาย พุ่งตัวเข้าไปตบเสี่ยวหลีจนอีกฝ่าย

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 62

    ๖๐ไม่ทุบไม่ตีไม่ดีขึ้นเลยเกาหนี่ว์เฉินเพิ่งกลับมาจากเมืองหลวงก็ตอบรับงานเลี้ยงจวนเสนาบดีเจียงอีกครั้ง คราวนี้เป็นงานเลี้ยงน้ำชา จัดในเรือน ไม่เข้าใกล้สระน้ำเพื่อเลี่ยงการเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นเช่นครั้งที่ตกสระบัว“ไม่มีแม้แต่อ่างบัว คุณหนูเจียงรอบคอบยิ่งแล้ว คงกลัวเราลงไปเล่นในสระน้ำอีกกระมัง”เก

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 61

    ๕๙นางไม่ปฏิเสธข้ายังมีโอกาสใช่หรือไม่ เกาหนี่ว์เฉินไม่ออกไปไหน อยู่ใช้เวลากับท่านตาและหลานน้อยอยู่อาทิตย์หนึ่งถึงเริ่มให้สาวใช้ช่วยเก็บของเตรียมเดินทางกลับเมืองหลวงต้าเหอป๋ายฟู่หลู่เข้าออกจวนตระกูลเถี่ยแทบทุกวัน แต่ไม่เจอตัวเกาหนี่ว์เฉินเลยสักหนสุ่ยหยินเหอมาเดินเล่นที่ทุ่งนาบ่อยครั้ง แต่มาครั้งใ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 60

    ๕๘เลือกใครก็สวมกำไลสีนั้นเกาหนี่ว์เฉินนั่งอยู่หน้าโต๊ะประทินโฉมให้เสี่ยวเป่าช่วยหวีผมให้ก่อนนอน ส่วนนางนั่งมองกล่องเครื่องประดับสามกล่อง มีกำไลหยกสามวงวางอยู่ในนั้นสามวงสามสี…ขาว แดง เขียว!“คุณหนูจะทำอย่างที่คุณชายป๋ายกล่าวหรือไม่เจ้าคะ สวมกำไลวงใดเลือกคุณชายคนนั้น”“สวมกำไลก็แค่กุศโลบายที่อยากไ

  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 36

    ๓๔ดีใจที่มีคนเป็นห่วงเพิ่มมาหนึ่งคนระหว่างที่เหรินเฮ่าเทียนกำลังทำหน้าที่เป็นหมอรักษาคนอยู่นั้น เกาหนี่ว์เฉินก็พาสุ่ยหยินเหอมานั่งรอที่กระโจมรับแขก“เมื่อคืนเจ้านอนที่นี่หรืออาเฉิน”“ใช่ นอกจากกระโจมนี้ก็ไม่มีที่อื่นอีกแล้ว”สายตาที่กำลังสำรวจรอบกระโจมอยู่ชะงักทันทีเมื่อคิดว่าเหรินเฮ่าเทียนก็อยู่ท

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-25
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 37

    ๓๕เมื่อโดนกันออกเป็นพี่ชายคนหนึ่งเหรินเฮ่าเทียนสอนเคล็ดวิธีต้มยาสมุนไพรแก่อาลา ให้ผู้ป่วยดื่มยาหม้อแรกเสร็จแล้วก็เดินออกจากกระโจมประมุขเผ่าออกมาด้านนอกที่ตอนนี้พระอาทิตย์โผล่พ้นเหนือภูเขา ส่องแสงอ่อน ๆ ไล่ไอหมอกที่ปกคลุมพื้นที่ป่าไม่บ่อยนักที่เขาจะได้สัมผัสไอหมอกใกล้ชิดเช่นนี้ในขณะที่กำลังชื่นชม

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-25
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 28

    “เช่นนั้นเรากลับไปเมื่อไร ข้าจะพูดถึงเรื่องถอนหมั้นกับท่านแม่ แต่ข้ายังอยากขอโอกาสให้ได้อยู่ในชีวิตของเจ้า ข้าจะไม่หวงก้าง จะเข้าหาในจังหวะที่เจ้าเปิดโอกาส จะไม่ทำให้เจ้าอึดอัดใจ” คำว่าจะคือสิ่งแทนอนาคต เช่นนั้นข้าควรให้โอกาสเขาได้ลองพยายามดูดีหรือไม่ “ข้า…” ข้าจะให้โอกาสเขาดีหรื

    last updateDernière mise à jour : 2026-03-22
  • นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง   บทที่ 58

    ๕๖มาทีหลังใช่ว่าจะทำคะแนนมิได้เหรินเฮ่าเทียนในฐานะที่เป็นหมอคนเดียวในจวนนี้รีบเก็บความเสียใจเอาไว้ เดินเข้ามาหาสาวใช้ ทวนคำพูดที่จับได้จากประโยคเมื่อครู่“เลือดหรือ”“เจ้าค่ะคุณชาย ฟู่เหรินตกเลือดเจ้าค่ะ”เถี่ยซือไม่มีเวลาคิดมากแล้ว เชิญเหรินเฮ่าเทียนไปตรวจอาการของภรรยา“เหรินไท่ยี หากข้าเชิญท่านไ

    last updateDernière mise à jour : 2026-04-02
Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status