นางร้ายคือคนที่เข้าหาพระเอกบิลสองพระรองเข้าหานางเอกบิลหนึ่ง

๑

คู่หมั้นพระเอกเป็นนางร้ายร่ำไป

ณ จวนฝู่กั๋วก๋งเชื้อพระวงศ์อันดับที่หกของแคว้นต้าเหอ วันนี้มีงานเลี้ยงน้ำชาที่เชิญเฉพาะหนุ่มสาวที่มีคู่หมายมาร่วมงานเท่านั้น แขกที่มาในงานนี้จึงไม่ได้แบ่งที่นั่งชายหญิง แต่มีการนั่งเป็นคู่

“เฮ่าเทียนเกอ ไยหน้าบึ้งเช่นนี้เจ้าคะ วันนี้เราออกงานด้วยกันครั้งแรกในฐานะคู่หมั้น ใครไม่รู้ก็จะคิดว่ามีคนบังคับท่านให้ออกงานคู่กับข้า”

เกาหนี่ว์เฉินเอ่ยกับเหรินเฮ่าเทียนคู่หมั้นหนุ่มหล่อหน้าตาสะอาดสะอ้านสมกับเป็นหมอหลวงที่รักษาเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงในวังหลวง บุรุษที่เกาหนี่ว์เฉินหมั้นหมายด้วยตั้งแต่วัยเยาว์

ปรกติเหรินเฮ่าเทียนจะมีรอยยิ้มมอบให้ผู้อื่นเสมอ ผิดกับตอนอยู่กับคู่หมั้นวัย 18 หนาวที่มีใบหน้าเรียวสวย

ดวงตาคู่เฉี่ยวที่ใครเห็นก็รู้สึกว่านาง…ร้ายกาจ!

ผู้ใดทราบว่านางคือคู่หมั้นของเหรินเฮ่าเทียนต่างก็พากันวิจารณ์ว่าทั้งสอง…ไม่เหมาะสมกัน!

ทว่าเกาหนี่ว์เฉินไม่ให้น้ำหนักคำพูดจากปากใครมามีผลต่อชีวิตตน ต่อให้ใครจะวิพากษ์วิจารณ์อย่างไร นางก็ยังภูมิใจที่ได้อยู่ในฐานะคู่หมั้นของเขา

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่สบาย แต่เจ้าก็ยังคะยั้นคะยอ รบเร้าท่านแม่บังคับข้าให้มางานนี้จนได้ ฝืนใจคนป่วยแล้วยังจะเรียกร้องอันใดอีก!”

เกาหนี่ห์เฉินยิ้มร้ายอันเป็นเอกลักษณ์

“เฮ่าเทียนเกอลืมไปแล้วหรือเจ้าคะว่าตัวเองเป็นหมอ หรือว่ารักษาคนอื่นได้แต่รักษาตัวเองไม่ได้”

เหรินเฮ่าเทียนสะกดกลั้นอารมณ์ ปรกติเขาเป็นคนใจเย็น แต่เมื่อใดที่อยู่กับหญิงสาวมักจะกลายเป็นคนอารมณ์ร้อนทุกที เอ่ยเสียงราบเรียบกับนางว่า…

“เพราะข้ารู้จักร่างกายของตัวเองดีถึงได้ปฏิเสธเจ้า”

“อ้อ ร่างกายที่ว่าใช่หัวใจด้วยหรือไม่เจ้าคะ”

เหรินเฮ่าเทียนมุ่นคิ้ว เขารู้สึกว่าวันนี้เกาหนี่ว์เฉิน ตั้งใจหาเรื่องเขาเป็นพิเศษ

“ข้าไม่อยากทะเลาะกับเจ้าต่อหน้าผู้คนมากมายในงานเลี้ยง รักษาหน้ากันด้วย”

“หึ!”

เกาหนี่ว์เฉินแค่นยิ้ม สีหน้าซื่อตรงกับความรู้สึกยิ่ง ในหัวคิดถึงเหตุการณ์ก่อนที่นางจะมางานเลี้ยงน้ำชา สีหน้ายิ่งฉายชัดถึงความไม่ยอมใจ

ครึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้…

เหรินเฮ่าเทียนพยายามประคองสีหน้าสุภาพเอาไว้ในยามที่นั่งรอเกาหนี่ว์เฉินแต่งตัวเพื่อไปร่วมงานเลี้ยงน้ำชา ด้วยวันนี้ปวดหวัดเล็กน้อยกอปรกับไม่อยากออกงานพร้อมเกาหนี่ว์เฉินในฐานะคู่หมั้น

แววตาดูอมทุกข์จนคนนึกสงสัย!

“น้ำชาเจ้าค่ะเฮ่าเทียนเกอ”

จนกระทั่งการมาถึงของเจ้าของเสียงหวาน ใบหน้าเล็กสั้นตัดหน้าม้า ร่างบางน่าทะนุถนอมในชุดสีเรียบที่ดูเข้ากับบุคลิกอ่อนหวาน

“หนี่ว์อิง”

เมื่อได้รับรอยยิ้มอ่อนหวานจากนาง เหรินเฮ่าเทียนก็มอบรอยยิ้มอ่อนโยนกลับไปให้ บรรยากาศรอบกายดูน่าเข้าใกล้มากขึ้นจนหญิงสาวหลุบตาลงต่ำ ตาพร่าให้กับรอยยิ้มเปล่งประกายบนมุมปากมีรอยบุ๋ม

“ขนมเปี๊ยะไส้สาลี่เจ้าค่ะ ข้าทำเองกับมือ เฮ่าเทียนเกอชิมให้ข้าได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะได้ทราบว่าอร่อยพอขึ้นโต๊ะรับแขกให้ท่านพ่อได้หรือไม่”

เหรินเฮ่าเทียนยิ้มน้อย ๆ เต็มใจจะชิมขนมให้นางเป็นอย่างยิ่ง ในขณะที่กำลังเอื้อมมือไปหยิบขนมเปี๊ยะนั้น เสียงแหลมอันคุ้นหูก็ดังขึ้น

“แค่ชิมขนมคงไม่ต้องให้ถึงเฮ่าเทียนเกอกระมัง สาวใช้ของเจ้าก็ชิมขนมให้เจ้าได้”

เกาหนี่ว์อิงหันไปมองทางเข้าเรือนรับแขกก็เห็นร่างสูงเพรียวของน้องสาวที่อ่อนเดือนกว่า บุตรภรรยาเอก คุณหนูที่มีฐานะสูงสุดในบ้าน ต่างจากนางที่เป็นบุตรสาวของอนุ มารดาที่เป็นสาวใช้ห้องข้างของบิดามาก่อนที่จะแต่งงานกับมารดาเกาหนี่ว์เฉิน

ดังนั้นนางจึงเป็นคุณหนูใหญ่ของจวนหมอหลวงเกา หมอหลวงประจำพระองค์ฮ่องเต้เหอต้าเอิน

ส่วนเกาหนี่ว์เฉินนั้นเป็นคุณหนูรอง!

“หนี่ว์เฉินมาแล้วหรือ ข้าเพิ่งอบขนมใหม่ สูตรนี้ไม่เคยทำมาก่อนก็เลยลองยกขึ้นโต๊ะให้เฮ่าเทียนเกอได้ลองชิม ข้าแค่ส่งขนมให้เท่านั้น เจ้าคงไม่ว่าอันใดกระมัง”

เหรินเฮ่าเทียนเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับลำดับความอาวุโส เมื่อเห็นท่าทีไม่เคารพพี่สาวแม้จะมีมารดาฐานะต่ำศักดิ์กว่าก็ยังไม่ชอบใจ รีบเอ่ยตอบรับเกาหนี่ว์อิงก่อนที่จะมีเรื่อง

“เพียงช่วยชิมขนมเท่านั้นไม่ใช่เรื่องหนักหนาอันใด เจ้าอย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่เลยหนี่ว์เฉิน”

เกาหนี่ว์เฉินตาโต เริ่มโกรธหน่อย ๆ เพราะนางไม่ได้มีใจอยากให้เรื่องใหญ่โต เพราะเช่นนี้นางจึงประชดประชันเขาด้วยการเดินไปปัดขนมออกจากมือเรียวยาวในตอนที่อีกฝ่ายกำลังจะชิมขนม

ตุบ!

“ว้าย”

เกาหนี่ว์อิงเผลอหลุดเสียงร้อง รีบยกมือปิดปากเมื่อรู้สึกว่าแสดงออกมากเกินไป

“ก็แค่ขนมชิ้นเดียวเท่านั้น ต้องแสร้งทำเป็นตกใจเช่นนี้เลยหรือ”

แล้วความตกใจของเกาหนี่ว์อิงก็ขัดตาเกาหนี่ว์เฉินเป็นอย่างมาก หาเรื่องต่อให้สุด

“เกาหนี่ว์เฉิน!”

ทว่าเหรินเฮ่าเทียนไม่ยอมให้คู่หมั้นสาวทำเช่นนั้น เรียกนางเสียงดุด้วยชื่อพร้อมแซ่

“เฮ่าเทียนเกอดุข้าเพราะนางหรือเจ้าคะ”

“ไม่สมควรหรือ เพราะเจ้าทำตัวไม่น่ารัก”

“ข้าไม่ชอบให้นางเอาตัวมาอยู่ในสายตาฮ่าวเทียนเกอ ท่านเป็นคู่หมั้นของข้าจะรับขนมจากสตรีอื่นได้อย่างไรเจ้าคะ ยิ่งจากเกาหนี่ว์อิงยิ่งไม่สมควร”

เกาหนี่ว์เฉินเริ่มประคองน้ำเสียงให้ปรกติไม่ได้แล้ว ยิ่งนางถลึงตาโก่งคอเถียงเขามากเท่าไร ในแววตาชายหนุ่มยิ่งฉายความรังเกียจนางมากขึ้นเท่านั้น

“นี่มันคนละประเด็นกันแล้วหนี่ว์เฉิน ขนมเป็นเพียงน้ำใจที่พี่สาวเจ้ามอบให้ข้าในฐานะแขกเท่านั้น”

ไม่จริง นางชอบท่าน นางคิดจะแย่งท่านไปจากข้า สตรีหน้าไม่อาย

“ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้นเจ้าค่ะ”

เกาหนี่ว์เฉินเก็บคำพูดในใจเอาไว้ นางไม่คิดจะบอกคู่หมั้นหนุ่มว่าเกาหนี่ว์อิงมีใจให้เขา

คนไม่เจียมตัวแบบนาง หาทางสารภาพรักกับเขายังไม่ได้เลย ข้าไม่มีทางเผยความในใจของเจ้าให้เฮ่าเทียนเกอได้รู้แน่

“หนี่ว์อิง ข้าขอโทษสำหรับขนมเปี๊ยะแทนหนี่ว์เฉินด้วย หวังว่าเจ้าจะไม่ถือสานาง”

เกาหนี่ว์อิงยิ้มเจื่อน นางไม่ได้รู้สึกดีที่ได้รับคำขอโทษจากชายหนุ่ม เพราะการขอโทษแทนกันเช่นนี้บ่งบอกว่าในใจเขา ใครคือคนที่กันเอาไว้เป็นคนสนิท ใครเป็นแขก

ในใจเกาหนี่ว์อิงคิด…

เฮ่าเทียนเกอคงเห็นหนี่ว์เฉินเป็นคนของตัวเองไปแล้วสินะ เช่นนั้นข้ายังจะมีสิทธิ์อยู่หรือไม่

กลับมาที่ปัจจุบัน…

“หากรู้ว่าเจ้าจะยังทำตัวไม่น่ารักที่นี่ด้วย ข้าไม่พาเจ้ามาที่นี่ตั้งแต่แรกก็ดีไป”

เกาหนี่ว์เฉินเชิดหน้าขึ้นไม่หันไปสบตาเขา

“สายไปแล้วเจ้าค่ะ อย่างไรวันนี้เฮ่าเทียนเกอก็ต้องอยู่กับข้าให้จบงาน ห้ามไปไหนทั้งสิ้น”

ชายหนุ่มส่ายหน้าให้กับความเอาแต่ใจของนาง แต่สุดท้ายก็ทนนั่งอยู่ข้าง ๆ นางจนกระทั่งเจ้าภาพเดินเข้ามาในงาน ฝู่กั๋วกงและกั๋วกงฟู่เหรินเดินเข้ามาในโถงงานเลี้ยงพร้อมกับซื่อจื่อสุ่ยหยางเจียง

แขกทุกคนยืนขึ้นเต็มความสูงแล้วทำการคารวะเชื้อพระวงศ์ทั้งสาม เมื่อทั้งสามนั่งประจำที่แล้ว ฝู่กั๋วกงก็ผายมือเชิญทุกคนให้นั่งลงประจำที่ได้

“ทุกท่านไม่ต้องมากพิธี เชิญนั่ง”

เกาหนี่ว์เฉินและเหรินเฮ่าเทียนนั่งลงพร้อมกัน ชุดที่ชายกระโปรงแคบทำให้หญิงสาวนั่งลำบากเล็กน้อย ทว่านางไม่ได้คิดว่าเรื่องนี้เป็นอุปสรรค นั่งลงที่เดิมก่อนที่ดวงตาจะมองไปที่ฝู่กั๋วกงและกั๋งกงฟู่เหรินที่นั่งอยู่ตรงกลาง

ที่นั่งของนางกับเขาห่างจากโต๊ะประธานสี่โต๊ะ แต่อยู่แถวหน้าฝั่งซ้ายซึ่งแบ่งพื้นที่ตรงกลางเอาไว้สำหรับการแสดง

“ได้เห็นหนุ่มสาวคู่รักมาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาของคนแก่เช่นนี้ รื่นหูรื่นตายิ่งนัก เปิ่นฝู่ ฟู่เหรินและซื่อจื่อขอดื่มให้ทุกท่านหนึ่งจอก”

โต๊ะของเหรินเฮ่าเทียนและเกาหนี่ว์เฉินมีเพียงน้ำชาเท่านั้น คนหนึ่งดูแลสุขภาพอีกคนแพ้สุราจึงใช้น้ำชาร่วมดื่มไปพร้อมกับทุกคน

เริ่มเปิดงานอย่างเป็นทางการ!

เกาหนี่ว์เฉินชอบดูการแสดงร่ายรำมาก นางตั้งตารอชมการแสดง ไม่คิดว่าการแสดงชุดแรกจะมาจากบุตรชายคนรองของฝู่กั๋วกง…สุ่ยหยินเหอ

บุรุษที่บรรเลงกู่ฉินได้ไพเราะที่สุดในเมืองหลวง!