บทที่ 4: แม่มือใหม่กับไข่ภูเขาไฟ

บทที่ 4: แม่มือใหม่กับไข่ภูเขาไฟ

ปลายตัดสินใจทำอาหารเช้าให้ลูกในเช้าวันที่สามหลังกลับบ้าน

เป็นการตัดสินใจที่เกิดจากความตั้งใจดีล้วน ๆ

ผลลัพธ์จึงเลวร้ายอย่างบริสุทธิ์ใจ

ห้องครัวของบ้านอัศวเมธากว้างพอ ๆ กับคาเฟ่ขนาดย่อม อุปกรณ์ครบจนปลายสงสัยว่าถ้ากดปุ่มผิดอาจมีเชฟฝรั่งเศสเด้งออกมาจากตู้เย็น คนครัวสามคนยืนเรียงแถวด้วยสีหน้าหวาดผวาเมื่อเธอประกาศว่า

“เช้านี้ฉันจะทำอาหารให้หนาวเองค่ะ”

ความเงียบหลังประโยคนั้นหนักพอ ๆ กับตอนพอร์ชยื่นเอกสารหย่า

แม่ครัวใหญ่หน้าซีด “คุณปลายอยากทานอะไร สั่งพวกเราก็ได้ค่ะ”

“ไม่ได้ค่ะ” ปลายตอบ “ฉันอยากทำให้ลูก”

คนครัวมองหน้ากันเหมือนเพิ่งได้รับคำสั่งให้ส่งยานขึ้นดวงจันทร์

ป้าจันทร์ที่ตามลงมาด้วยรีบเดินเข้ามาใกล้ “คุณปลายคะ ให้ป้าช่วยไหมคะ”

“ช่วยยืนใกล้ ๆ เผื่อฉันเผาบ้านค่ะ”

ป้าจันทร์กะพริบตา

ปลายหันไปยิ้มแห้ง ๆ “ล้อเล่นค่ะ แต่ก็อย่าไปไกลมาก”

เมนูที่เธอเลือกคือไข่ดาว ขนมปังปิ้ง และนมอุ่น

ง่าย

เรียบง่าย

เป็นเมนูที่เด็กอนุบาลบางคนอาจทำได้ถ้ามีผู้ใหญ่ช่วย

ปลายคิดอย่างมั่นใจเกินไปตอนหยิบไข่ออกจากตู้เย็น

สิบนาทีต่อมา ไข่ดาวฟองแรกกลายเป็นสิ่งมีชีวิตสีดำขอบกรอบที่ส่งกลิ่นเหมือนความหวังถูกเผา ไข่ฟองที่สองไข่แดงแตกกระจายจนดูคล้ายแผนที่ประเทศที่ไม่มีอยู่จริง ขนมปังปิ้งไหม้ด้านหนึ่งและขาวซีดอีกด้านหนึ่ง ส่วนนมอุ่น…ร้อนจนเกือบลวกนิ้วตัวเอง

คนครัวทั้งสามยืนหน้าซีด ป้าจันทร์มองกระทะเหมือนกำลังไว้อาลัย ส่วนปลายถือจานผลงานของตัวเองขึ้นมาพิจารณาอย่างจริงจัง

“ดูเป็นศิลปะร่วมสมัยดีนะคะ”

แม่ครัวใหญ่เหมือนอยากร้องไห้

“คุณปลายคะ เดี๋ยวดิฉันทำใหม่ให้ก็ได้ค่ะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ” ปลายถอนหายใจ “ฉันทำเอง ก็ต้องรับผิดชอบเอง”

นี่อาจเป็นประโยคที่คนในครัวไม่เคยคิดว่าจะได้ยินจากปากปลายฝน ทุกคนจึงเงียบพร้อมกันอีกครั้ง

ปลายจัดจานใหม่ พยายามเลือกชิ้นที่ไหม้น้อยที่สุด ซึ่งพูดตามตรงคือไม่มี เธอจึงตัดขอบขนมปังดำ ๆ ออก แล้ววางไข่ดาวที่ดูดีที่สุดไว้ตรงกลาง แม้มันจะยังเหมือนภูเขาไฟหลังปะทุอยู่ดี

“เด็กสามขวบกินของไหม้ไม่ได้ค่ะ” ป้าจันทร์เตือนอย่างอ่อนโยน

“รู้ค่ะ” ปลายยอมรับ “งั้นให้เขาชิมแค่คำเดียวพอ ที่เหลือฉันกินเอง ถือว่าเป็นบทลงโทษของแม่ครัวมือใหม่”

ป้าจันทร์มองเธออยู่นาน สายตาที่เคยระแวงเริ่มมีประกายประหลาดปนอยู่

เมื่อปลายยกอาหารไปที่โต๊ะเล็ก ต้นหนาวนั่งรออยู่แล้ว เด็กชายวันนี้ใส่เสื้อสีฟ้าอ่อน มีคุณคำรามนั่งข้างจานเหมือนเดิม พอเห็นแม่ถือถาดมาเอง ดวงตากลมโตก็เบิกขึ้นนิด ๆ

“แม่ทำเหรอครับ”

น้ำเสียงนั้นไม่ได้ดีใจเต็มที่ มีความหวาดกลัวปนอยู่ด้วย

อาจเพราะปลายฝนคนเดิมไม่เคยทำอาหารให้ลูก หรืออาจเคยทำแล้วจบไม่สวย เธอไม่รู้

ปลายวางจานลงตรงหน้าเด็กอย่างระมัดระวัง

“ใช่ครับ แต่แม่ต้องขอเตือนก่อนว่าอาหารจานนี้หน้าตาอาจท้าทายความเชื่อมั่นของหนูเล็กน้อย”

ต้นหนาวก้มมองไข่ดาวสีเข้ม ขมวดคิ้วนิด ๆ

“แม่ทำ…ภูเขาไฟเหรอครับ”

ป้าจันทร์หลุดเสียงหัวเราะพรืด คราวนี้หลุดจริง ๆ ก่อนรีบหันไปทางอื่น ส่วนปลายเองก็เองกลั้นไม่อยู่ เธอหัวเราะเบา ๆ จนเจ็บแผล

“ใช่ครับ ภูเขาไฟไข่ดาว รุ่นทดลองครั้งแรก”

ต้นหนาวมองเธอ แล้วมองจานอีกครั้ง

“มันระเบิดไหมครับ”

“ระเบิดไปแล้วครับ ในกระทะ”

เด็กชายยิ้ม

รอยยิ้มเล็ก แต่ชัดพอให้ปลายรู้สึกเหมือนได้รับรางวัลใหญ่

เธอตัดไข่ส่วนที่ไม่ไหม้มากนักเป็นชิ้นเล็ก ๆ เป่าให้เย็น แล้ววางไว้บนช้อน “ชิมนิดเดียวพอ ถ้าไม่อร่อยบอกแม่ได้ แม่ไม่โกรธ”

ต้นหนาวมองเธออย่างลังเล เพราะประโยค “แม่ไม่โกรธ” ดูเหมือนเป็นเรื่องใหม่สำหรับเขา

ปลายย้ำด้วยน้ำเสียงนุ่มขึ้น “จริง ๆ ครับ หนูบอกได้ ถ้าไม่ชอบ แม่จะลองใหม่ ไม่ดุ”

เด็กชายค่อย ๆ อ้าปากรับไข่ เขาเคี้ยวช้า ๆ สีหน้าจริงจังเหมือนกรรมการรายการอาหาร

ปลายรอคำตัดสินด้วยหัวใจเต้นแรงอย่างน่าขำ

ต้นหนาวกลืนลงไป แล้วพูดเบามาก

“อร่อยครับ”

ปลายชะงัก

“แน่ใจเหรอครับ ไม่ต้องถนอมน้ำใจแม่ก็ได้”

เด็กชายพยักหน้า “อร่อย เพราะแม่ทำให้”

คำพูดนั้นเรียบง่าย ซื่อตรง และแทงเข้ากลางอกปลายอย่างแม่นยำ

เธอเคยคิดว่าคำว่าแม่เป็นตำแหน่งหนัก ๆ ที่โชคชะตาโยนใส่เธอแบบไม่ถาม แต่ในวินาทีนี้ เธอเริ่มเข้าใจว่ามันไม่ใช่แค่ตำแหน่ง

มันคือการที่เด็กคนหนึ่งยอมกินไข่ไหม้เพราะคนที่เขารอทำให้

ปลายยกมือขึ้นลูบหัวเขา แต่หยุดกลางอากาศทันที เพราะกลัวเด็กตกใจ ซึ่งต้นหนาวมองมือเธอ แล้วค่อย ๆ เอียงหัวเข้ามาใกล้เพียงนิดเดียว

อนุญาต

ปลายลูบผมลูกเบา ๆ แค่ครั้งเดียว

ผมนุ่มมาก

หัวใจเธอก็นุ่มตามอย่างน่ากลัว

ที่หน้าประตูห้องอาหาร พอร์ชยืนอยู่เงียบ ๆ ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาอยู่ในชุดทำงานเรียบร้อย เนกไทสีเข้ม ใบหน้านิ่งเหมือนเดิม แต่สายตาไม่เหมือนเดิม

เขามองจานไข่ไหม้ มองต้นหนาวที่กินคำเล็ก ๆ และมองปลายที่นั่งลุ้นอยู่ข้างลูกอย่างเงอะงะ

ปลายเห็นเขาแล้วเลิกคิ้ว

“จะชิมไหมคะ”

พอร์ชเหลือบมองจาน “ผมยังมีประชุมเช้า”

“แปลว่าไม่อยากเสี่ยงชีวิตก่อนประชุม เข้าใจค่ะ”

ป้าจันทร์ก้มหน้าอีกครั้ง คราวนี้ไหล่สั่นนิด ๆ และต้นหนาวหัวเราะเสียงเบา

พอร์ชมองลูกชายเหมือนประหลาดใจที่ได้ยินเสียงหัวเราะนั้นในตอนเช้า เขาเดินเข้ามาใกล้โต๊ะ ก้มลงถามลูก

“อร่อยจริงเหรอ”

ต้นหนาวพยักหน้า “ครับ แม่ทำภูเขาไฟ”

“ภูเขาไฟ?”

“ไข่ดาวครับ”

พอร์ชมองปลาย

ปลายยักไหล่ “ธีมอาหารเช้าวันนี้คือภัยธรรมชาติค่ะ”

แววตาของพอร์ชไหววูบ คล้ายเกือบยิ้ม แต่เขากลืนมันกลับไปอย่างรวดเร็ว

เสียดาย...ถ้ายิ้มสักนิดคงดูเป็นมนุษย์มากขึ้น

“อย่าทำให้ลูกท้องเสีย” เขาพูดแทน

ปลายชี้ไปที่จานตัวเอง “ฉันกินส่วนไหม้เองค่ะ ลูกได้ชิมแค่ส่วนที่ยังพอเป็นอาหาร ไม่ใช่ซากโบราณคดี”

พอร์ชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดกับป้าจันทร์

“เตรียมอาหารเช้าปกติให้หนาวเพิ่มด้วย”

“ค่ะคุณพอร์ช” เขาหันหลังจะเดินออกไป แต่ต้นหนาวเรียกไว้

“พ่อครับ”

พอร์ชหยุดทันที

“ว่าไง”

“พ่อไม่กินภูเขาไฟเหรอครับ”

คำถามของลูกทำให้ผู้ใหญ่ทั้งห้องนิ่ง

ปลายมองพอร์ชอย่างสนุกนิด ๆ ดูซิ ท่านประธานอัศวเมธาจะรับมือกับวิกฤตไข่ไหม้อย่างไร

พอร์ชมองจานไข่ดาวที่เหลือครึ่งหนึ่ง สีหน้าราวกับกำลังประเมินความเสี่ยงทางธุรกิจ

สุดท้ายเขาหยิบส้อม ตัดชิ้นเล็กมาก เล็กจนปลายอยากส่งแว่นขยายให้ แล้วเอาเข้าปาก

ต้นหนาวมองพ่อด้วยความคาดหวัง

พอร์ชเคี้ยวหนึ่งครั้ง สองครั้ง...สีหน้าไม่เปลี่ยน

ความสามารถควบคุมอารมณ์ของผู้ชายคนนี้นับว่าน่ายกย่อง เพราะอาหารระดับนี้ควรทำให้คนธรรมดาทบทวนชีวิตอย่างน้อยสามวินาที

“เป็นยังไงครับ” ต้นหนาวถาม

พอร์ชกลืนลงไป

“เหมือนภูเขาไฟจริง ๆ”

ต้นหนาวหัวเราะ

ครั้งนี้หัวเราะชัดขึ้น

ปลายรู้สึกเหมือนห้องอาหารที่เย็นชามาตลอดมีแดดส่องเข้ามาเพิ่มอีกนิด ...แต่นาทีอบอุ่นนั้นอยู่ได้ไม่นาน

เสียงรองเท้าส้นเตี้ยดังมาจากทางเข้าห้องอาหาร คุณหญิงอรอนงค์เดินเข้ามาพร้อมใบหน้าเรียบสนิท สายตาเธอจับอยู่ที่ปลาย ต้นหนาว และจานไข่ไหม้บนโต๊ะ

“ทำอะไรกัน”

พอร์ชวางส้อมลง “ปลายทำอาหารเช้าให้หนาว”

คิ้วคุณหญิงขยับ “ทำอาหาร?” เธอมองจานแล้วสีหน้าเย็นลง “การทำดีวันเดียวไม่ได้ลบอดีตที่เคยทำไว้หรอกนะ”

ต้นหนาวหยุดหัวเราะทันที

ปลายเห็นความสดใสบนหน้าเด็กหายวับเหมือนโดนมือที่มองไม่เห็นปิดไฟ เธอวางช้อนลงเบา ๆ

“ฉันไม่ได้ตั้งใจลบอดีตค่ะ”

คุณหญิงอรอนงค์มองเธอ

“ดีที่รู้”

“เพราะลบไปก็ไม่มีประโยชน์” ปลายพูดต่ออย่างใจเย็น “อดีตมันเกิดไปแล้ว เปลี่ยนไม่ได้ แต่วันนี้ฉันยังเลือกได้ว่าจะสร้างความทรงจำแบบไหนให้ลูกจำแทนเมื่อวาน”

ห้องอาหารเงียบอีกครั้ง ซึ่งปลายไม่ขึ้นเสียง ไม่ประชดแรง ไม่ทำหน้าเหยียด เธอเพียงพูดตามจริง

“ถ้าวันนี้หนาวจำได้ว่าแม่ทำไข่ไหม้ให้กิน แล้วหัวเราะได้ ฉันว่ามันก็ดีกว่าให้เขาจำว่าผู้ใหญ่ทะเลาะกันบนโต๊ะอาหารค่ะ”

คุณหญิงอรอนงค์นิ่งไป

พอร์ชมองปลายอย่างอ่านไม่ออก

ต้นหนาวค่อย ๆ ขยับมือใต้โต๊ะ ปลายรู้สึกถึงนิ้วเล็ก ๆ แตะข้างมือเธอ เธอไม่หันไปทันที กลัวทำให้เขาตกใจ

นิ้วเล็กนั้นค่อย ๆ เกี่ยวปลายนิ้วเธอไว้หนึ่งนิ้ว...แค่ปลายนิ้ว

เบามาก

แต่สำหรับปลาย มันเหมือนเด็กคนนี้ยื่นกุญแจประตูหัวใจให้เธอหนึ่งดอก

เธอก้มมองมือเล็ก ๆ แล้วยิ้มบาง ๆ “หนาวครับ”

“ครับ”

“คราวหน้าแม่จะทำไข่ที่ไม่ระเบิดให้ได้”

เด็กชายคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ระเบิดนิดเดียวก็ได้ครับ”

ปลายหัวเราะ ส่วนพอร์ชหันหน้าไปทางอื่น แต่เธอเห็น...เห็นชัดเลยว่ามุมปากเขาขยับ

...เพียงนิดเดียว