บทที่ 23 ไม่เกรงใจ

ส่วนกู้ชิงอวิ๋นกินเพียงเล็กน้อย สายตากลับสังเกตนางอยู่เป็นระยะภายนอก ซ่งอวี้หรูดูสงบและไร้ความกังวล แต่ความคิดของนางกลับไม่เคยหยุดนิ่ง

‘กู้ชิงเหิงเริ่มสงสัยข้าแล้วแน่ ๆ คืนนี้เขาอาจส่งคนมาสอดแนม ไม่แน่ว่าในเรือนนี้อาจมีคนของเขาปะปนอยู่ด้วย’

‘ข้าควรหาทางเปลี่ยนสาวใช้ทั้งหมดหรือไม่ แต่หากเปลี่ยนทันทีจะดูผิดปกติเกินไป ค่อย ๆ ตรวจสอบทีละคนดีกว่า’

ตะเกียบในมือกู้ชิงอวิ๋นหยุดลงเล็กน้อย เขาเองก็คิดเช่นเดียวกัน เรือนของเขามีบ่าวรับใช้ที่คุ้นเคยหลายคน แต่หลังจากรู้ว่ากู้ชิงเหิงมีกองกำลังลับและแทรกซึมคนเข้ามาในจวนได้ เขาก็ไม่กล้าไว้ใจผู้ใดทั้งหมดอีก

วันพรุ่งนี้ เขาควรให้คนสนิทตรวจสอบประวัติของบ่าวในเรือนใหม่ทั้งหมดกู้ชิงอวิ๋นตักปลาใส่ถ้วยของซ่งอวี้หรูอย่างเป็นธรรมชาติ

“กินให้มากหน่อย”

ซ่งอวี้หรูเงยหน้าขึ้นมอง

“ท่านไม่ชอบกินปลาหรือ”

“ข้าเห็นว่าเจ้าชอบ”

นางก้มมองเนื้อปลาในถ้วย ก่อนจะพยักหน้า

“ขอบคุณ”

‘ดีจริง ๆ ถึงแม้ว่าจะไม่ได้รักกัน แต่อย่างน้อยก็รู้จักดูแลภรรยา’

‘ขอเพียงรักษาความสัมพันธ์เช่นนี้ไว้ ข้าก็พร้อมช่วยเขาหลีกเลี่ยงความตาย ถึงอย่างไรหากเขาตาย ข้าก็ต้องกลายเป็นแม่ม่าย การหาสามีใหม่ยุ่งยากเกินไป’

กู้ชิงอวิ๋นที่กำลังดื่มน้ำชาเกือบสำลัก เขาวางถ้วยลงช้า ๆ ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้ามาปิดริมฝีปาก ซ่งอวี้หรูเงยหน้าขึ้น

“ท่านเป็นอะไร”

“ไม่มีอะไร”

“สำลักหรือ”

“เล็กน้อย”

นางพยักหน้า ก่อนจะกินอาหารต่อโดยไม่ได้สงสัย หลังจากกินจนอิ่ม ซ่งอวี้หรูก็รู้สึกง่วงขึ้นมาทันที ความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันเริ่มถาโถมเข้ามา นางยกมือขึ้นปิดปากหาว ก่อนจะหันไปมองเตียงมงคลที่เต็มไปด้วยพุทราแดง ถั่วลิสง และเมล็ดบัว

“พวกเราต้องเก็บของเหล่านั้นออกก่อนหรือไม่”

กู้ชิงอวิ๋นมองตามสายตานาง

“ข้าจะเรียกสาวใช้เข้ามาจัดการ”

“ไม่ต้อง”

ซ่งอวี้หรูลุกขึ้นเดินไปที่เตียง ก่อนจะหยิบพุทราแดงกับถั่วลิสงออกใส่จานเอง

“เพียงไม่กี่อย่าง เก็บเองก็ได้”

กู้ชิงอวิ๋นเดินเข้าไปช่วย ไม่นานเตียงก็ถูกจัดจนเรียบร้อย เหลือเพียงผ้าห่มสีแดงปักลายเป็ดแมนดารินคู่หนึ่ง

เมื่อทุกอย่างสงบลง ความรู้สึกประหม่าแปลก ๆ ก็กลับเข้ามาแทนที่ ซ่งอวี้หรูยืนอยู่ข้างเตียง พลางเหลือบมองสามีที่เพิ่งแต่งงานกันในวันนี้

แม้นางจะรู้จักเขาผ่านนิยาย รู้ว่าเขาเป็นคนดี รู้ว่าเขาไม่ใช่บุรุษชั่วร้าย แต่สำหรับนางแล้ว คนตรงหน้าก็ยังเป็นบุรุษที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน

‘คืนนี้จะทำอย่างไรดี แม้ก่อนหน้านี้ข้ากับเขาจะเคยมีอะไรกันมาก่อนแล้ว แต่ตอนนั้นทั้งสองคนถูกวางยา ยามนี้ต่างฝ่ายต่างมีสติครบถ้วน เขาคงไม่คิดจะ...’

ความคิดของนางหยุดลงอย่างกะทันหัน ใบหน้าค่อย ๆ ร้อนขึ้น กู้ชิงอวิ๋นเองก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ใบหูของเขาแดงขึ้นเล็กน้อย แต่ยังคงรักษาสีหน้าให้สงบ เขาเดินไปหยิบหมอนอีกใบจากตู้ ก่อนจะนำไปวางบนตั่งข้างหน้าต่าง ซ่งอวี้หรูมองการกระทำของเขาด้วยความประหลาดใจ

“ท่านจะทำอะไร”

“คืนนี้ข้าจะนอนบนตั่ง”

“เพราะเหตุใด”

กู้ชิงอวิ๋นตอบด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ

“วันนี้เจ้าเหนื่อยมาทั้งวัน อีกทั้งร่างกายน่าจะยังไม่ฟื้นตัวดี ควรพักผ่อนให้เต็มที่”

เขาหยุดเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวต่อ

“เรื่องอื่นไม่ต้องรีบร้อน”

ซ่งอวี้หรูมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ความระมัดระวังในแววตาค่อย ๆ จางหายไป

“เช่นนั้นข้าขอบคุณท่าน”

‘เป็นสุภาพบุรุษจริง ๆ พระรองแสนดีไม่ทำให้ผิดหวังเลย หากเขาไม่ตายเร็ว ข้าคงยินดีอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตจริง ๆ’

กู้ชิงอวิ๋นหันหลังให้นาง ก่อนจะค่อย ๆ กำมือแน่น เขาจะไม่ตาย ไม่ว่าจะเกิดสิ่งใดขึ้นในอนาคต เขาก็จะต้องมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่เพียงเพื่อช่วยตระกูลกู้ แต่เพราะตอนนี้มีใครบางคนคิดจะอยู่กับเขาไปตลอดชีวิตแล้ว

ซ่งอวี้หรูถอดเสื้อคลุมชั้นนอกออก ก่อนจะมุดเข้าไปใต้ผ้าห่ม หัวของนางเพิ่งแตะหมอน ความง่วงก็เข้าครอบงำแทบจะในทันที ก่อนหลับนางยังคงคิดถึงแผนการของตนเองอย่างไม่ยอมแพ้

‘พรุ่งนี้ต้องเริ่มตรวจสอบคนในเรือน จากนั้นค่อยหาทางทำให้คนตระกูลกู้ระแวงกู้ชิงเหิง ไม่ต้องทำให้เขาพังพินาศในครั้งเดียว ค่อย ๆ เปิดเผยความผิดทีละเรื่องก็ได้’

‘เมื่อทุกคนไม่เชื่อใจเขาแล้ว เขาก็จะทำลายตระกูลกู้ได้ยากขึ้น หลังจากนั้นข้าก็จะใช้ชีวิตปลาเค็มอย่างสงบสุข’

เสียงความคิดค่อย ๆ เบาลง ไม่นานลมหายใจของซ่งอวี้หรูก็สม่ำเสมอนางหลับไปแล้ว

กู้ชิงอวิ๋นซึ่งนอนอยู่บนตั่งกลับยังคงลืมตาอยู่ในความมืด แสงเทียนมงคลส่องเงาของเขาลงบนผนัง คำพูดทั้งหมดที่ได้ยินในคืนนี้วนเวียนอยู่ภายในหัว

ซ่งอวี้หรูคิดว่ากู้ชิงเหิงเริ่มสงสัยนาง นางคิดว่าภายในเรือนอาจมีสายลับนางยังคิดจะค่อย ๆ เปิดโปงความผิดของเขาทีละเรื่อง นั่นหมายความว่านางรู้ว่ากู้ชิงเหิงเคยทำสิ่งใดไว้มากกว่าที่เปิดเผยออกมาแล้ว

กู้ชิงอวิ๋นหันไปมองร่างที่นอนอยู่บนเตียง เขาไม่อาจถามนางตรง ๆ แต่เขาสามารถปกป้องนาง และจัดเตรียมสถานการณ์ให้ปลอดภัยมากพอที่นางจะเปิดเผยความคิดเหล่านั้นออกมาเอง อย่างน้อยนับจากวันนี้ นางอยู่ในจวนตระกูลกู้แล้ว เขาย่อมมีโอกาสสังเกตและค้นหาความจริงมากขึ้น

เสียงเคาะประตูเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านนอกในยามดึก กู้ชิงอวิ๋นลุกจากตั่งอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูเพียงช่องเล็ก ๆ

บ่าวคนสนิทของเขายืนอยู่ด้านนอก

“คุณชายรอง”

“มีเรื่องใด”

บ่าวลดเสียงลง

“เมื่อครู่จับได้ว่าสาวใช้คนหนึ่งจากเรือนครัวพยายามเข้ามาใกล้เรือนหอของคุณชายขอรับ”

แววตาของกู้ชิงอวิ๋นเย็นลง

“นางอ้างเหตุผลใด”

“นางกล่าวว่าจะนำชาร้อนมาให้ แต่คนเฝ้าประตูไม่เคยได้รับคำสั่ง จึงควบคุมตัวไว้ก่อน”

“ตรวจสอบแล้วหรือยังว่านางเป็นคนของผู้ใด”

“ยังขอรับ แต่นางเพิ่งถูกย้ายเข้ามาทำงานในเรือนครัวเมื่อครึ่งปีก่อน ผู้แนะนำคือนายงานคนหนึ่งที่เคยรับใช้ในเรือนของคุณชายใหญ่”

กู้ชิงอวิ๋นเงียบไปชั่วขณะ

“อย่าเพิ่งทำให้เกิดความเคลื่อนไหว”

“ควบคุมตัวนางไว้ลับ ๆ ตรวจสอบคนในครอบครัวและผู้ที่นางติดต่อทั้งหมด”

“ห้ามแพร่งพรายว่าพวกเราสงสัยผู้ใด”

บ่าวรับคำ

“ขอรับ”

ก่อนที่อีกฝ่ายจะจากไป กู้ชิงอวิ๋นกล่าวเพิ่มเติม

“ตั้งแต่คืนนี้ เพิ่มคนเฝ้าเรือนอีกสองเท่า แต่ให้ทุกคนซ่อนตัวอยู่ในที่มืด อย่าทำให้ฮูหยินรู้สึกผิดปกติ”

“ขอรับ”

บ่าวถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ กู้ชิงอวิ๋นปิดประตู ก่อนจะหันกลับไปมองเตียงอีกครั้ง ซ่งอวี้หรูยังคงหลับสนิท ไม่รู้เรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

เขาเดินกลับไปยังตั่ง แต่ไม่ได้ล้มตัวลงนอนในทันที ดูเหมือนความกังวลของนางจะไม่ใช่เพียงการคาดเดา กู้ชิงเหิงส่งคนมาสอดแนมเรือนหอจริง ๆ

คืนนี้เป็นคืนแต่งงานของเขา แต่คนผู้นั้นกลับยังกล้ายื่นมือเข้ามา กู้ชิงอวิ๋นทอดสายตามองเปลวเทียนคู่ที่กำลังลุกไหม้อยู่บนโต๊ะ ในอดีตเขาอาจยังมองกู้ชิงเหิงเป็นพี่ชายที่ตนเองควรเคารพและปกป้อง แต่ความรู้สึกเหล่านั้นกำลังเปลี่ยนไปแล้ว

หากกู้ชิงเหิงคิดทำร้ายคนในตระกูล หากเขาคิดจะใช้ซ่งอวี้หรูเป็นหมากอีกครั้ง กู้ชิงอวิ๋นก็จะไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นพี่ชายที่เติบโตมาด้วยกัน หรือเป็นผู้ใดก็ตาม นับจากวันนี้ คนที่อยู่บนเตียงตรงหน้านั้นคือภรรยาของเขาและเขาจะไม่ยอมให้ผู้ใดแตะต้องนางได้เด็ดขาด

อากาศยามค่ำคืนในฤดูหนาวทำให้คนที่นอนบนตั่งรู้สึกหนาวจนนอนไม่หลับ เขาพลิกตัวอยู่หลายครั้งจนทำให้ซ่งอวี้หรูตื่น นางจ้องมองเขาที่นอนบนตั่งแข็งแถมยังต้องทนกับความหนาวเย็นสุดท้ายนางจึงได้เอ่ยออกมาเสียงเบา

“มานอนด้วยกันเถิด ใช่ว่าจะไม่เคยนอนด้วยกันเสียหน่อย”

“...”

เมื่อเห็นว่ากู้ชิงอวิ๋นไม่ตอบนางจึงได้เอ่ยออกมาเสียงเบา

“ถ้ามีคนรู้ว่าในคืนเข้าหอเจ้าบ่าวนอนบนตั่ง ข้าคงจะต้องเสียหน้าแน่”

ทันทีที่นางเอ่ยจบกู้ชิงอวิ๋นก็ขยับกายลุกขึ้นแล้วเดินมานอนบนเตียงเคียงข้างนางในทันที ไอเย็นที่ติดตัวเขามาทำให้นางอดดึงผ้าห่มคลุมร่างให้เขาไม่ได้

‘อากาศหนาวเย็นถึงเพียงนี้ยังจะมาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอีก ช่างเป็นคนดีจริงๆ’

‘เขาทำตัวเช่นนี้นี่เอง ซ่งอวี้หรูในนิยายจึงได้เข้าใจเขาผิด คิดว่าเขารังเกียจนาง โชคดีนะที่ข้าเข้าใจเขา เฮ้อ ทำตัวดีมากจนเกินไปจนเกิดเรื่องสินะ’

‘ไม่ได้การแล้วสิ่งแรกที่ข้าจะพูดกับสามีของข้าก็คือ ให้เขาช่วยทำตัวเป็นคนชั่วช้าเสียหน่อย ไม่งั้นก็เสียเปรียบตัวร้ายที่บังเอิญจับฉลากได้เป็นพระเอกอย่างกู้ชิงเหิง เพียงแต่คนดีๆ แบบนี้ ข้าจะตัดใจบอกให้เขาทำตัวเป็นคนชั่วได้หรือเปล่านะ’

“... เจ้ายังไม่นอนอีกหรือ หากเจ้านอนไม่หลับข้าสามารถทำให้เจ้านอนหลับได้นะ”

“หืม”

“เช่นนั้นข้าก็จะไม่เกรงใจเจ้าแล้ว”

เมื่อเขาพูดจบก็พลิกตัวขึ้นมาแล้วลงมือทำเรื่องที่เคยทำในคืนที่เขาถูกวางยาอีกครั้ง เปลวเทียนมงคลสั่นไหว เสียงเคลื่อนไหวภายในม่านมุ้งดังอยู่กว่าค่อนคืน ส่วนซ่งอวี้หรูนั้น เหนื่อยอ่อนจนไม่มีความคิดใดๆ ในหัวอีกต่อไป พอเขายอมปล่อยให้นางนอน นางก็หลับใหลไปในทันทีด้วยความอ่อนเพลีย...