บทที่ 35 ลงโทษคนทรยศ

ซ่งเหวินหยวนหลับตาลงอย่างเจ็บปวด เขารู้ว่าทุกคำที่บุตรสาวกล่าวล้วนเป็นความจริง เมื่อซ่งเหวินหยวนลืมตาขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ภายในแววตาของเขาไม่เหลือความอ่อนโยนให้โจวเยี่ยนเหมยอีกแล้ว

“นับจากวันนี้ ถอดชื่อโจวเยี่ยนเหมยออกจากทะเบียนบ่าวไพร่ในจวน โบยตีนางสามสิบไม้ข้อหาที่นางมีใจคิดทรยศข้า ให้ทุกคนในจวนได้เห็นว่าคนที่ไม่ซื่อสัตย์ต่อข้าผู้เป็นนายจะต้องมีจุดจบเช่นไร”

ซ่งเหวินหยวนเอ่ยพลางจ้องมองโจวเยี่ยนเหมยด้วยสายตาเย็นชา อยู่ด้วยกันมาตั้งนานหลายปีใช่ว่าเขาจะไม่หวั่นไหว เขาเป็นแค่ปุถุชนคนธรรมดาหาใช่หินผาแต่อย่างใด แต่สิ่งที่นางทำมันเกินกว่าที่เขาจะให้อภัยนางได้จริงๆ

“ในเมื่อนางชอบทำตัวเป็นหญิงคณิกามากชู้หลายชายนัก หลังจากโบยนางสามสิบไม้แล้วก็ขายนางเข้าหอคณิกาไปเสียเถิด ให้นางได้ใช้ความสามารถของนางที่นั่นได้อย่างเต็มที่”

โจวเยี่ยนเหมยเบิกตากว้าง

“นายท่าน! เหตุใดท่านจึงได้ใจดำถึงเพียงนี้ข้าปรนนิบัติท่านมาตั้งนานหลายปี ท่านไม่มีเยื่อใยให้ข้าบ้างเชียวหรือ”

ซ่งเหวินหยวนจ้องมองนางแล้วส่งเสียงหัวเราะแผ่วต่ำออกมา

“เยื่อใยอย่างนั้นหรือ แล้วเจ้าเล่ามีเยื่อใยให้ข้าบ้างหรือไม่ ข้าอุตส่าห์รับตัวเจ้ามาจากหอสังคีตไม่สนใจอดีตอันเน่าเหม็นของเจ้า ยกจวนแห่งนี้ของข้าให้เจ้าดูแลมาตั้งนานหลายปี ไม่เคยรับสตรีอื่นเข้ามาในจวนให้เจ้าระคายใจ แต่เจ้ากลับไม่รู้จักพอและไม่รู้จักสำนึกบุญคุณ โลภมากอยากได้ในสิ่งที่ไม่สมควรจะได้”

“เจ้าหลอกลวงข้า แอบไปมีความสัมพันธ์กับผู้อื่นลับหลังข้ายังไม่พอ ยังกล้าจงใจปิดบังเรื่องที่เจ้าตั้งครรภ์กับผู้อื่น แถมยังกล้านำเด็กในครรภ์มาหลอกลวงว่าเป็นลูกของข้าอีกด้วย”

“เจ้าหลอกลวงข้าจนถึงขั้นนั้นแล้วก็ยังไม่พอใจ ยังกล้ามีใจริษยาคิดทำลายชีวิตของบุตรสาวของข้า แถมยังละโมบอยากได้ทรัพย์สินของบุตรสาวของข้าอีก”

“สตรีเช่นเจ้าข้ายังจะเหลือเยื่อใย ปล่อยให้เจ้ามาเพิ่มหมวกเขียวบนศีรษะของข้าอีกหลายใบหรืออย่างไร ข้าแค่ขายเจ้าทิ้งไปไม่สั่งให้คนโบยตีเจ้าจนตายแล้วนำไปโยนให้แร้งกากินก็นับว่าข้าเมตตาเจ้ามากแล้ว”

“ตรวจสอบบัญชีและทรัพย์สินทั้งหมดของนาง สิ่งใดเป็นของหรูเอ๋อร์ ให้นำกลับคืนมาทั้งหมด”

“ส่วนทรัพย์สินที่ถูกโอนไปให้เสิ่นเจ๋อ...”

เขาหยุดเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความอึดอัดและความโกรธที่ต้องกดข่มไว้ ยามนี้ราชสำนักกำลังปั่นป่วน หลี่ยวนฮ่องเต้มีพระพลานามัยทรุดโทรม เหล่าองค์ชายต่างเริ่มรวบรวมกำลังและแบ่งฝักฝ่ายเพื่อเตรียมแย่งชิงราชบัลลังก์

แม้องค์รัชทายาทจะมีฐานะมั่นคงและได้รับการสนับสนุนจากขุนนางเก่าแก่หลายตระกูล แต่พระองค์กลับไม่ได้รับความโปรดปรานจากหลี่ยวนฮ่องเต้สกุลเดิมของอดีตฮองเฮาก็อ่อนกำลังลงมากแล้ว

ตรงกันข้าม องค์ชายหกและองค์ชายเจ็ดต่างมีสกุลฝ่ายมารดาคอยหนุนหลังอย่างแข็งแกร่ง

ส่วนเสิ่นเจ๋อรับใช้ใกล้ชิดฝ่าบาท มีอำนาจเหนือองครักษ์หลวง และรู้ความลับในวังมากมาย เวลานี้ซ่งเหวินหยวนไม่อาจเปิดศึกกับอีกฝ่ายอย่างโจ่งแจ้งด้วยเรื่องชู้สาวภายในจวนได้ หนทางที่เขาจะเล่นงานเสิ่นเจ๋อได้ก็คือจะต้องหาความผิดในหน้าที่การงานของเสิ่นเจ๋อไปถวายต่อหน้าพระพักตร์เพียงเท่านั้น

เขาเป็นอัครเสนาบดีมานานหลายปีย่อมจะรู้พระทัยของหลี่ยวนฮ่องเต้มากพอสมควร ยามนี้สิ่งที่หลี่ยวนฮ่องเต้กำลังหวาดกลัวอยู่เขาย่อมรู้ดี และวิธีที่จะสามารถเล่นงานเสิ่นเจ๋อได้ก็การคือทำลายความไว้วางพระทัยที่หลี่ยวนฮ่องเต้ทรงมีต่อเสิ่นเจ๋อ ซึ่งเขามั่นใจว่าเป็นเรื่องง่ายดายมากสำหรับเขา...

“เรื่องของเสิ่นเจ๋อ ข้าจะจัดการเอง”

เขากล่าวเสียงต่ำ จากนั้นจึงหันไปมองซ่งอวี้เหวิน เด็กชายตัวสั่นทันที

“ส่วนเจ้า...”

ซ่งเหวินหยวนเงียบไปนาน แม้จะรู้แล้วว่าไม่ใช่บุตรแท้ ๆ แต่ความผูกพันเกือบสิบปีไม่อาจหายไปในชั่วพริบตา

เขาเคยอุ้มเด็กคนนี้

เคยสอนให้เขาเขียนอักษร

เคยดีใจเมื่อได้ยินคำว่า “ท่านพ่อ” เป็นครั้งแรกจากปากของเด็กชายผู้นี้

ความทรงจำเหล่านั้นล้วนเป็นของจริงแต่การหลอกลวงก็เป็นของจริงเช่นกัน

“ในเมื่อไม่ใช่บุตรชายตระกูลซ่งก็ควรจะลบชื่อออกจากผังของวงตระกูลไปเสีย ในเมื่อบิดาแท้ๆ ของเจ้ารับรู้เรื่องนี้ดีเจ้าก็จงไปหาเขาเสีย ทรัพย์สินที่เคยเป็นของพี่สาวของเจ้า เจ้าจงส่งคืนกลับมาให้หมด”

“ท่านพ่อ!”

เสียงของซ่งอวี้เหวินเต็มไปด้วยความสั่นเครือ ซ่งเหวินหยวนจึงได้เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“ถึงอย่างไรข้าก็เลี้ยงดูเจ้ามานานหลายปี ข้าจะมอบเรือนหลังหนึ่งให้เจ้า เจ้าจะยังคงสามารถเข้าเรียนในสำนักศึกษาหลวงได้ แต่จะไม่ใช่ในฐานะบุตรชายของข้าอีกต่อไป”

คำพูดของซ่งเหวินหยวนทำให้ซ่งอวี้เหวินเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความข่มขู่

“ท่านไม่กลัวหรือว่าเมื่อผู้อื่นรู้ว่าท่านอัครเสนาบดีเช่นท่านต้องเลี้ยงดูข้าที่เป็นลูกของชายชู้มานานหลายปีแล้วชื่อเสียงของท่านจะเสื่อมเสีย”

คำพูดของเขาทำให้ซ่งเหวินหยวนหัวเราะออกมา

“ก็แค่เสื่อมเสียชื่อเสียงข้าจะไปกลัวทำไม ข้าก็โง่จริงๆ นั่นแหละที่เลี้ยงดูลูกของชายชู้เช่นเจ้ามาตั้งนานหลายปี แถมยังมองไม่ออกอีกด้วยว่าบุตรชายที่ข้าเลี้ยงดูมาจะชอบทำตัวเป็นหมาป่าตาขาวหันมาข่มขู่คนเลี้ยงดูเจ้ามานานหลายปีได้อย่างแล้งน้ำใจเช่นนี้”

คำพูดของซ่งเหวินหยวนทำให้ซ่งอวี้เหวินเนื้อตัวสั่นเทา เขารีบคลานเข้าไปหาแล้วกอดขาของซ่งเหวินหยวนเอาไว้

“ท่านพ่อ!”

“ข้าไม่อยากออกจากตระกูลซ่ง ข้าจะเชื่อฟังท่านทุกอย่าง ข้าจะไม่เรียกร้องสิ่งใดขอแค่เพียงท่านอย่าขับข้าออกจากตระกูลซ่งได้หรือไม่”

ซ่งเหวินหยวนเบือนหน้าออก

“พาตัวเขาไป หากผู้ใดถามก็จงบอกออกไปว่าเขาไม่ใช่คุณชายน้อยจวนอัครเสนาบดีอีกต่อไปแล้ว”

บ่าวสองคนรีบเข้ามาประคองซ่งอวี้เหวินขึ้น โจวเยี่ยนเหมยเองก็ถูกสาวใช้ควบคุมตัวไว้ ก่อนถูกพาออกไป นางยังคงร้องเรียกซ่งเหวินหยวนไม่หยุด

“นายท่าน! ข้ารักท่านจริง ๆ ข้าทำทุกอย่างเพราะข้าไม่มีทางเลือก ท่านจะลงโทษข้าเช่นนี้ไม่ได้นะเจ้าคะ”

แต่ซ่งเหวินหยวนไม่หันกลับไปมองอีก จนกระทั่งเสียงร้องของนางห่างออกไปและประตูปิดลง ภายในห้องจึงกลับคืนสู่ความเงียบ

ซ่งอวี้หรูมองบิดาที่ดูเหมือนแก่ลงไปหลายปีในเวลาเพียงไม่กี่อึดใจ นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปตบแขนเขาเบา ๆ

“ท่านพ่อ! วันนี้อาจจะเจ็บปวด แต่วันหน้าท่านจะรู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ถูกต้องแล้ว”

ซ่งเหวินหยวนพยักหน้าอย่างเงียบงัน เขาหันไปมองกู้ชิงอวิ๋น สีหน้าปรากฏความอับอายขึ้นเล็กน้อย เรื่องน่าอับอายในครอบครัวกลับถูกบุตรเขยเห็นทั้งหมด แต่กู้ชิงอวิ๋นกลับประสานมือแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“ท่านพ่อตาไม่ต้องกังวล เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ ข้าจะไม่แพร่งพรายออกไปให้คนนอกรับรู้อย่างแน่นอนขอรับ แม้แต่คนตระกูลกู้ก็จะไม่รู้เรื่องนี้”

“ส่วนเรื่องผู้บัญชาการเสิ่น หากท่านต้องการให้ช่วย ข้าสามารถหาเรื่องเล่นงานเขาได้ ถึงอย่างไรหลายปีมานี้เขาก็สร้างศัตรูเอาไว้ไม่น้อย”

ซ่งเหวินหยวนมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ขอบใจเจ้ามาก แต่ไม่ต้องหรอก ที่ข้าเป็นอัครเสนาบดีได้ไม่ใช่เพราะโชคช่วย วางใจเถิด... ข้าไม่คิดจะปล่อยเสิ่นเจ๋อไปหรอก เพียงแต่เรื่องที่ข้าจะเล่นงานเขาจะต้องไม่ใช่เรื่องชู้สาวภายในจวน แต่ข้าจะเล่นงานเขาด้วยวิถีของขุนนางในราชสำนัก เพราะบทลงโทษจะไม่ใช่แค่เพียงการสูญเสียแค่เพียงตำแหน่ง แต่ข้าจะทำให้เขาคายทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยได้จากจวนของข้าไปคืนกลับมาให้หมดในคราวเดียว”

ซ่งอวี้หรูได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา

‘ดีจริง ๆ ขาทองคำของข้าไม่ได้มีไว้ให้ข้ากอดเพียงอย่างเดียว ยังใช้ช่วยเก็บกวาดเรื่องยุ่งยากได้ด้วย’

กู้ชิงอวิ๋นเหลือบมองภรรยามุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย นางคิดจะใช้เขาเก็บกวาดเรื่องยุ่งยากหรือ เช่นนั้นก็ใช้ไปเถิด อย่างน้อยในเวลาที่นางประสบปัญหา คนแรกที่นางจะนึกถึงคือเขา เพียงเท่านี้เขาก็พอใจแล้ว