กลับมาอีกครั้งพร้อมความแค้น 1.2

ย้อนเวลากลับไปบ้านหลิน เวลานี้ดูจะวุ่นวายอย่างมาก เพราะบ้านเฉินส่งแม่สื่อมาด้วยเรื่องสัญญาหมั้นหมาย ทำให้หลินเพ่ยหรานที่เป็นว่าที่เจ้าสาวกรีดร้องโวยวายออกมา เพราะเธอไม่ยินดีที่จะแต่งงานในครั้งนี้

“ฉันไม่แต่งนะแม่ อย่างไรฉันก็ไม่แต่ง ในหมู่บ้านมีใครไม่รู้บ้างว่า เฉินต้าเฟยทั้งขี้เกียจและหาดีแทบไม่เจอ หากฉันแต่งงานเข้าบ้านเฉินไป ไม่ต่างกับส่งให้ฉันไปตกนรกทั้งเป็นเลยเหรอ”

หลินเพ่ยหรานบอกกับคนเป็นแม่อย่างไม่พอใจ

“หัวเด็ดตีนขาดอย่างไร ฉันก็ไม่ยินดีที่จะแต่งงานในครั้งนี้”

“แล้วแกจะให้ฉันทำอย่างไร ในเมื่อสัญญาหมั้นหมายมันมีมานานแล้ว ที่สำคัญอีกสามวันงานแต่งก็เกิดขึ้น จะปรับเปลี่ยนอะไรตอนนี้ก็ทำไม่ได้แล้ว ตอนนั้นเงินหมั้นหมายที่บ้านหลินรับไว้ก็หลายร้อยหยวน หรือแกมีเงินคืนบ้านนั้นล่ะ” เจียงซื่อพูดขึ้นมาอย่างฉุนเฉียว เธอก็ไม่พอใจอย่างมากกับเรื่องนี้ไม่ต่างจากลูกสาว และเธอก็ไม่ต้องการคืนเงินให้กับบ้านเฉิน

“เงินตั้งห้าร้อยหยวนเชียวนะ แล้วที่สำคัญ เงินบ้านเราก็เหลือไม่เยอะแล้วด้วย ทางออกเดียวคือแกต้องแต่งงานเข้าบ้านเฉินตามกำหนด” เธอบอกกับลูกสาวเพื่อให้เข้าใจสถานการณ์ 

“แม่ไม่ต้องทำอะไรและเราไม่ต้องคืนเงินด้วย เพราะฉันมีความคิดที่ดี ๆ” หลินเพ่ยหรานพูดขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์หลังจากนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“ทำอย่างไรล่ะ” เจียงซื่อถามขึ้นมาอย่างสงสัย

“แค่เราเปลี่ยนตัวเจ้าสาวก็พอแล้วนี่แม่ อย่าลืมว่าบ้านหลินหลังนี้มีลูกสาวถึงสองคนเชียวนะ” หญิงสาวบอกอย่างเจ้าเล่ห์

“แล้วต้องทำอย่างไร” คนเป็นแม่ขยับเข้าไปถามอย่างใคร่รู้

“ฉันตั้งใจว่าจะจัดฉากให้หลินเม่ยเม่ย มีความสัมพันธ์กับเจ้าบ่าวอย่างเฉินต้าเฟย อย่างไรเสียคนเจ้าชู้อย่างมันย่อมต้องยินยอม เพราะนังเม่ยเม่ยหน้าตาก็สวยไม่ใช่ย่อยเลย แต่เพราะไม่ค่อยได้แต่งตัวเลยดูหม่นหมองไปบ้าง”

หลินเพ่ยหรานบอกแผนการของเธอให้ผู้เป็นแม่ฟังอย่างไม่ปิดบัง

“เป็นแผนการที่ดี” เจียงซื่อพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

สองแม่ลูกยิ้มให้กันอย่างอารมณ์ดีและร่วมกันวางแผนว่าจะจัดฉากอย่างไร

กลับมาทางหลินเม่ยเม่ย ตอนนี้หญิงสาวลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจที่เหมือนตนเองไม่ได้เป็นอะไร

“ฉันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ” เธอถามตัวเองเบา ๆ

จากนั้นก็มองรอบกายและไปสะดุดกับบางสิ่ง เธอมองสิ่งนั้นด้วยความงุนงงสงสัย

“นี่ฉันกลับมาอยู่ที่บ้านหลินอย่างนั้นเหรอ” หลินเม่ยเม่ยพูดกับตัวเองอีกครั้ง เมื่อมองดูแล้วรับรู้ว่าเธอมานอนอยู่ในห้องนอนของตนเองในบ้านหลิน

หญิงสาวค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วเดินมาที่ฝาผนัง ที่มีปฏิทินแขวนอยู่ ทำให้รู้ว่าตอนนี้เธอย้อนกลับมาก่อนจะแต่งงานสามวัน เธอนั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้ว ก่อนจะยกยิ้มมุมปากด้วยความพอใจ ที่สามารถย้อนเวลากลับมาแก้ไขอดีตได้อีกครั้ง

“ฉันย้อนเวลากลับมาจริง ๆ ด้วย คอยดูเถอะ คราวนี้ฉันจะเอาคืนให้พวกแกกระอักเลือดเลยล่ะ ให้สาสมยิ่งกว่าที่พวกแกเคยทำร้ายฉัน” เธอพูดดีใจในตอนแรก และพูดอย่างแค้นใจและคิดทำจริงอย่างที่ลั่นวาจาออกมาในตอนที่นึกถึงคนที่เคยทำร้ายตัวเอง

คนแรกที่เธอนึกถึงคือน้องสาวต่างแม่กับแม่เลี้ยงของเธอ

“หลินเพ่ยหราน เจียงซื่อ คราวนี้อย่ามาหาว่าฉันร้ายไม่ได้นะ เพราะเธอร้ายกับฉันก่อน หึ ๆ” เธอพูดออกมาพร้อมกับแสยะยิ้มอย่างเหี้ยมโหด

ขณะนั้นเองเธอยกมือขึ้นลูบหน้าและมือไปสะดุดบางอย่าง จึงเดินไปที่กระจก พอมองไปในกระจกก็พบว่าต่างหูคู่นั้นติดหูเธอมาด้วย นี่จึงสร้างความแปลกใจและตกใจให้กับเธอไม่น้อยเลย

“นี่คือความฝันหรือเรื่องจริงกันแน่ เพราะก่อนแต่งงานฉันยังไม่มีต่างหูนี้มาก่อน” เธอจับต่างหูและถามตัวเองเบา ๆ ก่อนจะดวงตาเบิกกว้างเมื่อคิดอะไรขึ้นมาได้

“หรือว่า....” เธอพูดอย่างตื่นเต้น

เพราะได้ยินเรื่องเล่ามาบ้าง หลินเม่ยเม่ยจึงตัดสินใจกัดนิ้วตัวเองจนเลือดออก แล้วนำเลือดนั้นแต้มไปที่ต่างหูข้างหนึ่ง วูบเดียวร่างของเธอก็คล้ายกับถูกดูดไปในหลุมอากาศ และโผล่มายังสถานที่แห่งหนึ่งทันที