บทที่ 1.2 นางร้ายถูกหลอกให้รัก

หญิงสาวพลันน้ำตาเอ่อคลอ เพราะตนคือสตรีที่มาจากโลกอนาคต จึงไม่ชมชอบการใช้สามีร่วมกับผู้อื่น

ยามนี้เขาจะรับนางไปเป็นอนุภรรยา ฉะนั้นสตรีนามไป๋ลี่เซียนก็คือพระชายาชินอ๋องเช่นนั้นหรือ

นางมาก่อน กระทั่งคลอดสายเลือดเขาออกมา ไฉนบุรุษที่นางรักนักรักหนาจึงทำแบบนี้เล่า

“หม่อมฉันไม่ไปเพคะ เชิญท่านอ๋องแต่งงานกับแม่นางไป๋เถิด หม่อมฉันจะใช้ชีวิตตามลำพังกับลูก” มู่หว่านอินกลืนก้อนแข็ง ๆ ลงคอ

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ” น้ำเสียงชินอ๋องแข็งกร้าว

ชายหนุ่มคว้าข้อมือหญิงสาว ดึงร่างนางขึ้นมาปะทะแผงอกแกร่ง ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปใกล้

นางงดงามมาก คิ้วเรียงตัวสวย ดวงตากลมโต จมูกโด่งพอดิบพอดี ริมฝีปากอวบอิ่มแดงเรื่อ เรียกได้ว่าสะคราญโฉมอันดับหนึ่งในแคว้นต้าเซี่ย

มู่หว่านอินเบือนหน้าหนี นางไม่อยากใกล้เขา เพราะบุรุษตรงหน้ากำลังจะมีสตรีอื่น

“ไปกับข้า” ไม่รอหญิงสาวปฏิเสธ ชายหนุ่มบีบบังคับให้นางติดตามไปยังรถม้า พร้อมกับสั่งองครักษ์พาตัวเด็กหญิงนามเสี่ยวเป่าตามมาด้วย

ขบวนรถม้าของชินอ๋องเต็มไปด้วยองครักษ์มากมาย ด้วยกำลังของสตรีคนเดียวเช่นนาง หากหนีตอนนี้คงไม่รอด อย่างไรก็ไม่มีทางพ้นเงื้อมมืออีกฝ่าย

เสี่ยวเป่าถูกควบคุมตัวไปอยู่รถม้าคันด้านหลัง ส่วนนางถูกชินอ๋องพามานั่งรถม้าคันแรก มู่หว่านอินอยากถามเขา ความรักที่เคยมีให้กันลืมสิ้นจนหมดแล้วหรือ ทว่าพอมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลา นางก็เลือกเม้มปากเป็นเส้นตรง

เรื่องนี้มองจากการกระทำก็รู้แล้ว มิจำเป็นต้องถามให้ตนเองเจ็บไปมากกว่านี้

“ท่านอ๋อง ปล่อยหม่อมฉันกับลูกไปเถิดเพคะ”

“ไม่”

มู่หว่านอินไม่เข้าใจ เขาไม่รักกันแล้ว ไฉนจึงเลือกพานางเข้าจวนอ๋องเป็นอนุภรรยา

“หม่อมฉันไม่ชอบที่ท่านอ๋องมีสตรีอื่น” คราวนี้มู่หว่านอินเลือกบอกเขาอย่างตรงไปตรงมา แล้วเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาคม

แววตาของเขาราบเรียบราวกับแม่น้ำยามไร้คลื่น ชินอ๋องไม่เอ่ยแก้ตัวหรือกล่าวสิ่งใดออกมาสักคำเดียว

ภายในรถม้าถูกปกคลุมด้วยความเงียบอันชวนอึดอัด มีเพียงเสียงล้อบดเบียดกับพื้นถนนดังกุกกัก มู่หว่านอินจ้องมองเสี้ยวหน้าอันเฉยชาของฉู่จินหยาง หัวใจของนางยิ่งทวีความเหน็บหนาว

 บุรุษที่เคยตระกองกอดและพร่ำบอกรักนางด้วยความอ่อนโยนในบ้านหลังเล็ก บัดนี้กลายเป็นชินอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่ไร้หัวใจและมองนางเป็นเพียงสิ่งของที่ต้องควบคุมสั่งการ

นางหลุบตาลงมองมือของตนเองที่กำเข้าหากันแน่นบนตัก พยายามรวบรวมสติ หากทำให้เขาโมโห ย่อมไม่เป็นผลดีต่อตัวนางและเสี่ยวเป่าที่อยู่รถม้าคันหลัง

ผ่านไปสักพัก ขบวนรถม้าก็หยุดนิ่ง มู่หว่านอินถูกสั่งให้รอด้านใน ส่วนชินอ๋องออกไปด้านนอก นางได้ยินเสียงเขาพูดกับไทเฮาอย่างนอบน้อม

หญิงสาวหัวเราะในลำคอ เพราะถูกบุรุษที่รักนักรักหนาซ่อนราวกับเป็นสิ่งของผิดกฎหมายในแคว้นต้าเซี่ย

ความรักที่เคยมีให้กัน บางครั้งอาจไม่เคยเกิดขึ้นเลย...

ขบวนรถม้าแล่นผ่านประตูจวนชินอ๋องอันโอ่อ่า ยิ่งทำให้นางรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่กรงขังทองคำ

เฟิ่งสุ่ยเข้ามารับตัวสองแม่ลูกให้แยกย้ายไปพักที่เรือนหลังเล็ก ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับอนุภรรยาที่ไร้ความสำคัญ

ทันทีที่ประตูเรือนปิดลงและพ้นสายตาของเหล่าองครักษ์ เสี่ยวเป่าก็โผเข้ากอดเอวมารดาไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว

มู่หว่านอินย่อตัวลง ยิ้มให้ลูกสาวพร้อมลูบหัวเบา ๆ “แม่อยู่ที่นี่ลูก”

แม้หัวใจนางกำลังอ่อนแอ ทว่าตนคือที่พึ่งเดียวของลูก หากไม่เข้มแข็ง แล้วใครจะปกป้องเสี่ยวเป่าเล่า

หญิงสาวจับจูงมือลูกไปนั่งพักบนตั่งนิ่ม ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยคำปลอบประโลมบุตรสาว ประตูเรือนพักหลังเล็กก็ถูกผลักออกอย่างแรง ร่างสูงใหญ่ของฉู่จินหยางก้าวเข้ามาด้านใน เสียงก้าวเดินอันหนักแน่นของเขาทำให้บรรยากาศในห้องอึดอัดลงหลายส่วน

เสี่ยวเป่าที่สะดุ้งตกใจ รีบซุกหน้าลงกับตักมารดา ร่างเล็กสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว มู่หว่านอินโอบกอดบุตรสาวไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบสายตาชินอ๋องอย่างหวาดระแวง

ฉู่จินหยางหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าสองแม่ลูก ดวงตาคมที่ในอดีตเคยเต็มไปด้วยความรักยามมองนาง บัดนี้กลับฉายแววเย็นชาไร้ความรู้สึก ชายหนุ่มปรายตามองเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังสั่นเทา

สายตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม ก่อนจะเอ่ยว่า

“เด็กที่เกิดจากความไม่ตั้งใจก็นับเป็นมารหัวขนดี ๆ นี่เอง”

สิ้นคำพูดใจร้าย หัวใจมู่หว่านอินก็วูบโหวง คล้ายถูกมีดกรีดลงมาซ้ำ ๆ จนแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี

ไม่ตั้งใจหรือ? ค่ำคืนหวานชื่นระหว่างเขาและนางในอดีต แท้จริงก็เป็นเพียงความคิดของนางด้านเดียว

วาจาที่ออกมาจากปากร่างสูงใหญ่ทำลายโลกใบเล็ก ๆ ของเด็กหญิงลงในพริบตา

มือเล็ก ๆ พยายามกำสาบเสื้อของมารดาไว้แน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มซุกซบลงกับตักของมู่หว่านอิน เพราะท่านแม่คือสิ่งเดียวที่ช่วยยึดเหนี่ยวจิตใจอันบอบช้ำ แต่ถึงกระนั้น เสียงหัวใจที่เต้นระรัวของมารดากลับยิ่งส่งผ่านความรู้สึกแตกสลายมาถึงตัวเด็กหญิง

บิดาที่ตนเคยฝันถึง บุรุษที่แอบมองผ่านช่องประตูด้วยความหวังว่าจะได้ขี่คอเหมือนเด็กคนอื่น บัดนี้กลับกลายเป็นคนน่ากลัว

ความเสียใจและความหวาดกลัวถาโถมจนเด็กหญิงไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงสะอื้น ได้แต่เกร็งตัวอยู่ในอ้อมกอดของมารดา ปล่อยน้ำตาหยดเล็ก ๆ ไหลออกมาด้วยความทรมาน