บทที่ 2.1 นางร้ายสิ้นใจ

หลังทิ้งถ้อยคำใจร้ายและสายตาเหยียดหยามไว้ ฉู่จินหยางก็หมุนกายเดินออกจากเรือนไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

มู่หว่านอินยังคงนั่งค้างอยู่ในท่าเดิม แขนสองข้างกอดร่างเล็กที่สั่นสะท้านไม่หยุด หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลลงสู่บุตรสาว ความเจ็บปวดบีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก

คำว่า ‘มารหัวขน’ จากปากชายผู้เป็นสามี ยิ่งกว่าดาบแหลมคมที่กรีดลงบนบาดแผลสด

นางทุ่มเทรักด้วยหัวใจบริสุทธิ์ เฝ้ารอเขาร่วมสี่ปีด้วยความซื่อสัตย์ แต่สิ่งที่ได้รับตอบแทนกลับเป็นการหลอกลวง ที่ผ่านมาล้วนเป็นการหลอกลวงทั้งหมด

ยามนั้นเสี่ยวเป่าในอ้อมกอดตัวสั่นราวกับลูกนก เด็กหญิงซุกหน้าลงกับตักมารดาไม่ยอมเงยขึ้นมามองสิ่งใด มู่หว่านอินได้แต่ลูบแผ่นหลังบุตรสาวเบา ๆ พยายามกล้ำกลืนก้อนความเจ็บปวดลงคอ

นางไม่อาจลืมสายตาคมกริบคู่นั้นได้ สายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ ราวกับเห็นพวกตนเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ไร้ค่า

“ต่านแม่...” ท่านแม่

เสียงเล็กเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ร่างกายของเสี่ยวเป่ายังคงสั่นสะท้าน

“แม่อยู่นี่แล้วลูก ไม่ต้องกลัวนะ” มู่หว่านอินปลอบลูก แม้ตนเองกำลังย่ำแย่มากก็ตาม

วันต่อมา เสียงประตูเรือนหลังเล็กถูกเปิดออก ผู้ที่ก้าวเข้ามาคือสาวรับใช้นาม ‘หนิงหนิง’ ที่ฉู่จินหยางส่งมาดูแล อีกฝ่ายย่อกายทำความเคารพตามมารยาทด้วยสีหน้าราบเรียบ ก่อนจะวางของลงบนโต๊ะใกล้เตียงนอน

มู่หว่านอินมองถาดอาหารและเสื้อผ้าชั้นดีบนโต๊ะ ดวงตาพลันไหววูบ นางรู้ดีว่านี่ไม่ใช่การดูแลด้วยความรัก แต่เป็นเพียงการจัดการให้เข้าที่เข้าทาง เพื่อไม่ให้นางก่อความวุ่นวายในจวนเท่านั้น

“ท่านอ๋องสั่งให้ข้าน้อยมาดูแลความสะดวกของอนุมู่และคุณหนูตัวน้อยเจ้าค่ะ”

“ขอบใจเจ้ามาก” มู่หว่านอินตอบกลับไปตามมารยาท

เวลาหมุนผ่านไปอย่างเชื่องช้า แต่ละวันในจวนอ๋องราวกับฝันร้าย ข่าวคราวการเตรียมงานอภิเษกสมรสระหว่างชินอ๋องฉู่จินหยางและไป๋ลี่เซียน บุตรสาวอัครเสนาบดี ดังไปทั่วทุกซอกทุกมุมของจวน

เจ็ดวันให้หลัง เมื่อวันอภิเษกสมรสมาถึง เสียงมโหรีลอดผ่านกำแพงเข้ามาถึงเรือนหลังเล็ก ราวกับจะตอกย้ำความต้อยต่ำของสองแม่ลูก

มู่หว่านอินนั่งอยู่ข้างหน้าต่าง มองดูผ้าสีแดงที่ถูกประดับประดาไปทั่วทั้งจวน ความรักสี่ปีที่นางเฝ้ารอคอย ชายหนุ่มที่เคยสัญญาว่าจะอยู่ดูแลกันตลอดไป บัดนี้กำลังจะเข้าพิธีแต่งงานกับสตรีอื่น ขณะที่นางและลูกถูกทิ้งไว้ในเรือนหลังเล็ก

ทว่าสิ่งที่ทำให้นางเจ็บปวดยิ่งกว่านั้นคืออาการของบุตรสาว

ตั้งแต่วันที่ฉู่จินหยางฝากคำพูดใจร้ายไว้ สภาพของเสี่ยวเป่าก็เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เด็กน้อยวัยสามขวบที่เคยร่าเริง บัดนี้กลับเงียบขรึม เสี่ยวเป่าไม่ร้องไห้โวยวาย และไม่ยอมเอ่ยปากพูดสิ่งใดออกมาแม้แต่น้อย

ดวงตากลมโตว่างเปล่า เด็กหญิงมักจะนั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง มือเล็ก ๆ กำสาบเสื้อตัวเองไว้แน่น ไม่ยอมกินอาหารสักคำ

และเมื่อมู่หว่านอินพยายามโอบกอด ร่างเล็กก็จะเกร็งตัวคล้ายหวาดกลัวสิ่งรอบข้างตลอดเวลา อาการตรอมใจของลูกหนักขึ้นทุกวัน จนร่างกายที่เคยอวบอ้วนซูบผอมลง

“เสี่ยวเป่า กินข้าวสักหน่อยนะลูก” มู่หว่านอินพยายามยิ้มทั้งน้ำตา ยื่นช้อนข้าวต้มไปตรงหน้าบุตรสาว

เด็กหญิงเพียงแค่ปรายสายตามองเงียบ ๆ ก่อนจะเบือนหน้าหนีแล้วซุกตัวเข้าหาหมอน ไม่ส่งเสียงตอบรับหรือแสดงความรู้สึก มู่หว่านอินหัวใจแหลกสลาย นางรู้ว่าลูกกำลังประสบภาวะสะเทือนใจอย่างรุนแรงจากการถูกบิดาแท้ ๆ กล่าวถ้อยคำใจร้ายใส่และปฏิบัติด้วยราวกับไม่ใช่ลูก

“เสี่ยวเป่า มองหน้าแม่สิลูก” มู่หว่านอินพยายามยื่นมือไปจับใบหน้าจิ้มลิ้ม ทว่าเสี่ยวเป่ากลับเบือนสายตาหลบ ไม่ยอมสบตากับมารดา ดวงตากลมโตฉายแววสิ้นหวังเกินกว่าเด็กในวัยเดียวกันควรจะมี

ความเจ็บปวดบีบรัดหัวใจของมู่หว่านอินจนแทบหายใจไม่ออก หากปล่อยไว้เช่นนี้ ลูกสาวของนางคงต้องตรอมใจตายไปจริง ๆ เป็นแน่

ด้วยความห่วงบุตรสาว นางจึงตัดสินใจไหว้วานหนิงหนิงให้ช่วยตามท่านหมอประจำจวนมาตรวจดูอาการของเสี่ยวเป่า

“หนิงหนิง ตามท่านหมอมาดูอาการลูกสาวข้าที นางไม่ยอมกินอาหารมาหลายวันแล้ว”

หนิงหนิงถอนหายใจออกมาเบา ๆ “ข้าน้อยจะลองไปแจ้งท่านหมอให้ แต่ยามนี้ในจวนกำลังยุ่งกับงานแต่งงานของท่านอ๋อง ไม่รู้ว่าท่านหมอจะมีเวลาว่างหรือไม่”

ไม่นานนัก ท่านหมอชราประจำจวนอ๋องก็เดินทางมาถึง เขาจับข้อมือเล็กของเสี่ยวเป่าเพื่อตรวจชีพจรอยู่นาน สีหน้าราบเรียบ ก่อนจะถอนหายใจยาว

“ท่านหมอ ลูกสาวของข้าเป็นอย่างไรบ้าง เหตุใดนางจึงไม่ยอมพูด ไม่ยอมกินเช่นนี้” มู่หว่านอินเอ่ยถามด้วยความร้อนใจ

ท่านหมอปรายตามองสองแม่ลูกอย่างดูแคลน “ชีพจรของคุณหนูน้อยปกติดี ร่างกายไม่ได้เจ็บป่วยแต่อย่างใด สตรีเช่นท่านอย่าได้วิตกไปเองเลย เด็กเพียงแค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้น ให้พักผ่อนเสียหน่อยก็หาย”

คำตอบของหมอประจำจวนทำให้มู่หว่านอินชะงัก ร่างกายปกติหรือ? เด็กวัยสามขวบที่ไม่ยอมกินข้าว ไม่พูดไม่จา และแววตาว่างเปล่าเช่นนี้จะเรียกว่าปกติได้อย่างไร