LOGINเหล่าขุนนางและครอบครัวทยอยเข้ามานั่งประจำที่ซึ่งทางวังหลวงจัดเตรียมไว้ บรรยากาศโดยรอบอบอวลด้วยกลิ่นหอมของดอกเบญจมาศและดอกไม้นานาพันธุ์ แสงจันทร์สาดลงเหนือยอดไม้ ท่ามกลางดวงดาวที่พร่างพราวเต็มท้องฟ้า สายลมยามค่ำคืนพัดเอื่อย ๆ ให้บรรยากาศผ่อนคลายยิ่งนัก จางเหว่ยถิงนั่งอยู่ข้างบุตรสาวได้ไม่นาน เหล่
วันเวลาล่วงเลยมาจนถึงเทศกาลชมดอกเบญจมาศ งานเลี้ยงที่ฉีฮองเฮาทรงเป็นแม่งานจัดขึ้นเป็นประจำทุกปี จุดประสงค์ของงาน นอกจากเปิดโอกาสให้เหล่าขุนนางและเชื้อพระวงศ์ได้ชมความงดงามของดอกเบญจมาศที่ผลิบานเพียงปีละครั้งแล้ว อีกหนึ่งความตั้งใจก็คือการเปิดโอกาสให้หนุ่มสาวได้ทำความรู้จักและสานสัมพันธ์กัน เผื่อจะพ
เหว่ยถิงมองบุตรสาวที่วิ่งเข้ามาหาแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบาๆ ดูท่าวันนี้… จวนของเขาคงมีเรื่องให้ปวดหัวอีกแล้วกระมัง “มีอันใดกัน หลิงหลิงลูกพ่อ พ่อบอกเจ้ากี่ครั้งกี่หนแล้วว่าอย่าวิ่งเช่นนี้ เหมือนม้าดีดกะโหลก ไม่มีความเป็นกุลสตรีเอาเสียเลย!” “เจ้าอายุจะยี่สิบหนาวแล้วนะ แต่จนป่านนี้ยังไม่มีบุรุษใดส
เฟยหลิงเดินกลับเข้าจวนด้วยใบหน้างอหงิกเต็มไปด้วยความหงุดหงิด พระเอก พระรอง ต่างก็เข้าข้างนางเอกกันหมด แล้วตัวนางร้ายอย่างนางเล่า? เหตุใดถึงไม่มีใครคิดจะเข้าข้างกันบ้างเลย! ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ใบหน้างามจึงบึ้งตึงจนลู่ชิวไม่กล้าเอ่ยถามสิ่งใด ได้แต่ถือชุดใหม่เดินตามคุณหนูของตนกลับเข้าเรือนไปอย่างเงีย
“ใต้เท้า ท่านมาพอดีเลยเจ้าค่ะ!” มารดาของเด็กน้อยรีบหันไปหาหวังหย่งทันที สีหน้าเปลี่ยนเป็นน่าสงสารราวกับเพิ่งพบที่พึ่ง “คุณหนูเฟยหลิงนางรังแกบุตรสาวของข้าเจ้าค่ะ นางหวาดกลัวจะแย่อยู่แล้ว ข้าเพียงหันหลังไปเลือกซื้อผักอยู่ครู่เดียว พอหันกลับมาก็เห็นว่านางกำลังดุบุตรสาวของข้าอยู่แล้ว” ‘หน็อยแน่! ใ
ตลอดเส้นทางจนกระทั่งรถม้าใกล้ถึงร้านขนมเฉินหวง เฟยหลิงเอาแต่นั่งนิ่ง ไม่เอ่ยสิ่งใดออกมาอีก เห็นที… นางคงต้องกลับไปอ่านหนังสือนิยายเล่มนั้นเสียแล้ว นางจำเป็นต้องรู้ว่าในบทความตอนต่อไปจะเกิดสิ่งใดขึ้น จะได้หาทางหลีกเลี่ยงชะตากรรมของตนเองให้ทัน เพราะตอนนี้นางยังไม่ได้ว่าจ้างชายชุดดำพวกนั้นให้ไปดั







