تسجيل الدخولตอนที่ 5 โถงโอสถเทียนอันเหมิน1
การเดินทางไปในตัวอำเภอจากหมู่บ้านเอ้อฉางนั้นไม่ยาก แต่ที่ยากลำบากในตอนนี้คือการจัดการกับปากของคน ตลอดการเดินทางบนเกวียนวัวประจำหมู่บ้าน เจียงหว่านหนิงต้องทนกับสายตาและคำพูดของชาวบ้านที่จ้องแต่จะถากถางดูแคลนนาง แต่ก็จะทำสิ่งใดได้...เมื่อเจ้าของร่างเดิมก็ทำเรื่องเอาไว้ไม่น้อย แต่คนที่มารับกรรมกลับเป็นนางคนนี้เสียได้
‘เมื่อไหร่จะถึงตัวอำเภอกัน น่ารำคาญเป็นบ้าเลย’ นางทำได้เพียงอดทนอดกลั้น แต่เหมือนบางคนจะไม่ชอบให้นางนิ่งเงียบไปเช่นนี้
“เจียงหว่านหนิง...เจ้านี่ช่างตายยากตายเย็นเหลือเกินนะ บ้านสกุลหนานตัดขาดกับเจ้าไปแล้วยังอุตส่าห์รอดตายมาได้” เสียงแหลมเล็กของสตรีนางหนึ่งดังขึ้นจากท้ายเกวียน ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนเป็นคู่กัดเก่ากับเจ้าของร่างเดิม
เจียงหว่านหนิงยกมือขึ้นปิดหูบุตรชายเอาไว้ทั้งสองข้าง ด้วยเด็กน้อยไม่ควรฟังคำพูดส่อเสียดของผู้ใหญ่แบบนี้ เสี่ยวเป่าอยู่ในวัยกำลังเรียนรู้เดี๋ยวเขาจะจำผิดๆไปใช้จะส่งผลร้าย
“ข้าจะรีบตายได้อย่างไรกันเล่า เดี๋ยวสามี! ของข้ากลับมาเตียงเย็นๆจะได้อุ่นขึ้น” และแน่นอนจุดเดือดของจางซูอวี้ก็คือหนานหนิงเฉิง บุรุษที่สตรีบ้านจางหมายปองแต่กลับไม่ได้ครอบครอง
“อ๊าย!!! สตรีไร้ยางอาย กล้าพูดออกมาได้ไม่อายปาก ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทั้งหลายฟังดูเถิด เจียงหว่านหนิงกล้าพูดเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนไม่รู้ลับหลังตอนที่พี่หนิงเฉิงไม่อยู่จะลักลอบทำเรื่องไม่ดีหรือไม่” จางซูอวี้เป็นพวกสตรีชาเขียวช่างเสี้ยมและเสแสร้งเก่ง ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงแพ้ทางตลอด แต่ต่อไปจะไม่เป็นเช่นนั้นอีก
จางซูอวี้ที่มองเจียงหว่านหนิงตั้งแต่ขึ้นเกวียน ไม่คิดว่านางสตรีชั่วร้ายจะเปลี่ยนไปเช่นนี้ มิใช่ว่านางใกล้ตายผอมแห้งหาความงามไม่ได้แล้วเหรอ เหตุใดจึงยังหน้าตางดงามเช่นนี้อยู่กัน
“ท่านป้า ท่านน้า ท่านอาทั้งหลาย ข้าเจียงหว่านหนิงเป็นสตรีที่ไม่ได้ดีนักแต่ก็เป็นสตรีที่ออกเรือนแล้ว คำกล่าวหาของจางซูอวี้ที่เป็นแม่นางให้ห้องหอคนหนึ่ง ข้าไม่กล้ารับไว้จริงๆ ไม่รู้ว่านางมีจุดประสงค์ใดกันแน่ หากแต่เป็นเมื่อก่อนตอนสามีข้ายังอยู่ นางก็เทียวไล่เทียวขื่อเข้าหาสามีข้าเป็นประจำ เช่นนี้แล้ว...”
เจียงหว่านหนิงที่เคยพูดจาตรงไปตรงมา เมื่อแปรเปลี่ยนเป็นคำพูดนุ่มนวลขึ้นแต่ยังคงตีตรงจุดเน้นความจริง ต่อให้เป็นแม่ชาเขียวอย่างจางซูอวี้ก็เถอะ
สตรีออกเรือนแล้วมานานหลายปีบนเกวียนต่างมองซ้ายมองขวา แต่เมื่อพิจารณาจากคำพูดแล้ว เจียงหว่านหนิงที่ปกติพุ่งชนอย่างเดียว วันนี้กลับสงบคำแต่ก็ยังตรงไปตรงมาจนพวกนางต้องมองจางซูอวี้ให้ดีอีกครั้ง ตั้งแต่ขึ้นเกวียนมาก็เป็นสตรีบ้านจางที่พูดปาวๆหาเรื่องตลอด
“สาวบ้านจาง เจ้าก็สงบปากสงบคำหน่อยเถอะ เจ้าก็เลยวัยปักปิ่นมาสองสามปีแล้วยังไม่ออกเรือน หากยังพูดจาเช่นนี้อยู่อีก เกรงว่าจะขายไม่ออกเข้าสักวัน”
ท่านน้าผู้หนึ่งที่ค่อนข้างเอ็นดูสาวบ้านจาง แต่ดูเหมือนวันนี้จะไม่ค่อยน่าเอ็นดูเหมือนเก่า นางจึงได้แต่เอ่ยเตือนขึ้น
“ใช่แล้ว สตรีแซ่เจียงเป็นสตรีที่ออกเรือนมีสามี นางจะพูดจาเลอะเทอะไปบ้างก็เป็นสีสัน ส่วนเรื่องที่เจ้าเทียวไปหลังหมู่บ้านคนก็รู้กันไปทั่ว นี่กระมังสาเหตุที่เจ้ายังไม่ได้เป็นฝั่งเป็นฝา น่าขายหน้าจริงๆ”
ท่านป้าที่ปกติรู้เรื่องราวของคนทั้งหมู่บ้าน เหลือบมองสาวบ้านจางที่นางมองแวบเดียวก็รู้ว่าเสแสร้ง ผิดจากสตรีชั่วแซ่เจียงที่ตาต่อตาฟันต่อฟัน ไม่ใช่พวกดอกบัวขาว
“หากเป็นข้า...สตรีที่มาข้องแวะสามีชาวบ้านคงถูกข้าไปยืนด่าหน้าบ้านสามวันสามคืนไปแล้ว เอาให้อับอายไปถึงบรรพบุรุษเลย ฮึ่ย!”
ท่านอาหญิงอีกคนก็ไม่ยิ่งหย่อน นางถูกสามีนอกใจหลายครั้งจึงจงเกลียดจงชังพวกสตรีที่เสนอหน้ามาอ่อยบุรุษของผู้อื่น ยิ่งเห็นสีหน้าท่าทางของสาวบ้านจางก็ยิ่งรู้สึกขัดตาขัดใจ และนี่เป็นตัวอย่างนิสัยของพวกเมียน้อยนอกบ้านที่สามีของนางแอบเลี้ยงไว้
เหล่าสตรีบนเกวียนล้วนเป็นสตรีที่ออกเรือนแล้วทั้งสิ้น ดังนั้นเรื่องข้องแวะสามีชาวบ้าน ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่ได้รับการยอมรับ หากเจียงหว่านหนิงเอาเรื่องนี้มาพูดกระแสตีกลับก็จะถูกส่งไปยังจางซูอวี้แทน เรียกได้ว่าตีให้ตายคาเกวียนไปเลย
“นี่พวกท่าน...พวกท่าน...” จางซูอวี้ที่ถูกตีแสกหน้าด้วยคำพูดจากหลายคนก็รู้สึกหน้าม้านพูดไม่ออก ยิ่งได้รับสายตาดูแคลนก็ยิ่งต้องก้มหน้าลง
‘คอยดูเถอะนางเจียงหว่านหนิง ข้าจะทำให้เจ้าโดนประณามหยามเหยียดจากพวกชาวบ้านให้ได้ ถึงตอนนั้นพี่หนิงเฉิงกลับมาต้องหย่าขาดจากเจ้าแน่’
“สตรีแซ่เจียง...ปกติข้าไม่เคยเห็นเจ้าออกไปไหน วันนี้จะไปทำสิ่งใดในอำเภอกัน คงไม่ได้...” ท่านป้าผู้หนึ่งที่นางเคยเห็นในหมู่บ้านอยู่บ้าง ไม่เพียงพูดเท่านั้นยังมองไปที่เสี่ยวเป่าที่นั่งอยู่บนตักของนาง นัยน์ตาคู่นั้นมีความสงสารเห็นใจเด็กชายตัวเล็ก
“เปล่าหรอกเจ้าค่ะ ข้านำของที่เก็บมาได้ไปขายเท่านั้นแหละ” นางยกตะกร้าที่เอาผ้าปิดเอาไว้ด้านบนออกมา เพื่อบอกว่านางจะขายของที่อยู่ในนี้ไม่ใช่บุตรชายตัวหอมนุ่มนิ่มบนตัก
“อ่อ...เช่นนี้นี่เอง” ท่านป้าผู้นั้นพยักหน้ารับมีท่าทางคล้ายโล่งใจ
ตอนพิเศษ5“คิดอะไรแบบนั้น...ต่อให้ไม่มีฝันนั้น ผมก็สามารถรักคุณได้และเราก็จะมีครอบครัวที่อบอุ่นเช่นกัน” เซี่ยหนิงเฉิงมีหรือจะสามารถเห็นภรรยาหม่นหมองได้ เขาโยกกายเพื่อปลอบประโลมคนในอ้อมแขน“คุณพ่อครับ ครอบครัวคุณอามากันแล้ว” เซี่ยเฉิงเฟิงเอ่ยขัดจังหวะหวานของพ่อแม่ ซึ่งตั้งแต่จำความได้ก็เป็นเช่นนี้ทุกวัน“คุณไปเถอะ เดี๋ยวฉันจะไปช่วยคุณแม่ห่อเกี๊ยวจะได้เริ่มทานกันก่อนค่ำ” เจียงหว่านหนิงผละสามีออก และยิ้มกับท่าทางอิดออดนั้น เธอจึงตีแขนเขาเบาๆไปครั้งหนึ่ง “ไปได้แล้วค่ะท่านประธานเซี่ย”“ก็ได้...แต่คืนนี้ต้องชดเชยให้ผมนะ” เซี่ยหนิงเฉิงพูดจบก็หอมแก้มภรรยาฟอดใหญ่ ก่อนจะยิ้มกริ่มจากไปไม่รอว่าภรรยาจะตอบรับหรือปฏิเสธ“แก่แล้วยังหื่นอยู่อีก” เจียงหว่านหนิงใบหน้าแดงระเรื่อ มองแผ่นหลังที่ปรี่ออกไปเร็วรี่ ก่อนจะส่ายศีรษะกับความรวบรัดหน้ามึนของสามี แต่กระนั้นเธอก็ยังตามใจเขาไม่เคยขัด“คุณแม่น่าจะชินได้แล้วนะครับ” เซี่ยเฉิงเฟิงตามองหน้าจอสี่เหลี่ยมในมือแ
ตอนพิเศษ4 และแล้ว.... สิ่งที่เธอคิด...ก็เป็นความจริง! ประธานกลุ่มเซี่ยกรุ๊ปกลายเป็นเจ้าบ่าวของเธอ ท่ามกลางเสียงหวีดร้องของสตรีทั่วเมือง เธอในฐานะเจ้าสาวกำลังยิ้มอย่างงงวยอยู่บนแท่นพิธีการ ซึ่งมีพ่อแม่ฝ่ายเจ้าบ่าวเป็นประธานในพิธี และทั้งสองก็ยังเหมือนบุคคลในความฝันของเธอ ‘เซี่ยเทียนหมิงและสวียวี๋จวน’ ไท่ซ่างหวงตี้กับไทเฮาแห่งแคว้นต้าฉิน ไม่เพียงเท่านั้นยังมีบิดามารดาของเธอในความฝันที่ยืนอยู่ในฐานะอากับอาสะใภ้ของเจ้าบ่าว ‘ฉู่อวี่ซวนและเว่ยฮุ่ยเหมย’ ฮ่องเต้กับฮองเฮาของแคว้นฉู่ ยังไม่หมดเมื่อเจ้าบ่าวมีลูกพี่ลูกน้องสุดหล่อที่ใบห
ตอนพิเศษ3 เปลือกตาทั้งสองข้างของเจียงหว่านหนิงหนักอึ้งราวกับมีหินมาถ่วงเอาไว้ แม้เธอพยายามลืมตาเพียงใดก็ลืมได้เพียงเห็นภาพเล็กน้อยเท่านั้น ใบหน้าคมหล่อเหลาราวกับนายแบบหนุ่มคล้ายจะอยู่ตรงหน้าเธอห่างออกไปเท่าฝ่ามือกั้น แต่เหมือนร่างกายเธอจะไม่ต่อต้านเลย ‘เจียงหว่านหนิงตรงหน้าเธอคือคนที่เพิ่งรู้จักกันนะ ตื่นเดี๋ยวนี้!’ ร่างกายไม่ฟังคำสั่งการของสมองเสียแล้ว “หว่านหนิง...ในที่สุดผมก็หาคุณจนเจอ” ประตูอีกด้านของห้องรับรองถูกเปิดออก ชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวเข้ามาอย่างนอบน้อม เขาโค้งกายให้กับชายหนุ่มด้านในที่ตอนนี้กำลังช้อนแขนอุ้มร่างบอบบางในชุดเดรสสูทตัวยาวรัดรูป ใบหน้านั้นไม่ได้ทำให้เลขาหนุ่มแปลกใจ เพราะรูปเหมือนของเธอมีมากมายในห้องทำงานของประธานเซี่ย&n
ตอนพิเศษ2 เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นดังขึ้นเรียกสายตาคนให้หันไปมองยังต้นเสียง และสิ่งที่เห็นก็ทำให้หลายคนต้องมองอย่างตกตะลึง ไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่ขึ้นหน้านิตยสารและเว็บไซต์ทางการแพทย์ไม่นานมานี้กลับกลายเป็นผู้หญิงที่สวยงามไม่ต่างจากดาราเลย เพียงย่างเท้าเข้ามาในงาน...เจ้าของงานวันนี้ก็ออกมาต้อนรับทันที ราวกับกำลังรอเธออยู่ก่อนหน้านี้แล้ว หญิงสาวยิ้มให้กับชายวัยกลางคนที่เป็นบุคคลสำคัญของวงการแพทย์คนหนึ่ง “ต้องขอโทษด้วยนะคะ...ดิฉันติดเคสผ่าตัดด่วนจึงมาสายไปเล็กน้อย” “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” ชายวัยกลางคนไม่เพียงไม่ตำหนิยังออกปากชมที่เธอทำหน้าที่แพทย์ได้เป็นอย่างดี “เข้าไปในงานกันเถอะ มีคนสำคัญหลายคนอยากพูดคุยกับคุณหมอเจียง” เจียงหว่านหนิงพยักหน้ารับ และเดินเข้าไปนั่งยังโต๊ะที
ตอนพิเศษ1 ห้วงฝันหนึ่งตื่นยากจะลืมเลือนคงเป็นความรู้สึกของคนที่เพิ่งฟื้นคืนสติขึ้นมา...เพดานสีขาวกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อเป็นเอกลักษณ์ของโรงพยาบาลทั่วไป ดวงตาดอกท้อกลมโตลืมขึ้นกวาดสายตามองไปโดยรอบ ก่อนจะรู้สึกเจ็บตามร่างกาย มือบางถูกยกขึ้นก็พบว่าข้างหนึ่งมีสายห้อยระโยงระยาง เสียงติ๊ดๆของเครื่องมือการแพทย์ดังตลอดเวลา ใบหน้าเรียวเล็กหันซ้ายหันขวาอย่างช้าๆ อาการมึนงงเหมือนจะยังไม่กลับเข้าที่เข้าทาง แต่แล้วไม่นานก็มีเสียงเปิดประตูเข้ามา เธอจึงหันไปมองยังต้นเสียง แอด.... นางฟ้าวงการแพทย์เดินถือบางอย่างเข้ามา เมื่อเห็นคนบนเตียงกำลังจ้องมองมาก็มีแววตายินดี “คุณหมอเจียงฟื้นแล้ว!” เสียงของพยาบาลดังขึ้น พร้อมด้วยร่างบางที่เปิดประตูออกไ
ตอนที่ 84 บทส่งท้าย3 “เสด็จแม่มีเรื่องอันใดจะกล่าวกับกระหม่อมหรือพะยะค่ะ” เซี่ยเฉิงเฟิงนอนพิงหลังอยู่บนเตียงเห็นมารดามองอยู่นานแต่กลับมีเพียงรอยยิ้มไม่ได้เอ่ยสิ่งใด ในใจของเขารู้สึกวูบโหวงอย่างประหลาด “ไม่มีอะไรจ้ะ เรียกท่านแม่เหมือนที่เคยเรียกได้มั้ย...เสี่ยวเป่า” มือบางยกขึ้นแตะแก้มขาวที่ไม่ได้อวบอ้วนอย่างเก่าอีกแล้ว “ท่านแม่” เซี่ยเฉิงเฟิงแม้จะไม่เข้าใจ แต่ก็ยินดีจะเรียกขานเช่นเก่า ที่จริงเขาก็ชอบจะเรียกเช่นนี้แทนคำราชาศัพท์ที่ดูห่างเหิน ฉู่หว่านหนิงลอบปาดน้ำตาก่อนจะยิ้มหวานละมุนให้กับบุตรชายคนโต “แม่คงใจหายกับการออกเรือนของเสด็จอาเจ้า เอาหล่ะ...เข้านอนเถอะ” นางลุกขึ้นจากเตียงบุตรชาย ยกผ้าห่มขึ้นคลุมให้กับเขา ก่อนจะทำเช่นเดียวกับบุตรฝาแฝด เซี่ยเฉิงเฟิงยกมือขึ้นแตะรอยจุมพิตบนหน้าผาก ใบหน้ามีความเขินอายเล็กน้อย เมื่อคิดว่าเขาโตถึงเพียงนี้แล้วยังจะออดอ้อนเอาจุมพิตจากมารดาเหมือนน้องได้อย่างไร แต่กระนั้นเขากลับมีความสุขมากเหลือเกิน “ฝันดีนะลูกรัก” แม่หวังว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง ฉู่หว่านหนิงลุกขึ้นส่งยิ้มใ
ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ3 นางจับมือบุตรชายสะพายตะกร้าสานขึ้นหลัง มืออีกข้างถือหน้าไม้เอาไว้ วันนี้นางตั้งใจจะขึ้นเขาหลังหมู่บ้านเพื่อหาของที่ระบบต้องการ แต่หากไม่มีสิ่งใดที่ระบบต้องการ อย่างน้อยบนเขาก็น่าจะมีสมุนไพรที่สามารถเก็บไปขายในตัวอำเภอได้ การออกเดินทางแต่เช้าตรู่ นอกจากจะไ
ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ2 ‘คงต้องคิดหาวิธีทำเงินแล้ว’ “เสี่ยวเป่าของแม่ใส่ชุดใหม่แล้วดูดีขึ้นจริงๆ แล้วอีกอย่างเนื้อตัวก็หอมเสียจริง ฟอด!” เจียงหว่านหนิงหมุนตัวบุตรชายไปมา ก่อนจะก้มลงหอมแก้มนุ่มไปฟอดใหญ่ “ทะ...ท่านแม่!” เด็กชายเอามือกุมแก้มหน้าแดงก่ำก้มหน้างุดบิดกายไปม
ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ1 อากาศยามพลบค่ำกลางฤดูใบไม้ร่วงเย็นสบายไม่ร้อนอบอ้าวอย่างเมื่อสองสามเดือนก่อน สายลมเอื่อยพัดผ่านผิวกายเบาๆชวนให้สดชื่น ริมลำธารเล็กหลังบ้านของเจียงหว่านหนิงมีน้ำไหลตลอดทั้งปี บริเวณใกล้ลำน้ำจึงมีโอ่งใส่น้ำใบขนาดกลางตั้งอยู่ เจียงหว่านหนิงคนก่อนเป็นคนขี้เกียจ แม้นาง
ตอนที่ 3 บ้านใหญ่สกุลหนาน3ทุกวันนี้หากไม่มีเงินที่เจ้ารองส่งกลับมา บ้านสกุลหนานคงไม่มีแม้แต่ข้าวจะกิน หากไล่สตรีแซ่เจียงกับเสี่ยวเป่าออกไป เจ้ารองมารู้เรื่องภายหลังเขาจะอธิบายเรื่องนี้ยังไงกัน ตราบใดที่เจียงหว่านหนิงยังอยู่บนที่ดินของสกุลหนาน เงินจากเจ้ารองก็ต้องส่งมาบ้านใหญ่ทุกเดือน เขาไม่มีทางปล







