ตอนที่ 8 ละครฉากใหญ่2

ตอนที่ 8 ละครฉากใหญ่2

          “ฮัดชิ่ว!” มือเล็กถูจมูกเมื่อรู้สึกคันๆขึ้นมา นางมองออกไปด้านนอกบ้านที่ใกล้ค่ำเต็มที ก่อนจะยกชามอาหารไปวางบนโต๊ะและมีเสี่ยวเป่าน้อยคอยช่วยเหลือ

          “ท่านแม่ไม่สบายเหรอขอรับ” เด็กชายถามขึ้นสีหน้ามีความห่วงใย พลางรีบเข้ามาแตะตัวนางเพื่อดูว่าร้อนกว่าปกติหรือไม่

           “ไม่จ้ะ แม่สบายดี คงเพราะมีลมหนาวพัดมาแล้วจึงได้จามออกมา” เจียงหว่านหนิงไม่เคยมีอาการแพ้อากาศมาก่อน แต่ก็พูดไปเช่นนั้นให้บุตรชายสบายใจ อีกอย่างนางดื่มน้ำพุวิญญาณทุกวันจะป่วยไข้ง่ายๆได้ยังไง

           ‘คงมีคนกำลังวางแผนชั่วใส่ข้าเสียมากกว่า หรือพวกมันจะลงมือคืนนี้’ ดวงตาดอกท้อวาวโรจน์ดุดันขึ้น แต่ก็ไม่แสดงท่าทีแปลกประหลาดให้บุตรชายสงสัย

           “เช่นนั้นคืนนี้เสี่ยวเป่าจะนอนกอดท่านแม่แน่นๆเลย” เด็กชายขี้ประจบนั่งลงข้างมารดา พลางรีบตักเนื้อใส่ชามคนข้างกายและส่งสายตาออดอ้อนน่าเอ็นดู

           “ได้จ้ะ เราจะนอนกอดกันจนเช้าเลย กินข้าวเถอะจะได้รีบเข้านอนกันแต่หัวค่ำ” เจียงหว่านหนิงตอบรับ ในใจเตรียมวางแผนตั้งรับการมาถึงของเหล่าอันธพาลจากตระกูลเหลียง โดยเฉพาะตัวการอย่างบ้านใหญ่สกุลหนานที่คราวนี้นางจะให้พวกมันชดใช้คืนบ้าง

            สองแม่ลูกทานมื้อเย็นกันอย่างมีความสุข ข้าวปลาอาหารล้วนสมบูรณ์ไม่เคยมีมื้อไหนที่ต้องอดและกินไม่อิ่ม ตอนนี้เสี่ยวเป่าจึงร่างกายขาวผ่องสมส่วนและสูงขึ้นเล็กน้อย ความน่ารักสมวัยของเด็กวัยสามหนาวเศษจึงเปล่งประกาย หากใครเห็นก็ต้องหลงรักเด็กน้อยคนนี้

           ‘เหมือนข้าที่หลงรักเจ้าตัวเล็กเสี่ยวเป่าเข้าเต็มเปาเลย’

          เจียงหว่านหนิงส่งเสี่ยวเป่าเข้านอนแต่หัวค่ำและพาเด็กชายที่หลับสนิทไปไว้ที่บ้านใหม่ เพราะบ้านหลังเก่าจะกลายเป็นโรงละครฉากใหญ่ในอีกไม่ช้า  นางเคลื่อนไหวรวดเร็วไปทางบ้านใหญ่สกุลหนาน อย่างแรกเพื่อสืบข่าวดูว่าพวกมันจะลงมือค่ำคืนนี้หรือไม่ หากพวกมันจะลงมือจริงๆ คงไม่เข้านอนอย่างสงบสุขแน่ แต่ต้องมาดูผลงานด้วยตัวเอง โดยเฉพาะเหลียงหลิงที่อยากเห็นนางย่อยยับกับตา

          ร่างบางในชุดดำรัดรูปปิดบังใบหน้าเหลือเพียงดวงตาดอกท้อคู่สวย นางแนบกายนั่งนิ่งอยู่ริมผนังบ้านสกุลหนาน ซึ่งยามนี้ยังไม่ได้ทานมื้อเย็น เพราะในครัวยังคงเห็นร่างของหลี่กุ้ยฮวากำลังเตรียมอาหารอยู่ ส่วนเหลียงหลิงนั้นคงไม่ได้อยู่ในบ้าน

          ‘โอกาสช่างเหมาะเสียจริง’ เจียงหว่านหนิงแนบกายอยู่หลังห้องครัว เมื่อหลี่กุ้ยฮวาหันหลังก็เทผงบางอย่างลงในกระทะที่กำลังผัดผักควันฉุย เพียงเสี้ยวลมหายใจก็วูบหายไปและรออย่างเงียบสงบ

          ประตูรั้วบ้านใหญ่สกุลหนานเปิดออก เหลียงหลิงเดินกระหืดกระหอบเข้ามาใบหน้ามีความพึงพอใจบางอย่าง และอยากจะเล่าให้ครอบครัวฟังเต็มที

          หลี่กุ้ยฮวาตั้งโต๊ะอาหารเสร็จก็เห็นลูกสะใภ้เข้ามา ใบหน้าท่าทางนั้นทำให้นางสนใจอยากจะถามไถ่แต่เมื่อเห็นสามี บุตรชาย และหลานชายก็หุบปากลง ทำได้เพียงส่งสายตามองกันเท่านั้น

          หลังจากมื้ออาหารของบ้านสกุลหนานจบลง เหลียงหลิงก็รีบพาบุตรชายเข้านอน ก่อนตัวเองจะออกมาด้านนอกอีกครั้ง โดยสมาชิกในครอบครัวหนานนั่งกันอยู่พร้อมหน้าพร้อมตา

          “เตรียมพร้อมแล้วเหรอสะใภ้ใหญ่” หนานกัวถามขึ้น หลังจากที่ภรรยาเขากระซิบบอกเอาไว้ล่วงหน้าแล้ว

          “เจ้าค่ะท่านพ่อ พวกเขารออยู่ในป่าหลังหมู่บ้านแล้ว เพียงข้าไปแขวนตะเกียงที่ต้นไม้หน้าบ้านนางสตรีแซ่เจียง พวกเขาจะลงมือทันที”  เหลียงหลิงพูดอย่างลำพองใจ ใบหน้าเผยความสะใจออกมา

          “เจ้าช่วยครอบครัวข้าได้มากจริงๆ” หนานหยุนซีเอ่ยชมภรรยาของตัวเองที่ตั้งใจวางแผนหาเงินให้กับเขา ชายหนุ่มแอบยิ้มมุมปากกับการทุ่มเทของภรรยา

          “เช่นนั้นพรุ่งนี้แม่ก็มีหน้าที่ไปเรียกพวกชาวบ้านไปเป็นพยานซินะ” หลี่กุ้ยฮวาก็มีหน้าที่เช่นกัน ซึ่งเป็นหน้าที่ที่นางถนัดยิ่งนัก คนในหมู่บ้านนี้เป็นเช่นไรชักจูงอย่างไรนางย่อมรู้ดี

          “เจ้าค่ะท่านแม่ ยิ่งคนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี จะได้ช่วยพวกเราขับไล่ตัวฉาวโฉ่ออกไปจากหมู่บ้าน” เหลียงหลิงยิ่งพูดก็ยิ่งฉายใบหน้าสาสมใจที่อีกไม่กี่ชั่วยามจะได้เห็นความน่าสมเพชของเจียงหว่านหนิง

          “แล้วพ่อเล่าจะต้องทำอะไรบ้าง”หนานกัวที่ยังไม่มีหน้าที่ของตัวเองก็ถามขึ้น เมื่อก่อนเขายังลังเลแต่มาถึงขั้นนี้แล้วก็ต้องจัดการให้เรียบร้อย อย่างไรเจ้ารองก็ไม่กลับมาในเร็ววันแน่นอน การศึกก็ยังยืดเยื้ออยู่ตลอด คงจะยาวไปอีกหลายปี

          แต่หนานกัวคงไม่รู้เลยว่าการศึกที่เขาคิดว่ายาวนานนั้น อีกไม่นานก็จะมีผู้ยิ่งใหญ่นำพามาซึ่งชัยชนะให้กับต้าฉิน!

          “ท่านพ่อก็ต้องทำหน้าที่เป็นผู้ยุติธรรม หย่าขาดภรรยาให้กับบุตรชาย และขับไล่ตัวชั่วร้ายออกจากตระกูลหนาน ไม่เพียงแต่ได้ประโยชน์ยังทำให้ชาวบ้านยิ่งเลื่อมใสตระกูลหนานของเรา” หนานหยุนซีเอ่ยบอกบิดา ในใจมีเพียงเงินตำลึงทองที่เขากำลังจะได้รับในไม่ช้า

แผนการนี้ของเหลียงหลิงก็นับว่ารัดกุมไม่ค่อยมีช่องโหว่  หากเป็นเจ้าของร่างเดิมคงโดนกับดักนี้จนชื่อเสียชื่อเสียงไปแล้ว  แต่ไม่ใช่กับหญิงสาวทะลุมิติมาพร้อมระบบสุดโกงอย่างนาง

          เจียงหว่านหนิงนั่งนิ่งแนบหูฟังแผนการของคนสกุลหนานก็ยกยิ้มร้าย ก่อนจะหมุนตัวผลุบเข้าไปซุ่มเงียบอยู่ในตัวบ้าน รอคอยยาที่นางใส่ลงในอาหารออกฤทธิ์ ซึ่งก็ไม่ใช่ยาพิษอะไร แต่เป็นยากล่อมประสาทชนิดหนึ่งเท่านั้น

          ‘แค่โอสถควบคุมความคิดก็เท่านั้น คืนนี้คนบ้านใหญ่สกุลหนานก็จะหลับอย่างมีความสุข แต่ก็มีคนหนึ่งที่สุขยิ่งกว่า!’

          ห้องใหญ่ของสองสามีภรรยาอย่างหนานกัวและหลี่กุ้ยฮวา ทั้งสองเข้ามาในห้องด้วยความง่วงงุนเพียงเอนกายลงนอนก็เลื่อนลอยหลับใหล และเสียงดีดนิ้วก็ดังขึ้น

          ‘เปาะ!’