ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ3

ตอนที่ 4 ตามล่าหาเหรียญ3

         นางจับมือบุตรชายสะพายตะกร้าสานขึ้นหลัง มืออีกข้างถือหน้าไม้เอาไว้ วันนี้นางตั้งใจจะขึ้นเขาหลังหมู่บ้านเพื่อหาของที่ระบบต้องการ แต่หากไม่มีสิ่งใดที่ระบบต้องการ อย่างน้อยบนเขาก็น่าจะมีสมุนไพรที่สามารถเก็บไปขายในตัวอำเภอได้

          การออกเดินทางแต่เช้าตรู่ นอกจากจะไม่เจอกับเหล่าชาวบ้านที่ไม่ชอบนางแล้ว ยังลดปัญหาความขัดแย้งอีกด้วย นางจึงเลือกช่วงเวลานี้ในการขึ้นเขา

          สองข้างทางยังคงเป็นป่าที่ไร้ใบไม้ด้วยเป็นฤดูใบไม้ร่วงที่ล่วงเลยเกือบจะเข้าปลายฤดูกาลแล้ว ความแห้งแล้งยังคงเห็นได้ตลอดเส้นทาง นางสอดส่ายสายตาหาสิ่งที่สามารถเก็บได้ และแล้ว....

          “ปิ๊งป่อง! ระบบตรวจพบว่านเพลิง สมุนไพรหายากราคาสูง” เสียงเอไอพร้อมหน้าจอสีฟ้าปรากฏขึ้นกลางอากาศ

          ‘ว่านเพลิง...ในอีกหลายพันปีข้างหน้าเป็นสมุนไพรหายากล้ำค่า ส่วนประกอบสำคัญของยาอายุวัฒนะ!’ เจียงหว่านหนิงตาโตรีบเดินไปตามแผนที่บนหน้าต่างของระบบ นางจับจูงมือบุตรชายที่มองซ้ายขวาอย่างตื่นตาไปตลอดทาง

          “ว่านเพลิงจริงๆด้วย” เบื้องหน้าของนางตอนนี้คือ...ดงว่านเพลิงสีแดงฉานที่มีนับร้อยต้น ดวงตาดอกท้อเบิกกว้างมองสมุนไพรล้ำค่าที่เมื่อก่อนนางเคยสัมผัสมันเพียงต้นเดียว แต่ก็มีมูลค่าสูงถึงล้านเหรียญต่อต้น

          “เสี่ยวเป่ารอแม่อยู่ตรงนี้นะ แม่จะเก็บสมุนไพรไปขายในตัวอำเภอ”  เสี่ยวเป่าพยักหน้ารับ เขาไม่รู้ว่าสมุนไพรที่ว่าเป็นสมุนไพรอะไร แต่เขาเชื่อมารดา

          เจียงหว่านหนิงไม่รอช้ารีบเดินเข้าไปในดงว่านเพลิงเพื่อเก็บมัน นางนั่งยองลงเพื่อเก็บมันใส่ลงในตะกร้าสานที่แบกมา นางคิดจะเก็บมันเฉพาะต้นที่โตเต็มที่และบางส่วนเท่านั้น

           ว่านเพลิงราวยี่สิบต้นถูกใส่ลงในตะกร้าสาน เมื่อได้ตามจำนวนที่ต้องการนางก็ลุกขึ้นปัดเศษดินบนมือ มองไปยังบุตรชายที่นั่งรอเงียบๆอยู่ไม่ไกล นางส่งยิ้มให้เจ้าตัวเล็กที่จ้องมองตาไม่กะพริบ

            “ตรงนี้เก็บเสร็จแล้ว เราเดินไปข้างหน้าอีกหน่อยเถอะ” เจียงหว่านหนิงเช็ดมือเสร็จก็จับมือเสี่ยวเป่าอีกครั้ง เพียงหันหลังให้ดงว่านเพลิง นางก็วาดมือในอากาศไม่ให้เด็กชายได้สังเกตเห็น

           “ระบบเก็บว่านเพลิงเรียบร้อยแล้ว” เสียงเอไอพร้อมกับเสียงเหรียญสะสมดังขึ้น เมื่อมองหน้าต่างสีฟ้าก็พบยอดสะสมเหรียญจากการขายว่านเพลิง

            ‘หนึ่งแสนเหรียญ! มากถึงเพียงนี้เชียว’ หน้าหนาวนี้นางกับเสี่ยวเป่าก็มีเสบียงมากพอแล้ว และยังมีเนื้อให้กินทุกวันอีกด้วย

            เจียงหว่านหนิงยิ้มสุขใจและรีบพาบุตรชายออกเดินทางต่อ นางเชื่อว่าข้างหน้าจะต้องมีของระบบต้องการอีกแน่ 

             การเดินในป่าเส้นทางค่อนข้างขรุขระบ้าง เขาแห่งนี้เป็นเขาหินปนดินจึงไม่ใช่เส้นทางที่ราบเรียบ นางอุ้มเสี่ยวเป่าในบางครั้ง แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเหน็ดเหนื่อย นั่นก็เป็นเพราะความวิเศษของน้ำพุวิญญาณ ซึ่งตอนนี้เสี่ยวเป่าจะชื่นชอบในการดื่มมันเป็นพิเศษ ความหวานอ่อนชวนสดชื่นนั้นเป็นสิ่งที่เด็กชอบอยู่แล้ว

            “ปิ๊งป่อง! ด้านหน้าที่ราวครึ่งลี้ ระบบตรวจพบหญ้าแสงจันทร์” เดินมาเกือบสองลี้ในที่สุดระบบก็มีเสียงแจ้งเตือนขึ้นมา

            “เสี่ยวเป่าไปข้างหน้ากัน แม่ว่าต้องมีสมุนไพรหายากอยู่แน่ๆเลย” นางพูดกับบุตรชาย ก่อนจะจับจูงมือเขาไปยังด้านหน้าตามแผนที่ของระบบ

          ลานหินหน้าผาสูงปรากฏขึ้นเมื่อนางกับเสี่ยวเป่าเดินมาจนสุด นางมองสภาพแวดล้อมที่ตรงตามตำราบอกว่าหญ้าแสงจันทร์นั้นมักจะขึ้นตามหน้าผาสูงที่โล่งเตียน เพราะมันต้องอาบแสงจันทร์เพื่อการเจริญเติบโต

          “ปิ๊งป่อง! หญ้าแสงจันทร์ สมุนไพรหายากราคาสูง”  หน้าต่างสีฟ้าปรากฏขึ้นอีกครั้ง

          นางมองหญ้าแสงจันทร์ที่ขึ้นอยู่ตามซอกหิน หญ้าสีเขียวเหลือบฟ้าอ่อนๆกำลังชูใบปลิวไสวล้อสายลม นางปล่อยมือเสี่ยวเป่าให้เขานั่งรออยู่บนโขดหินใต้ร่มไม้ ส่วนนางก็นั่งลงเก็บหญ้าแสงจันทร์ที่มีอยู่หลายสิบต้น

          ตะกร้าสานใกล้จะเต็มแล้ว นางจึงหยุดมือและลุกขึ้น

          “เสี่ยวเป่าวันนี้เราพอแค่นี้กันก่อนดีกว่า ตอนบ่ายจะได้เข้าอำเภอไปขายสมุนไพรกัน” เจียงหว่านหนิงบอกบุตรชายที่สายตาไม่เคยละไปจากนาง ราวกับกลัวนางจะหนีหายไป นั่นคงเป็นความระแวงเดิมหลังจากที่เจ้าของร่างเดิมเคยทอดทิ้งเขามาหลายครั้ง

          “ท่านแม่ให้ข้าไปด้วยหรือขอรับ” เด็กชายถามขึ้นอย่างหวาดหวั่น

          “แน่นอนซิ แม่ไปที่ไหนก็ต้องพาเสี่ยวเป่าไปด้วยอยู่แล้ว” นางลูบศีรษะที่ไม่สากมืออย่างเก่า และก็ไม่ยุ่งเหยิงแข็งเป็นก้อน

          “เย้! ท่านแม่ดีที่สุดเลย” เด็กชายดีใจจนเผลอยิ้มกว้างและกระโดดโลดเต้น แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็หันมองมารดาด้วยกลัวจะถูกดุด่า แต่เมื่อเห็นใบหน้าที่ระบายไปด้วยรอยยิ้มความกังวลนั้นก็หายไป

          ความดีใจของเสี่ยวเป่าเป็นจังหวะพอเหมาะที่เจียงหว่านหนิงจะกวาดหญ้าแสงจันทร์ที่เหลือเข้าระบบ

          “ระบบเก็บหญ้าแสงจันทร์เรียบร้อยแล้ว” หน้าต่างสีฟ้าปรากฏขึ้นพร้อมกับเสียงเหรียญสะสมที่กำลังถูกเติมเข้าระบบ

          ‘คราวนี้ได้มากถึงแปดหมื่นเหรียญเชียว ข้าจะรวยแล้วเหรอเนี่ย ถ้าเหรียญในระบบสามารถแลกเงินของโลกนี้ได้ก็คงจะดี’ เจียงหว่านหนิงรำพึงรำพันในใจ การหาเงินในโลกนี้ก็นับว่าไม่ยาก แต่นางไม่อยากออกไปทำตัวโดดเด่นเกินฐานะนางร้ายในนิยาย

          “หากโฮสต์ต้องการ ระบบสามารถแลกเงินให้ท่านได้ อัตราแลกเปลี่ยน 1 เหรียญสะสม เท่ากับ 1 เหรียญทองแดง”

          “หา!” หญิงสาวร้องออกมาไม่คิดว่าระบบจะรับรู้ความคิดของนางด้วย นี่มันละเมิดสิทธิ์กันเกินไปแล้วนะ แต่...สามารถแลกเงินตำลึงได้จริงๆ

          “ท่านแม่เป็นอะไรรึเปล่าขอรับ” เสี่ยวเป่าเอียงคอถามมารดา เมื่อมารดาเดินอยู่ก็ร้องออกมา ดวงตาใสซื่อกะพริบปริบๆ เฝ้ารอคำตอบ

          “ไม่เป็นไรจ้ะ” เจียงหว่านหนิงยิ้มแห้งๆ ไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร จึงทำได้เพียงชี้ชวนให้บุตรชายดูโน่นดูนี่เป็นการเบี่ยงเบนความสนใจของเด็กน้อย