ตอนที่ 8 ละครฉากใหญ่1

ตอนที่ 8 ละครฉากใหญ่1

          บ้านเล็กหลังหมู่บ้านเอ้อฉางยังคงใช้ชีวิตตามปกติ เด็กชายตัวเล็กนั่งคัดอักษรตามที่มารดาสอนอยู่ในตัวบ้าน ส่วนเจียงหว่านหนิงฮัมเพลงอารมณ์ดีตากสมุนไพรอยู่ข้างบ้าน  นางเข้าไปในหมู่บ้านตั้งแต่เช้าก็ได้ยินเรื่องเล่าของป้าหวังที่แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว ส่วนเรื่องของจางซูอวี้นั่นก็เริ่มขึ้นในช่วงสาย นางหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่งหลังจากที่ได้รับผลลัพธ์ที่น่าพอใจ และได้ระบายความคั่งแค้นเก่าก่อนของเจ้าของร่างเดิมไปจนหมดสิ้น

          “หลังจากนี้ก็ต่างคนต่างอยู่ แต่หากยังไม่ยอมแล้วละก็...” นางพูดขึ้นพลางมองบรรดาสมุนไพรมากมายที่ล้วนสามารถจัดการคนเหล่านั้นได้

          “ข้าจะจัดให้หนักเลย! คิก คิก คิก” หญิงสาวหัวเราะคิกคักและฮัมเพลงต่อด้วยท่วงทำนองที่แปลกประหลาด

          เสี่ยวเป่าที่นั่งคัดอักษรอย่างตั้งใจมองออกไปนอกหน้าต่าง หลังจากที่ได้ยินเสียงทำนองแปลกหู แต่เมื่อเห็นมารดากำลังขยับกายราวกับร่ายรำขณะตากสมุนไพรพร้อมกับส่งเสียงร้องเพลงออกมา เขาคลี่ยิ้มกับภาพหายากที่งดงามนั้น

          “ท่านแม่ของข้างดงามยิ่งนัก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ท่านพ่อจะกลับมา หากชักช้าแล้วละก็...บางทีข้าอาจจะมีพ่อใหม่ในเร็วๆนี้ ท่านแม่นับวันก็ยิ่งรูปโฉมโดดเด่นไม่เป็นสองรองใคร” เด็กชายส่ายศีรษะเมื่อนึกถึงบิดาที่ไม่เคยเห็นหน้าและไม่มีความทรงจำใดๆเกี่ยวกับคนผู้นี้  แต่ก็ได้ยินเรื่องราวของทั้งบิดามารดามาไม่น้อยเลย

          “เฮ้อ...อาจจะไม่กลับมาแล้วก็เป็นได้ ท่านแม่กับข้าก็ไม่ได้สำคัญอะไรสำหรับเขา” เด็กชายถอนหายใจ ถึงเขาจะเป็นเพียงเด็กแต่ก็เข้าใจเรื่องราวได้

‘เดิมทีท่านพ่อก็ไม่ได้เต็มใจแต่งงานกับท่านแม่อยู่แล้ว หากจะมีพ่อใหม่จริงๆ เป็นข้าที่หาเองก็คงจะดีกว่า’ เด็กชายพยักหน้ากับตัวเอง ตั้งเป้าหมายเอาไว้ในใจว่าจะเลือกเฟ้นชายหนุ่มที่ดีมาคอยดูแลท่านแม่และเป็นท่านพ่อคนใหม่ให้กับเขาด้วย

“ฮัดชิ่ว!!!” มือใหญ่สากด้านยกขึ้นถูจมูกตัวเอง เขาเงยหน้าขึ้นจากงานตรงหน้า มองออกไปด้านนอกกระโจมก็เห็นเพียงทหารมากมายกำลังเดินขวักไขว่ไปมา บ้างก็กำลังฝึกซ้อมอย่างหนัก

ชายหนุ่มใบหน้าค่อนข้างคล้ำแดดแต่ทว่าก็ยังคงหล่อเหลา คิ้วคมพาดเฉียง ดวงตาหางหงส์คมดุเฉี่ยวคม ตวัดไปทางใดก็มีผู้ที่หลบสายตา ทั้งจมูกทั้งริมฝีปากล้วนรับกันอย่างเหมาะเจาะ มีสตรีมากมายที่แวะเวียนเข้ามาในค่ายแห่งนี้หมายปองเขา แต่เขากลับไม่เคยชายตามองสตรีคนใด

“เป็นทหารพร้อมเจ้ามา 4 ปี เพิ่งเคยได้ยินเจ้าจามครั้งแรก” เสียงทะเล้นของบุรุษในชุดเกราะอ่อนของทหารดังขึ้นจากมุมหนึ่ง ชายผู้นั้นกำลังนั่งเท้าคางโบกพัดในมือทั้งที่อากาศด้านนอกนั้นเย็นลงมาก ด้วยใกล้หน้าหนาวแล้ว

“อากาศคงเปลี่ยน” เสียงเย็นชาลอดจากริมฝีปากที่ไม่ค่อยชอบพูดนัก เขาไม่เหลือบมองสหายแม้แต่น้อยและก้มลงให้ความสำคัญกับงานตรงหน้า

“ผู้ชายหนังหนาอย่างเจ้าเนี่ยนะ แต่ก็เอาเถอะ...คนที่นินทาหรือนึกถึงเจ้าก็คงไม่มี หรือจะเป็นแม่นางน้อยคนไหนรึเปล่า” หยางเพ่ยอวี่หยอกเย้าสหายผู้เคร่งขรึม ตั้งแต่สมัครทหารเข้าร่วมกองทัพด้วยกันเขายังไม่เคยเห็นหนานหนิงเฉิงเปลี่ยนสีหน้ามาก่อน

‘แม่นางน้อยเหรอ หึ!’ หนานหนิงเฉิงนึกถึงใบหน้าสตรีนางหนึ่ง สตรีที่ทำให้เขาตัดสินใจเข้าร่วมกองทัพและไม่คิดจะกลับไปอีก แต่กระนั้นจดหมายสักฉบับก็ไม่เคยมีมา มีเพียงครอบครัวสกุลหนานเท่านั้นที่ส่งมาทุกเดือน แต่ทุกครั้งก็ล้วนเล่าเรื่องของนางมาไม่น้อย

“นี่อย่าบอกนะว่าเจ้ามาสตรีนางน้อยซ่อนเอาไว้จริงๆ” หยางเพ่ยอวี่ถนัดเรื่องดูสีหน้าคน และเมื่อครู่เหมือนสีหน้าสหายจะเปลี่ยนไปเล็กน้อย ซึ่งในความเล็กน้อยนั้นก็บอกอะไรได้หลายอย่าง

“ไร้สาระ!” หนานหนิงเฉิงตัดบทสหายและไม่สนใจการมีอยู่ของหยางเพ่ยอวี่อีก 

ใบหน้าเรียบนิ่งของหนานหนิงเฉิงทำให้หยางเพ่ยอวี่ไม่กล้าตอแยอีก ทั้งกระโจมจึงตกอยู่ในความเงียบสงบอีกครั้ง และได้ยินเพียงเสียงอาวุธกระทบกันของเหล่าพลทหารที่กำลังฝึกซ้อม

แต่ไม่นานความสงบก็คล้ายถูกพังทลายลงด้วยเสียงสนั่นของกลองใหญ่!

ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง! ตึง!

สองสหายผุดลุกขึ้น สองขาแกร่งสาวไปยังชุดเกราะและยกมันขึ้นสวมอย่างรวดเร็ว ใช้เวลาเพียงไม่ถึงสิบลมหายใจ ทั้งสองก็อยู่ในชุดเตรียมพร้อมรบ สัญญาณกลองเช่นนี้เคยดังขึ้นแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ข้าศึกไม่เคยว่างเว้นการรุกราน ดังนั้นยามใดลั่นกลองศึกทหารกล้าก็ต้องจับดาบออกสู้รบยามนั้น

“ไปกันเถอะ! คราวนี้คงเป็นศึกสุดท้ายก่อนฤดูหนาวมาเยือน”

หยางเพ่ยอวี่ตบบ่าสหายและพากันทะยานออกไปด้านนอกที่กำลังจัดเตรียมทัพ ทหารทุกคนต่างฮึกเหิมแรงกล้า แม้จะกรำศึกมานานหลายปีแต่กลับไม่เคยท้อถอย ผลัดรับผลัดรุกกับข้าศึกมาตลอด และช่วงสองสามปีมานี้ก็ไม่เคยพ่ายแพ้อีกเลย และอีกไม่นานข้าศึกคงถอยร่นกลับไป

“จบศึกคราวนี้ ทหารกล้าอาจจะได้กลับบ้านกันแล้ว” เสียงเรียบเอ่ยขึ้น พลางมองท้องฟ้าที่กำลังเปลี่ยนสี สัญญาณแห่งการเปลี่ยนฤดูกาล