ข้อตกลงระหว่างเรา 42

แขกผู้มาเยือนมองร่างบอบบางของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่โผล่พรวดออกมาจากประตูบานกว้างด้วยความตกใจไม่น้อย ก่อนจะปรับสีหน้าลงอย่างรวดเร็วพลางปรายตามองดวงหน้าหวานที่ซีดลงถนัดตาคล้ายคาดโทษ เจ้าของห้องกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อเห็นสายตาตำหนิติเตียนของผู้อาวุโสทั้งสองขณะเดินผ่านบานประตูที่มีพลอยชมพูยืนนิ่งเหมือนถูกสาปอยู่เข้ามาภายในห้อง

“คุณลุง คุณป้า สวัสดีครับ” มารุตยกมือไหว้ไพฑูรย์และนพเก้าอย่างนอบน้อม ก่อนจะเชื้อเชิญท่านทั้งสองไปนั่งยังโซฟาตัวกว้างที่กลางห้องทันที

อดนึกดีใจที่วันนี้ตนเองหมดแรงสลบไสลไปตั้งแต่ช่วงสายของวัน จึงไม่ได้อยู่ในชุดนอนที่เกือบเปลือยเปล่าเช่นที่ทำปกติยามอยู่ห้องเพียงลำพัง ไม่เช่นนั้นสายตาขุ่นเคืองจากบิดาของพลอยชมพูคงกลายเป็นเปลวไฟไปในพริบตาเป็นแน่

“ยายพลอยจะไปไหน มานั่งนี่สิ” ไพฑูรย์มองบุตรสาวที่ทำท่าจะหายลับออกไปทางประตูที่เปิดทิ้งไว้คล้ายหนีความผิดที่ถูกคาดโทษจึงเอ่ยปรามเสียงดุ ก่อนจะปรายตามองมารุตอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“แหม คุณพ่อ...กลับมาจากมาเลเซียเมื่อไรกันคะ พลอยไม่ยักรู้” เสียงหวานเอ่ยเปลี่ยนเรื่องอย่างประจบประแจงเช่นที่ทำเสมอ ก่อนจะสวมกอดบิดาแนบแน่นทันทีที่นั่งลงข้างกายคล้ายออดอ้อน

“เมื่อวาน แต่พ่อไปประชุมที่กระบี่ต่อ...ก็เลยรอรับแม่เรากลับมาพร้อมกัน” ผู้เป็นบิดาคลี่ยิ้มเอื้อเอ็นดูกับท่าทีออดอ้อนของบุตรสาวแสนรัก แม้รู้ว่าการปล่อยผ่านยามพลอยชมพูทำผิดจะทำให้บุตรสาวเสียนิสัย แต่สุดท้ายเมื่อเห็นรอยยิ้มและท่าทีฉอเลาะก็อดไม่ได้ที่จะหายโกรธเคือง

“คุณป้าได้ฤกษ์แล้วเหรอครับ เห็นน้าบัวโทรมาบอกเมื่อเช้า” มารุตที่นั่งมองท่าทีออดอ้อนของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบอยู่นานเอ่ยถามขึ้นในที่สุด

“จ้ะ เป็นต้นเดือนหน้า” นพเก้าบอกกลั้วรอยยิ้ม แววขุ่นเคืองที่มีมาจนถึงเมื่อครู่จางหายไปอย่างง่ายดาย

“งั้นสัญญาจะสิ้นสุดลงช่วงต้นปีหน้าพอดีใช่ไหมครับ” มารุตเอ่ยสิ่งที่คิดออกมาทันทีอย่างไม่คิดจะปกปิด เพราะถึงอย่างไรข้อตกลงของเขาก็คือการทำให้พลอยชมพูยอมออกไปจากชีวิตของเขาด้วยตัวเธอเอง  

“ใช่...เตรียมตัวทันใช่ไหม” ไพฑูรย์ตอบกลับเรียบๆ ก่อนจะลูบเรือนผมนุ่มของพลอยชมพูอย่างรักใคร่

“ครับ แต่ผมมีเรื่องที่จะขอร้องคุณลุงกับคุณป้า” เจ้าของห้องปรายตามองตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ยังงุนงงกับสนทนาที่เธอได้รับฟังเมื่อครู่อย่างสนอกสนใจ ก่อนตัดสินใจเอ่ยในสิ่งที่ตัวเองคิดไว้”หลังจากเปิดตลาดที่เวียดนามได้แล้ว ผมคงต้องขอลาออก”  

“พี่ลมจะไปไหนคะ!” เสียงหวานแทรกขึ้นทันที

“นั่นก็เรื่องส่วนตัวของผม คุณไม่จำเป็นต้องรู้”

“นี่มันเรื่องอะไรกัน หกเดือนอะไร ทำไมต้องไปเวียดนาม? แล้วทำไมพี่ลมจะต้องลาออก” พลอยชมพูเอ่ยถามเสียงขุ่น รู้สึกเหมือนมีเรื่องราวบางอย่างที่ตัวเธอยังไม่ได้รับรู้ และรู้สึกได้ว่าเรื่องราวเหล่านั้นจะต้องเกี่ยวกับเธอด้วยเป็นแน่

“นั่งลงเดี๋ยวนี้ พลอยชมพู” ไพฑูรย์ปรามบุตรสาวคนโตเสียงเข้ม ก่อนจะดึงร่างบางที่ลุกพรวดขึ้นเมื่อครู่ให้นั่งลงในทันที และแม้จะไม่เต็มใจนัก แต่พลอยชมพูก็ยอมนั่งลงเช่นเดิม

“พ่อกับแม่จะให้พลอยแต่งงานกับลม ตามที่ลูกไปฟ้องอรอนงค์” นพเก้าเอ่ยเสียงเรียบ เมื่อนึกถึงพี่เลี้ยงของบุตรสาวคนโตที่เอาแต่ร้องห่มร้องไห้แกมตำหนิเธอและสามีที่บังคับจิตใจพลอยชมพูเรื่องการแต่งงานกับนายแพทย์พิรุณ

“จริงนะคะ! คุณแม่พูดแล้วนะ” คนได้ฟังคำบอกเล่าที่คาดไม่ถึงร้องถามด้วยดวงตาเป็นประกาย

“หกเดือนเท่านั้นนะ พลอยชมพู...อย่าดีใจไป” ผู้เป็นบิดาเอ่ยปรามเสียงดุ

“หกเดือน?” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบทวนคำแทนคำถาม

“ลมเขาบอกว่าไม่ได้รักพลอย แต่ในเมื่อพลอยยืนยันว่าถ้าไม่ใช่ลมจะไม่ยอมแต่งงาน...งั้นก็ลองแต่งงานกันดู” ผู้เป็นบิดาเอ่ยเสียงเรียบ แม้วูบหนึ่งจะอดสารสารไม่ได้ ที่เห็นดวงตาแว่วหวานของบุตรสาวแสนรักไหววูบกับคำปฏิเสธที่ได้รับฟังก็ตาม

“พลอยมีเวลาแค่หกเดือนใช่ไหมคะ” เหมือนพลอยชมพูจะสามารถเข้าใจสิ่งที่บุพการีอธิบายได้อย่างง่ายดาย

“ลูกเข้าใจถูกแล้ว” นพเก้าเอ่ยเสียงอ่อน เพราะรู้ดีกว่าใครว่าบุตรสาวคนนี้เป็นอย่างไร

“ตกลงค่ะ! แล้วพลอยจะทำให้พี่ลมคุกเข่าขอพลอยแต่งงานให้ได้”