ข้อตกลงระหว่างเรา 41

ประตูที่ถูกเปิดออกอีกครั้งหลังผ่านไปไม่ถึงห้านาที ทำให้คนที่นอนท้าวคางมองประตูพลางนับเวลาคลี่ยิ้มพึงพอใจ เพราะคาดการณ์ไว้แล้วว่าอย่างไรมารุตก็ต้องกลับเข้ามาในห้องเป็นแน่

แต่ก็แน่ละ ห้องนอนเขาเองนี่น่า!

“ห้านาที ไม่ขาดไม่เกิน...คิดนานเหมือนกันนะคะ” เสียงหวานใสเอ่ยอย่างจงใจยั่วเย้า

“ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะ คุณเข้ามาทำอะไรในห้องผม” เจ้าของห้องแหวใส่คนที่ยังนอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนนุ่มของตนเองทันที

“แหมๆ อย่าทำเสียงแตกตื่นแบบนั้นสิค่ะ พลอยก็แค่แวะมาดูเพราะเห็นยายพิงค์บอกว่าพี่ลมไม่ค่อยสบาย” เธอแจกแจงเสียงหวาน

“แล้วขึ้นมานอนบนเตียงผมได้ยังไง?” มารุตถามต่อทันที

“มันเผลอไปนะคะ อันนี้ยอมรับผิด” คนเผลอตัวไปตอบกลับลอยหน้าลอยตา

ในตอนแรกเธอก็เพียงแค่อยากนั่งมองคนที่นอนหลับสนิทจนไม่ทันรู้ตัวว่าถูกแอบย่องเข้าบ้านเท่านั้น แต่พอมองไปมองมาก็อดใจไม่ไหวที่จะลองขโมยหอมแก้มสากสักครั้ง จึงไม่ทันคิดว่าจะโดนคนที่หลับสนิทรวบตัวไว้ เพราะดันคิดว่าเธอเป็นหมอนข้างไปเสียอย่างนั้น  

“ออกไปจากห้องผมได้แล้ว! คุณไม่ควรมาที่นี่” มารุตบอกเสียงเครียด ทั้งที่ความรู้สึกนุ่มหยุ่นชวนให้ใจเตลิดยังติดตรึงอยู่ในห้วงคำนึง แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่ถูกที่ควรโดยเฉพาะการที่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจอมเอาแต่ใจจะมาอยู่ที่นี่ในเวลานี้

“ดูร้อนรน นัดใครไว้หรือไงคะ?” ดวงตากลมหวานวาววับทันทีที่เห็นอาการร้อนรนของเจ้าของห้อง จึงเอ่ยถามเสียงขุ่น

“ใช่ ผมมีนัด...คุณกลับไปได้แล้ว เดี๋ยวนี้เลยด้วย” มารุตตอบตามความจริง ก่อนจะรั้งร่างบอบบางที่ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนของตนเองอย่างถือสิทธิให้ลุกขึ้นในทันที

“นัดใครไว้! นี่มันจะทุ่มนึงแล้วนะคะ” ดวงตากลมหวานทอดมองนาฬิกาที่ฝาผนังก่อนเอ่ยถามอย่างใจคิด

“ไม่ใช่เรื่องของคุณ ออกไปได้แล้ว...นี่คุณกำลังบุกรุกพื้นที่ส่วนบุคคลโดยไม่ได้รับอนุญาตนะ” มารุตเอ่ยตำหนิ ก่อนจะกึ่งลากกึ่งจูงร่างบอบบางออกจากห้องนอนทันที พลางเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อตามหากระเป๋าสีเขียวแก่ยี่ห้อดังใบโปรด ที่เจ้าตัวมักถือติดตัวเสมอจนแทบจะกลายเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวไปแล้ว เมื่อพบก็นำกระเป๋าคล้องคอระหงของคนที่ดูไม่สบอารมณ์กับการกระทำของเขาทันที

“นัดใครคะ” คนถูกกระเป๋าคล้องคอ ดึงกระเป๋าออกอย่างรวดเร็วก่อนเอ่ยถามเสียงขุ่น ไม่สนท่าทีเดือดเนื้อร้อนใจของเจ้าของห้องแม้แต่น้อย

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้ทุกเรื่องเข้าใจไหม...ถือว่าคราวนี้ผมขอ ได้ไหม?” มารุตกรอกตามองเพดานอย่างอ่อนใจ ก่อนจะเอ่ยแกมร้องขอแทนการบังคับ เพราะรู้ดีว่าพลอยชมพูนั้นดื้อดึงเพียงใด ยิ่งเขาผลักไสเธอมากเท่าไร เธอก็จะทำทุกสิ่งในทางตรงกันข้ามทันที  

“ก็ได้ค่ะ! ถ้าพี่ลมกล้าขอพลอยก็กล้าให้” ดวงตากลมหวานติดจะตัดพ้อยามช้อนมองคนตรงหน้า

แม้ถึงจะเป็นอย่างนั้นหญิงสาวก็ยอมเดินออกไปโดยดีไม่ขัดขืนและดื้อรั้นเหมือนเมื่อครู่ที่ผ่านมา แต่ดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างคนร้องขอสักเท่าไร เมื่อบานประตูที่ถูกเปิดออกด้วยมือบอบบางของพลอยชมพูนั้น เกิดพร้อมๆกับเสียงออดประตูที่ดังขึ้น

‘ปิ้งป่อง...!’