คลื่นแห่งชีวิต 101

               มารุตมองร่างบอบบางที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาตัวกว้างด้วยความรู้สึกปวดหนึบในหัวใจ ยิ่งเห็นหยาดน้ำตาที่ยังเปียกชื้นบนแผงขนตางอนงามที่ปิดสนิทก็ยิ่งรู้สึกผิด มือหนาเกลี่ยแก้มใสบางเบาก่อนจะไล้ไปตามโครงหน้าสวยได้รูปอย่างพิจารณาถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงสายของวัน พลอยชมพูเอาแต่ร้องไห้แล้วเอ่ยคำขอโทษซ้ำไปซ้ำมาอยู่อย่างนั้น จนตัวเขาเองทำอะไรไม่ถูก สุดท้ายก็ทำได้แค่กอดปลอบเธอเอาไว้จนคนเจ้าน้ำตาพล็อยหลับไปด้วยความอ่อนแรง ทั้งที่น้ำตายังรินไหลไม่ขาดสาย

‘พลอยเคยจมน้ำก็เลยกลัวฝังใจมาตลอด...ผมถึงได้โกรธมาก ที่รู้ว่าพี่พาพลอยมาเที่ยวเกาะแบบนี้’

               คำพูดที่เต็มไปด้วยน้ำเสียงตำหนิของนายแพทย์พิรุณผู้เป็นน้องชายแท้ๆ ก่อนจะเดินทางไปโรงพยาบาลในตัวเมืองเพราะบาดแผลลึกจนต้องเย็บหลายเข็มยังดังก้องอยู่ในความรู้สึก มารุตเกลี่ยแก้มใสของคนที่หลับสนิทอยู่บนโซฟาอีกครั้งด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย ก่อนจะตัดสินใจนั่งลงบนพื้นห้องข้างโซฟาตัวยาวแล้วดึงมือบอบบางของคนที่ยังขวัญเสียมากุมไว้หลวมๆ 

“คุณไม่น่ามาหลงรักคนอย่างผมเลย...ผมมันก็แค่ผู้ชายห่วยๆที่ไม่เคยรู้อะไรสักอย่าง” มารุตบอกอย่างเยาะหยัน ก่อนจะจุมพิตกระหม่อมบางของคนที่หลับสนิทเบาๆ คล้ายต้องการปลอบขวัญและอวยพรให้เธอหลับฝันดี

               ท้องทะเลสีครามอมฟ้าที่ส่องประกายสาดสะท้อนแสงแดดเพื่อโอ้อวดความงาม ไม่ได้ทำให้คนที่กำลังนั่งอยู่บนเรือรู้สึกสิ่งใดแม้แต่น้อย อาจเพราะความรู้สึกของเขากำลังจดจ่ออยู่กับเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อชั่วโมงก่อนก็เป็นได้ นายแพทย์หนุ่มเหลียวมองเกาะที่ตนเองเพิ่งจากมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ยิ่งนึกถึงดวงหน้าหวานที่ตื่นตระหนกและเปียกปอนไปด้วยม่านน้ำตาก็ยิ่งช้ำในหัวใจ

นายแพทย์หนุ่มเคยคิดว่าสิ่งที่เจ็บปวดที่สุดสำหรับเขา คือการที่ต้องทนเห็นน้ำตาของเธอทั้งที่ไม่อาจทำอะไรได้ แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้เขาตระหนักถึงความจริงบางอย่าง ว่าสิ่งที่ทำให้เขาเจ็บปวดได้มากกว่าที่เคยเป็นมาตลอด

คือการที่ตัวเขาเอง มีส่วนทำให้น้ำตาของเธอรินไหลต่างหาก

“ถึงแล้วครับ เดี๋ยวรอรถของโรงแรมสักครู่นะครับ” คนขับเรือบอกอย่างนอบน้อม ก่อนจะพาร่างสูงของนายแพทย์หนุ่มไปนั่งรอยังศาลาทรงไทยที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับแขกของโรงแรมโดยเฉพาะในทันที

“ปกติช่วงนี้มีแขกมาพักเยอะหรือเปล่าครับ” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยถามพลางกวาดตามองรอบๆอย่างนึกสนใจ เพราะเวลานี้เป็นช่วงกลางเดือนซ้ำยังเป็นฤดูฝนอีกด้วย บรรยากาศรอบๆจึงไม่พลุกพล่านเหมือนในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว

“ก็มีเรื่อยๆครับ แต่ช่วงนี้จะน้อยหน่อยเพราะฝนชุก วันนี้ก็เหลือแขกรอเข้าพักอีกคนเดียวเองครับ” คนขับเรือตอบกลับอย่างเป็นมิตร พลางพูดต่อ “อีกเดี๋ยวก็คงมาถึงแล้วครับ จะว่าไปคุณนี่โชคดีนะ เพราะผมต้องออกเรือมารับแขกพอดีค่ำนี้พายุจะเข้า ถ้ามาช้ากว่านี้คุณคงต้องรอพรุ่งนี้เราถึงจะพามาโรงพยาบาลได้”

“งั้นก็แสดงว่าคืนนี้ผมต้องนอนบนฝั่งสินะ”นายแพทย์หนุ่มเอ่ยสรุปเรียบๆ

“ครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ พรุ่งนี้ผมจะรีบมารับคุณตอนเช้าเลย เรือด่วนเที่ยวแรก” คนขับเรือตอบกลับอย่างเป็นกันเอง ก่อนจะเริ่มเล่าถึงคนขับรถของทางโรงแรมที่เป็นหลานชายแท้ๆของตัวเอง ว่าจะเป็นคนมารับนายแพทย์หนุ่มไปส่งโรงพยาบาลและพาเข้าที่พักของโรงแรมที่มีสาขาอยู่ในตัวเมืองด้วย เพราะการบาดเจ็บของลูกค้าถือว่าเป็นส่วนรับผิดชอบของทางรีสอร์ท คนเจ็บจึงได้รับการต้อนรับอย่างดีและน่าประทับใจ

               เพียงครู่เดียวรถตู้สีบอร์นที่ติดป้ายชื่อของทางรีสอร์ทก็แล่นเข้ามา นายแพทย์หนุ่มมองหญิงสาวที่เป็นแขกคนสุดท้ายของวันนี้เพียงผ่าน เพราะเครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงส่งเสียงร้องเรียกความสนใจเสียก่อน นายแพทย์หนุ่มเดินขึ้นไปนั่งบนเบาะหลังของรถตู้ของโรงแรมเมื่อคนขับเรือเดินมาตาม ก่อนที่จะปล่อยให้ประตูรถตู้ปิดลงเองโดยอัตโนมัติ เพราะแขนข้างที่ถนัดบาดเจ็บจนเริ่มไม่รู้สึกอยากขยับ แต่ยังไม่ทันทีประตูรถจะปิดลงได้สนิทเสียงบทสนทนาของแขกผู้มาเยือนที่รู้สึกคุ้นหู กับพนักงานของโรงแรมก็ไหลเข้ามาในโสตประสาท

“ขอทราบชื่อด้วยครับ คุณผู้หญิง”

“ไพลินค่ะ...ฉันชื่อไพลิน”

“ ...! ”