คู่แข่งที่แสนน่ากลัว 15

สามชั่วโมงต่อมา

               รถยนต์สมรรถนะสูงเคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วกว้างที่ถูกเปิดรอรับอย่างช้าๆ หลังต้องฝ่าสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาบนท้องถนนจนเวลาล่วงเลยมาหลายชั่วโมง สุดท้ายเจ้าของรถยนต์คันหรูก็ตัดสินใจไม่ย้อนกลับเข้าบริษัทและอ้อมกลับมาส่งคนที่หลับสนิทอยู่ข้างกายแทน

ในทันทีที่ประตูรั้วถูกเปิดออก คฤหาสน์หลังงามก็ปรากฏให้เห็นแก่สายตาผู้มาเยือน ตึกสูงที่ยึดแบบจากสถาปัตยกรรมตะวันตกถูกผสานเข้ากับสถาปัตกรรมไทยอย่างสวยงามและดึงดูดจนน่าประหลาด มารุตคลี่ยิ้มอย่างนึกชื่นชมผู้ออกแบบอีกครั้ง เมื่อกวาดสายตามองคฤหาสน์หลังงามอีกหนหลังจากดับเครื่องยนต์แล้วลงมาสำรวจ

“พี่ลมมาช้านะคะ พี่พลอยละ” บุตรสาวคนเล็กของบ้านเอ่ยทักเสียงหวาน ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวาหาบุคคลที่เอ่ยถึง

“หลับพับอยู่ในรถโน่น เดี๋ยวไปปลุกให้” คนถูกถามตอบตามจริง

“ไม่ต้องปลุกหรอกค่ะ...เมื่อกี้พิงค์เพิ่งคุยกับพี่เรนไป เห็นว่ายาที่ฉีดไปจะทำให้เพลียๆ” กะรัตตอบปัด

มารุตพยักหน้ารับรู้ ก่อนสายตาคมจะยังคงมองสำรวจการออกแบบคฤหาสน์หลังงามอย่างให้ความสนอกสนใจ จนเจ้าของบ้านนึกค่อนขอดรุ่นพี่คนสนิท ที่ดูเมินเฉยต่อพี่สาวของเธอจนเกือบจะเรียกได้ว่าไร้ความรู้สึก

“พี่ลม...ฝากอุ้มพี่พลอยขึ้นไปส่งที่ห้องหน่อยสิค่ะ” เธอร้องบอก

“ไม่มีทาง! เรื่องอะไรฉันต้องทำขนาดนั้นวะ?” คนที่ถูกมองว่าไร้ความรู้สึกร้องถามเสียงหลง ก่อนจะต้องเงียบเสียงลงเมื่อโดนสายตาพิฆาตจากรุ่นน้องคนสนิท

“ไม่อยากก็ไม่ต้องทำ พิงค์ประคองไปเองก็ได้” กะรัตบอกเสียงขุ่น ก่อนก็พูดต่อเสียงเศร้า “เดี๋ยวพิงค์กับลูกในท้องจะช่วยกับประคองไปเองก็ได้ จะได้รู้ไว้ ว่าคนแถวนี้มันใจดำขนาดไหน”

“เออ! พอๆฉันทำเองก็ได้ แกจะดราม่าทำไมฮ่ะ” มารุตบอกเสียงสะบัด แล้วเดินไปเปิดประตูรถ พลางช้อนร่างบอบบางที่หลับสนิทขึ้นแนบอกทันที ก่อนจะมองค้อนคนดราม่าที่ฉีกยิ้มพึงพอใจอยู่ข้างๆอย่างอดไม่อยู่

“ก็แค่นั้นเอง...พี่ลมนี่เป็นสุภาพบุรุษม๊ากมาก ขอบคุณนะคะ” กะรัตเอ่ยอย่างพึงพอใจ ก่อนจะเดินเคียงคู่กับชายหนุ่มเข้าไปในบ้านทันที

“ไอ้พิงค์ นี่แกเป็นคนท้องหรือเป็นไบโพล่า หลากอารมณ์เหลือเกินนะ” มารุตบ่นแกมประชด ขณะกระชับอ้อมกอดเพื่อรั้งร่างบอบบางที่หลับสนิทขึ้นแนบอกอีกเล็กน้อยแล้วเดินเข้าบ้านในทันที

“หยาบคายจริงๆ ไม่รู้เหรอคะ ว่าคนท้องจะอารมณ์แปรปรวน” คนถูกกล่าวหาว่าเป็นไบโพล่าแหวกลับเสียงขุ่น ก่อนจะลูบหน้าท้องที่นูนขึ้นเล็กน้อยจากการมีอีกหนึ่งชีวิตอาศัยอยู่ด้วยความรักใคร่พลางพูดต่อ “ห้องพี่พลอยอยู่ชั้นสามค่ะ ขึ้นบันไดไปเลี้ยวซ้ายห้องริมสุด”

“เฮ้ย! แกก็ไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยดิ จะให้อุ้มพี่สาวแกขึ้นห้องไปเฉยๆแบบนี้ได้เหรอ” มารุตท้วงเสียงหลง เมื่อร่างบางที่เดินเคียงคู่กันมาเดินแยกไปอีกทางทันทีที่พูดจบ

“เสียใจด้วยค่ะคุณสามีสั่งห้ามพิงค์ขึ้นบันได แล้วอีกอย่างไม่มีใครคิดอะไรแบบนั้นหรอกค่ะ อุ้มขึ้นไปเหอะ” เธอตอบกลับลอยๆ

“งั้นก็วางไว้บนโซฟา ตื่นเมื่อไรก็ให้เดินไปเอง” มารุตว่า ขณะเหลียวซ้ายแลขวาเพื่อหาห้องรับแขกหมายจะวางร่างบอบบางอย่างใจคิด

“อย่าเยอะ! อุ้มไปเหอะพี่ลม ไม่มีใครคิดอะไรหรอกค่ะ” กะรัตบ่นเสียงติดจะรำคาญรุ่นพี่คนสนิท ที่ทำท่าราวกับการอุ้มพี่สาวของเธอขึ้นไปส่งบนห้องจะเป็นเรื่องคอขาดบาดตาย

“แต่ว่า...”

“หรือว่าพี่คิดอะไร?” คำพูดที่สวนกลับพร้อมดวงตากลมหวานที่หรี่มองอย่างคนจับผิด ทำให้มารุตเงียบสนิททันที

เมื่ออีกฝ่ายเงียบเสียงไป รอยยิ้มมุมปากของกะรัตก็ปรากฏให้เห็นอย่างง่ายดาย “ไม่ตอบ แสดงว่าไม่ปฏิเสธ?”

“เลิกพูดไร้สาระสักที แค่อุ้มขึ้นไปส่งบนห้องก็พอใช่ไหม” มารุตพ่นลมหายใจอย่างขุ่นเคือง ก่อนจะกระชับอ้อมแขนเล็กน้อยแล้วหมุนตัวเดินหนีขึ้นบันไดที่อยู่ไม่ห่างทันที  

               กะรัตคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจกับท่าทีของชายหนุ่ม ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องอาหารที่เพทายผู้เป็นสามีนั่งรออยู่ ไม่ใช่ว่าเธอไม่สามารถพาพี่สาวของตัวเองขึ้นไปส่งบนห้องนอนได้ วิธีมีมากมายจนคร้านจะนับ แต่เธอแค่อยากให้คนทั้งคู่ได้ลองศึกษาและใกล้ชิดกันก็เท่านั้นเอง เพราะตั้งแต่จำความได้ มารุตก็เป็นเพียงคนเดียวที่พลอยชมพูยอมลงให้

               แม้พลอยชมพูจะเอาแต่ใจจนน่าระอาอยู่บ่อยครั้ง แต่พี่สาวของเธอก็มีส่วนดีๆมากมายที่ซ่อนอยู่ภายใน และเพราะแบบนั้นเธอจึงอยากให้คนทั้งคู่ได้ลองใกล้ชิดกันอีกสักนิด และถึงแม้เธออาจจะไม่ได้อะไรจากความพยายามในครั้งนี้ แต่เธอก็เชื่อว่าพลอยชมพูจะต้องได้เรียนรู้อะไรอีกมากมาย  

‘ถ้าเวลาปกติ สงบได้เหมือนเวลาหลับก็ดีหรอก’

               มารุตบ่นพึมพำขณะวางร่างบอบบางที่หลับสนิทลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือ ผิวกายขาวละเอียดที่นุ่มนิ่มยามสัมผัสทำให้คนที่โอบอุ้มอดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้ ชายหนุ่มนั่งลงบนขอบเตียงกว้างพลางถอนใจเบาๆยามทอดมองดวงหน้าหวานที่หลับสนิท ก่อนจะตัดสินใจลุกขึ้นแล้วเดินออกมา

“คนใจร้าย” เสียงพึมพำของคนที่หลับสนิททำให้มือหนาที่กำลังจะเปิดประตูห้องชะงักเล็กน้อย แต่เมื่อเห็นว่าเธอยังหลับสนิทอยู่เช่นเดิมก็ต้องถอนหายใจอีกหนอย่างหาสาเหตุไม่ได้ ก่อนจะเอ่ยสิ่งที่คิดออกไปทันที

“ที่ผมใจร้าย...ก็เพราะคุณเป็นนางมารร้ายนั่นละ”