บังคับ 16

แสงแดดยามเช้าที่สาดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนที่ถูกเปิดไว้เพียงครึ่ง ทำให้ดวงตากลมหวานค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างช้าๆ ก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อขับไล่ความงัวเงียที่ยังตกค้างให้จางไป ทันทีที่ความง่วงสลายหายไปคิ้วสวยได้รูปก็ขมวดเข้าหากันทันที

“เมื่อวานอยู่บนรถกับพี่ลมนี่น่า หรือว่าฝัน?” คนที่ยังสับสนบ่นพึมพำก่อนจะบิดตัวไปมาอย่างเกียจคร้าน

‘ก๊อก ก๊อก ก๊อก’

               เสียงเคาะประตูสองสามครั้งที่ได้ยินไม่ได้ทำให้คนเกียจคร้านขยับตัวลุกจากที่นอนนุ่มอย่างที่ควรจะเป็น เจ้าของห้องทำเพียงแต่บิดตัวไปมาอีกครั้ง ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอีกหนคล้ายว่าตนเองยังไม่ตื่นนอน เสียงเปิดประตูเกิดขึ้นหลังจากนั้นไม่นานนักพร้อมๆกับร่างท้วมของผู้สูงวัยที่เดินเข้ามา ผู้มาใหม่คลี่ยิ้มเอ็นดูเมื่อเห็นร่างบอบบางที่ดูเหมือนหลับสนิทอยู่บนเตียงขยับเปลือกตาเล็กน้อย

“คุณหนู ป้ารู้นะคะว่าตื่นแล้ว อย่าคิดแกล้งคนแก่เชียวค่ะ” อรอนงค์บอกอย่างรู้ทัน เพียงไม่กี่วินาทีดวงตากลมสวยที่ปิดสนิทก็ลืมขึ้นอย่างง่ายดาย และในดวงตาคู่สวยก็ปราศจากร่องรอยความง่วงอย่างเห็นได้ชัด จนผู้สูงวัยต้องหัวเราะชอบใจ

“โถ่! ป้านงค์ขา แบบนี้พลอยก็หมดสนุกกันพอดี” หญิงสาวว่าเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะสวมกอดร่างท้วมของพี่เลี้ยงที่ดูแลตนเองมาตั้งแต่จำความได้คล้ายออดอ้อน

“สนุกอะไรคะ แกล้งป้าจะสนุกตรงไหนกัน” ผู้สูงวัยว่าด้วยความเอื้ออารี ก่อนจะสางเรือนผมนุ่มที่ยุ่งเหยิงจากการตื่นนอนให้เข้าที่อย่างอ่อนโยน

“สนุก เพราะเป็นป้านงค์นี่ละค่ะ” เธอว่าอย่างประจบประแจง

“ขี้อ้อนจริงๆเลยนะคะคุณหนูของป้า แบบนี้แต่งงานแต่งการไป ป้าต้องเหงาแน่เชียว” อรอนงค์กล่าวเสียงหวาน ก่อนจะลูบแก้มใสของคนตรงหน้าด้วยความรักใคร่

“แต่งงานอะไรกันคะ พลอยยังหาแฟนไม่ได้เลยนะ” เธอบอกกลั้วหัวเราะ นึกขันที่ผู้สูงวัยเอ่ยถึงเรื่องมีครอบครัว ทั้งที่เธอยังหาคนรู้ใจไม่ได้ เพราะแม้กระทั่งคนที่เธอวาดหวังไว้ว่าอยากได้เป็นคู่ชีวิต ก็ยังไม่ชายตาแลเธอด้วยซ้ำไป

“แน่ะ! แล้วพ่อหนุ่มที่อุ้มมาส่งเมื่อคืนละคะ ป้านึกว่าแฟนคุณหนู” ผู้สูงวัยร้องถามเสียงหลง

เพราะเมื่อคืนเธอเห็นชายหนุ่มแปลกหน้าอุ้มร่างบอบบางของพลอยชมพูที่หลับสนิทขึ้นมาส่งถึงห้อง ครั้นจะเดินตามไปก็ถูกคุณหนูคนเล็กของบ้านห้ามไว้เสียก่อน เธอจึงปล่อยให้ชายหนุ่มเข้าไปในห้องของคุณหนูสุดที่รักเพียงลำพัง นึกไว้ในใจว่าหากแขกผู้มาใหม่หายเข้าไปนานจะเข้าไปตาม แต่เพียงไม่ถึงสองนาทีชายหนุ่มก็กลับออกมาจากห้อง ซ้ำยังหันมายกมือไหว้เธอและยิ้มอย่างเป็นมิตรก่อนเดินจากไป

“พี่ลมเหรอคะ?” คนที่ยังสวมกอดผู้สูงวัยดีดตัวขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะร้องถามเสียงตื่นเต้น หัวใจดวงน้อยที่ห่อเหี่ยวกลับเต้นเร็วแรงด้วยความปิติอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน รอยยิ้มหวานฉายชัดบนดวงหน้าอย่างไม่คิดจะปกปิด

“ถ้าคนที่ขับรถมาส่งคุณหนูชื่อคุณลม ก็คงใช่ค่ะ” ผู้สูงวัยบอกกลั้วรอยยิ้มเมื่อเห็นท่าทีปิติจนออกนอกหน้าของคนในอ้อมแขน ไม่บ่อยนักที่จะได้เห็นรอยยิ้มทั้งใบหน้าและดวงตาหวานสวยที่เต็มไปด้วยประกายเช่นนี้

“ดีใจจัง...ป้านงค์ขา วันนี้มีอะไรกินบ้างพลอยจะรีบไปทำงานแต่เช้า รถจะได้ไม่ติด” หญิงสาวบอกอย่างรื่นรมย์ ก่อนจะลุกจากที่นอนนุ่มอย่างรวดเร็วจนผู้อาวุโสต้องหัวเราะออกมากับท่าทีที่ได้เห็น

“วันนี้วันหยุดค่ะคุณหนู” ผู้สูงวัยเอ่ยเตือน

“จริงด้วยค่ะ พลอยก็ลืมไป” คนที่ใจลอยไปหาใครอีกคนร้องบอกอย่างนึกขึ้นได้ ก่อนจะถอนหายใจด้วยความแสนเสียดาย

“คุณหนูไปอาบน้ำเถอะค่ะ อีกเดี๋ยวคุณพ่อกับคุณแม่ก็คงกลับจากวัดแล้ว เห็นว่าคุณบัวจะมาด้วย จะได้ทานข้าวพร้อมกัน” อรอนงค์บอกเสียงหวาน ก่อนจะพับผ้าห่มผืนหนาแล้วจัดที่นอนนุ่มเช่นที่ทำเสมอมา

“ป้าบัวมาเหรอคะ? ดีจังเลย พลอยกำลังคิดถึงอยู่เชียวค่ะ”