พื้นฐานจิตใจ 73

หนึ่งสัปดาห์ต่อมา...

               กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นที่ตลบอบอวนไปทั่วบริเวณ ทำให้คนที่เพิ่งเปิดประตูออกมาจากห้องนอนของตัวเองในยามเช้าชะงักเล็กน้อย พลอยชมพูมองภาพคนที่นั่งหย่อนใจด้วยท่าทีสบายๆอยู่บนโซฟาตัวกว้างพร้อมแก้วกาแฟในมือที่ยังจิบเป็นระยะ ในขณะที่มืออีกข้างก็กำลังง่วนอยู่กับการยีขนของเจ้าพายุที่นอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาข้างๆกัน ภาพตรงหน้าช่างทำให้หัวใจคนมองรู้สึกผ่อนคลาย จนเผลอระบายยิ้มออกมาโดยที่ตัวเองไม่ทันได้รู้ตัว

‘โฮ่ง โฮ่ง...’

พายุส่งเสียงเห่าทันทีที่ได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆของเจ้านายสาว มันหันไปงับมือหนาของคนที่ก่อกวนคล้ายรำคาญ แล้วกระโดดลงจากโซฟาตัวกว้างที่นอนอยู่ เพียงไม่กี่วินาทีเจ้าพายุที่นอนนิ่งเหมือนไม่รับรู้สิ่งใดก็กระดิกหางสั้นๆไปมา พลางกระโดดโลดเต้นเรียกร้องความสนใจจากหญิงสาวทันที

“แกเจตนากัดฉันสินะ ไอ้หมาทรยศ! เมื่อกี้ฉันหยอกตั้งนานก็ทำเป็นเมิน” คนที่ถูกงับจนเลือดซึมสะบัดมือไปมา พลางค่อนขอดลูกสุนัขวัยสามเดือนเศษที่กำลังออดอ้อนร้องขอให้พลอยชมพูอุ้ม ด้วยการคลอเคลียอยู่ที่เท้าของเธอพลางส่งเสียงร้องอย่างน่าสงสาร

“เจ็บมากหรือเปล่าคะ พลอยว่าพายุมันคงเผลอไป มันคงไม่ตั้งใจหรอกค่ะ” เธอว่าพลางเดินมานั่งข้างมารุต แล้วดึงมือหนาที่มีเลือดซึมออกมาจากรอยฟันเล็กๆที่ฝังอยู่ขึ้นสำรวจ

“มันตั้งใจเชื่อผมสิ แค่ดูหน้าก็รู้ ไอ้หมานิสัยไม่ดี!” เจ้าของมือหนาไม่ได้ดึงมือกลับเช่นแต่ก่อนที่มักทำเสมอยามเธอแตะตัว ไม่แน่ใจว่าเพราะเริ่มคุ้นชินยามมีเธออยู่ใกล้ หรือเพราะกำลังทะเลาะกับลูกหมาที่นอนซบและคลอเคลียอยู่ปลายเท้าของพลอยชมพูอย่างหวงแหน พลางหันมามองหน้าเขาแล้วส่งเสียงขู่อย่างไม่เป็นมิตร

“พายุ! เงียบเดี๋ยวนี้เลยนะ อย่าทำให้ฉันรำคาญ” พลอยชมพูที่ได้ยินเสียงขู่ของเจ้าลูกหมาตัวเล็กที่ปลายเท้าเอ็ดเสียงเข้ม ก่อนจะใช้เท้าเขี่ยเจ้าพายุให้ออกห่างคล้ายรำคาญ และเมื่อเห็นมันกำลังจะวิ่งกลับมาหาเธอ เสียงหวานที่เด็ดขาดก็เอ่ยขึ้น “ไปนอนตรงนู่นเลยนะ อย่าทำให้ฉันหงุดหงิด”

“ดุไปหรือเปล่า มันเป็นแค่ลูกหมาเองนะ” มารุตมองเจ้าพายุที่ส่งเสียงครางประท้วงเบาๆ แต่ก็ยอมเดินไปนอนตรงมุมห้องอย่างว่าง่ายด้วยความสงสาร จึงเอ่ยขึ้นเสียงอ่อน

“รีบไปล้างมือฟอกสบู่ให้เรียบร้อยนะคะ จะได้ทำแผล...ก่อนที่พลอยจะหงุดหงิดขึ้นมาจริงๆ” เธอตอบกลับเสียงขุ่น ไม่ใส่ใจกับคำพูดของคนตรงหน้า

“รู้แล้ว...ไม่เห็นต้องดุเลย” มารุตบ่นอุบอิบ ก่อนจะปรายตามองเจ้าพายุที่อยู่ตรงมุมห้องเล็กน้อยแล้วเดินไปล้างมือตามที่อีกฝ่ายบอกทันที

‘ไอ้พายุ แกตัวเดียวเลยทำฉันโดนดุไปด้วย ไอ้หมานิสัยไม่ดี!’

               หลังจากล้างมือฟอกสบู่ตามคำบอกเรียบร้อยแล้ว มารุตก็นั่งมองพลอยชมพูที่ง่วนอยู่กับการล้างแผลและใส่ยาให้ตนเองไปเงียบๆ เพียงครู่เดียว พลาสเตอร์ติดแผลสีหวานก็ถูกแปะทับบนรอยฟันของเจ้าพายุที่ฝากไว้บนมือหนาของมารุตเป็นที่เรียบร้อย

“วันนี้พี่ลมไม่ต้องลางานช่วงเช้าหรอกนะคะ เดี๋ยวพลอยจะออกไปเอง” เธอเอ่ยสิ่งที่คิดออกมา พลางเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงในกล่องปฐมพยาบาลไปเงียบๆ

“รถเสีย? ซ่อมเสร็จแล้วหรือไง” เมื่อวานเย็นรถของพลอยชมพูสตาร์ทไม่ติด จนสุดท้ายต้องจอดทิ้งไว้ที่บริษัทแล้วนั่งรถกลับมากับเขา จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

“ยังค่ะ แต่พรุ่งนี้คงซ่อมเสร็จ” เธอตอบตามจริง

“แล้วจะไปทำงานยังไง” แม้ใจจริงตั้งใจจะรับเธอออกไปทำงานด้วยกัน แต่เพราะปากมันหนักเกินกว่าจะพูดออกไป สุดท้ายก็ทำได้แค่เอ่ยถามเรียบๆเหมือนสนทนาเรื่องดินฟ้าอากาศ

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พลอยไม่ได้จะขอติดรถพี่ลมหรอกนะ แค่นี้วันลางานของพี่ลมก็แทบจะไม่เหลืออยู่แล้ว” พลอยชมพูบอกกลั้วหัวเราะ ก่อนจะเอ่ยต่อ “เดี๋ยวเพื่อนแวะมารับ”

เสียงเครื่องมือสื่อสารที่ดังขึ้นทำให้คนที่กำลังเก็บอุปกรณ์ปฐมพยาบาลขยับตัวลุกขึ้นทันที ปล่อยให้คนที่มีวันลางานเหลือน้อยมองตามอย่างไม่สบอารมณ์นัก

“ไปก่อนนะคะ ให้คนอื่นรอมันไม่ดี...ไว้เจอกันที่ออฟฟิศค่ะ” ว่าจบก็เดินตัวปลิวออกไปทันที

มารุตมองบานประตูที่ถูกปิดไปแล้วด้วยความขุ่นมัว ได้ยินแต่เพียงเสียงสนทนาปนเสียงหัวเราะต่อกระซิกผ่านเครื่องมือสื่อสารที่ถือติดมือไปอยู่เพียงครู่เดียวเสียงนั้นก็จางหายไป คนที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมขมวดคิ้วขุ่น นึกข้องใจที่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบแสนสวยคิดแทนตัวเองเสียเสร็จสรรพ โดยไม่รอฟังความเห็นของเขาแม้สักนิด

“โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง...” เจ้าพายุเห่าเสียงดังสองสามครั้ง ก่อนจะนอนมองเขาอยู่ตรงมุมห้องที่เดิมแล้วกระดิกหางเบาๆ

“ไอ้พายุ แกสมน้ำหน้าฉันอยู่สินะ!” มารุตสบถใส่ลูกหมาตัวเล็ก ก่อนจะต้องสบถอีกหนเมื่อมันกระดิกหางสั้นๆอีกสองสามทีคล้ายยืนยันสิ่งที่อีกฝ่ายคิด

“เงียบไปเลยนะ สักวันฉันจะเอาแกไปทิ้งวัด ไอ้หมานิสัยไม่ดี!” มารุตคาดโทษเจ้าพายุทันทีก่อนจะหยิบกระเป๋าสะพายใบโปรด แล้วเดินปึงปังออกจากห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์นัก

‘ทำงานที่เดียวกันแต่ดันโทรตามคนอื่นให้มารับ...ไม่รู้จักประหยัดน้ำมันช่วยชาติหรือไง!’