มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ 8

“ไอ้พี่ลมบ้า...ไอ้ผู้ชายใจร้าย คนใจดำ” เสียงหวานที่เต็มไปด้วยความกราดเกรี้ยวและแฝงความน้อยใจตะโกนก้อง พร้อมๆกับข้าวของมากมายที่กระจัดกระจายเกลื่อนกราดเต็มพื้นห้องทำงานกว้าง 

พลอยชมพูรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโมโหจนหูอื้อตาลายไปหมด เธอทั้งโกรธทั้งเสียใจที่ถูกมารุตตำหนิ สิ่งที่เขาควรทำ คือคอยสอนคอยบอกว่าเธอควรแก้งานตรงไหน หรือทำอย่างไรเขาถึงจะชื่นชม ไม่ใช่โยนงานของเธอทิ้งเหมือนเศษขยะและไม่แลหน้าเธอด้วยซ้ำไปเช่นนี้ เธอโกรธที่งานของตัวเองไร้ความหมายในสายตาเขา แต่ที่เจ็บปวดกว่าคือเธอเสียใจที่ได้เห็นสายตาชิงชัง เพราะมันเจ็บลึกเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ

“พี่ลมคิดว่าจะลาออกเหรอคะ? ไม่มีทาง พลอยจะทำให้พี่ยอมยืนอยู่ข้างๆพลอยให้ได้ ไม่ว่าพี่จะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม”

               พลอยชมพูหันมองสร้อยข้อมือเงินแท้ที่ล้อมรอบพลอยสีเขียวเม็ดเล็กด้วยสายตามุ่งมั่น เพราะหากเธอทำสำเร็จไม่เพียงจะกั้นขวางพนักงานใหม่ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาคนนั้นออกจากชายหนุ่มได้ เธอยังสามารถทำให้ผู้ชายที่เป็นเจ้าของหัวใจเธอ มาอยู่ข้างกายในฐานะผู้ช่วยของเธออีกด้วย 

พลอยชมพูก้มหยิบสมุดสเกตช์ภาพเล่มบาง ที่ถูกพายุอารมณ์ของตัวเองพัดพาจนกระจัดกระจายอยู่กับพื้นเช่นเดียวกับข้าวของอีกมากมายขึ้นมาปัดเล็กน้อย ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาที่มุมห้องและเริ่มร่างแบบเครื่องประดับใหม่อีกครั้ง

สามชั่วโมงต่อมา..

‘ ก๊อก ก๊อก ก๊อก....’ 

“เข้ามา” เสียงหวานร้องบอกโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาจากสมุดสเกตช์ภาพ

“คุณพลอยค่ะ กณิกาให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดนะคะ” เลขาหน้าห้องเอ่ยอย่างกล้าๆกลัวๆ หลังจากที่เห็นเจ้านายสาวยังคงจับจดอยู่กับงานในมือโดยไม่สนใจเธอที่เดินเข้ามาแม้แต่น้อย 

“ก็ทำสิ...ฉันให้สิบห้านาที” พลอยชมพูเงยหน้าขึ้นตอบ ก่อนจะวางงานลงบนโต๊ะแล้วลุกเดินออกไป เพราะเธอรู้ดีว่าเลขาและแม่บ้านคงไม่กล้าเข้ามาทำอะไร ตราบใดที่เธอยังนั่งอยู่ในห้องเช่นนี้ 

ร่างระหงนำพาตัวเองลงไปยังร้านกาแฟใต้ตึกที่เธอไม่ค่อยได้ลงไปนัก ด้วยไม่ชอบขึ้นลงลิฟต์ที่ต้องเบียดเสียดผู้คนโดยเฉพาะในช่วงเวลาพักกลางวัน พลอยชมพูสั่งกาแฟเย็นรสอ่อนที่จุดสั่งเครื่องดื่มในทันทีที่ไปถึง ก่อนจะเลือกนั่งลงที่เคาน์เตอร์บาร์ของร้านในมุมเงียบสงบสุด เพราะเธอไม่ชอบความวุ่นวาย ก่อนสายตาที่กวาดไปรอบๆอย่างไร้ทิศทางจะสะดุดหยุดลงที่ชายหญิงคู่หนึ่ง

“คุณมารุตเนี่ยมีอารมณ์ขันดีนะคะ นิลไม่ได้หัวเราะแบบนี้มานานแล้วนะ” นิลกาฬบอกกลั้วหัวเราะ ก่อนจะตักเค้กช็อกโกแลตสีสวยเข้าปากอย่างสบายอารมณ์

“คุณนิลก็เหมือนกันนะ ผมไม่ค่อยเจอใครที่คุยถูกคอแบบนี้มานาน” มารุตว่า ก่อนจะระบายยิ้มกว้างให้ตามประสาผู้ชายอารมณ์ดีที่ชอบแจกจ่ายความเป็นมิตรให้บุคคลรอบข้างจนกลายเป็นนิสัย

เมื่อช่วงสายหลังจากทะเลาะกับนางมารร้ายจำแลงเพียงไม่นาน กะรัตก็พานิลกาฬมาแนะนำในฐานะนักออกแบบคนใหม่ พูดคุยทำความรู้จักกันไม่นาน มารุตก็รู้สึกได้ว่าไลฟ์สไตล์ของเธอเหมือนกับตัวเองจนแทบจะเรียกได้ว่า

คอเดียวกัน 

“แล้วนี่ คุณนิลฝึกปีนหน้าผาจำลองมานานหรือยังครับ” มารุตเอ่ยถาม 

“ตั้งแต่เข้ามหาลัยเลยค่ะ แต่พักหลังไม่ค่อยได้ไปปีนเท่าไรเพราะที่นี่อยู่ไกลจากยิมที่เข้าประจำ” เธอตอบตามจริง

“งั้น...วันไหนว่างๆก็ไปยิมที่ผมเป็นเมมเบอร์ได้นะ ไม่ห่างจากที่นี่เท่าไรผมจะได้มีเพื่อนปีนด้วย” มารุตเสนอ

‘ เพล้ง...! ’

ยังไม่ทันที่หญิงสาวผู้ถูกเอ่ยถามจะได้ตอบสิ่งใด เสียงแก้วใบสวยที่แตกกระจายกลายเป็นเศษซากก็เรียกความสนใจของคนทั้งคู่ 

“นั่นคุณพลอยนี่ค่ะ” นิลกาฬเอ่ยขึ้น ก่อนจะระบายยิ้มให้กับผู้ที่ยืนอยู่ไม่ห่างทันที แล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อใบหน้าหวานสวยและดวงตากลมโตที่มองตอบมาฉายแววกระด้างชัดเจน 

“ผมขอตัวก่อนนะคุณนิล ไว้เดี๋ยวเราค่อยนัดกันอีกทีถ้าคุณยังสนใจเรื่องหน้าผาจำลอง” มารุตบอกเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความเครียดที่สัมผัสได้ในเนื้อเสียง

ร่างสูงของมารุตผุดลุกจากโซฟาสีเขียวอ่อนของร้าน ก่อนจะตรงเข้ามาหาร่างบางที่ยืนนิ่งเหมือนถูกสาป จะมีก็เพียงแต่แววตากลมใสที่ฉายแววไม่พอใจชัดเจนเท่านั้น ที่บ่งบอกว่าเธอหาใช่รูปสลัก 

“ทำบ้าอะไร!” มารุตเอ่ยถาม ก่อนจะรั้งร่างบางของพลอยชมพูให้กลับไปนั่งที่โซนเคาน์เตอร์บาร์ด้านในทันที เพื่อให้พนักงานร้านได้ทำความสะอาดบริเวณนั้นได้สะดวกมากขึ้น และป้องกันคนตรงหน้าจะเผลอเหยียบเศษแก้วที่ตัวเองทำแตกจนได้แผล 

“เรื่องของพลอย” เธอตอบเหมือนมะนาวไม่มีน้ำก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง ความน้อยใจที่ติดมาตั้งแต่มีปากเสียงกันเมื่อเช้า ทำให้พลอยชมพูรู้สึกเหมือนความผิดหวังในใจกำลังถูกตีวกกลับขึ้นมาอีกหน

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้” มารุตถอนหายใจพลางบอก เมื่อเศษแก้วที่ยังกำค้างไว้ในมือนุ่มนิ่มบางบอบเริ่มฝังเข้าไปจนเลือดไหลซึมออกมา และนั่นคือเหตุผลที่เขาเดินเข้ามาหาเธอทันทีที่เห็น...ใครจะคิดว่าแม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบจะสามารถกำแก้วไว้ในมือจนแตกได้เช่นนี้!

“ไม่ต้องมายุ่ง” เธอว่า หลังจากเพิ่งรู้สึกตัวว่ามือข้างหนึ่งของเธอกำลังอาบเลือด...แต่ใครจะสน? เพราะตอนนี้หัวใจเธอกำลังเจ็บมากกว่า ที่เห็นเขาเอาแต่หัวเราะพูดคุยกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่เธอ ซ้ำยังเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยได้รับเลยตั้งแต่รู้จักกันมา เธออิจฉาผู้หญิงคนนั้น! ผู้หญิงที่เพิ่งก้าวเข้ามาแต่ก็ได้รับรอยยิ้มสดใสจากเขาทั้งที่เธอไม่เคยได้เลย   

“พลอยชมพูถ้าไม่ปล่อยมือ ก็ไม่ต้องมาพูดกันอีก” มารุตบอกเสียงเข้ม หลังจากที่พยายามแกะมือบอบบางข้างที่กำเศษแก้วไว้แต่ไม่สำเร็จ เพราะคนตรงหน้าไม่ให้ความร่วมมือแม้แต่น้อย 

“คนใจร้าย” ดวงตากลมใสมองสบตาคมด้วยสายตาตัดพ้อ แต่ก็ยอมปล่อยมือจากเศษแก้วที่กำไว้คล้ายหมดทางเลือก

“...ถ้ารู้ว่าใจร้าย ก็เลิกมายุ่งวุ่นวายกับผมสักที” มารุตเอ่ยตำหนิ ทั้งที่ความสนใจทั้งหมดจมจ่ออยู่ที่ฝ่ามือบอบบางที่เกิดรอยบาดเป็นทางยาว แม้แผลจะไม่ลึกมากแต่เมื่ออยู่บนมือเล็กบอบบาง ก็ทำให้มารุตรู้สึกได้ว่าบาดแผลมันใหญ่เกินไปสำหรับคนตรงหน้าอยู่ดี 

“เมื่อกี้คุยอะไรกัน” เธอเอ่ยถามเสียงแข็ง ไม่ได้สนใจฟังคำผลักไสของคนตรงมาแม้แต่น้อย เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่เธออยากรู้หรือเก็บมาใส่ใจ 

“จะรู้ไปทำไม? ไม่ใช่เรื่องของคุณ” มารุตบอกราบเรียบ ก่อนจะเริ่มทำแผลที่มือบอบบางทันทีที่พนักงานร้านนำกล่องปฐมพยาบาลมาให้ 

“ทำไมจะรู้ไม่ได้ มันเป็นความลับหรือไง!” เธอถามกลับไม่ลดละ

“เปล่า! แค่คิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกเพราะผมไม่ชอบยุ่งเรื่องส่วนตัวของใคร แล้วก็ไม่ชอบให้ใครมายุ่งเรื่องส่วนตัว”

“ชอบผู้หญิงคนนั้นหรือไง”

“…ไม่ใช่เรื่องของคุณ” มารุตชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบออกไป 

“รู้เรื่องที่พลอยคุยกับยายพิงค์ใช่ไหม? ถ้าภายในสามเดือน พลอยชนะ พี่ลมจะต้องมาเป็นผู้ช่วยของพลอย” เธอเอ่ยถาม

“รู้...แล้วก็รู้ด้วยว่าถ้าไม่สำเร็จ นิลกาฬจะมาเป็นผู้ช่วยของผม” มารุตบอกเรียบเรื่อย ก่อนจะแปะพลาสเตอร์ใสลงบนผ้าก๊อซผืนหนาที่พันมือบางไว้ 

“งั้นพี่ลมก็รู้ไว้เลยนะคะ...พลอยยอมได้ทุกเรื่อง แต่มีแค่เรื่องนี้ที่พลอยยอมให้ไม่ได้!” ว่าจบก็ดึงมือกลับแล้วเดินหนีไป หญิงสาวตรงดิ่งกลับห้องทำงานแล้วเริ่มสเกตช์แบบต่อทันที 

ไม่มีวัน! เธอจะไม่ยอมเสียเขาไปให้ใครอย่างแน่นอน