ไฮเดรนเยีย 172

“งั้นเราก็จะตายไปด้วยกัน เพราะถึงตายฉันก็จะไม่ปล่อยมือเด็ดขาด!” พลอยชมพูที่เริ่มหายใจติดขัดจากอัตราของหัวใจที่ทำงานหนักกว่าปกติร้องบอก

               พลอยชมพูเริ่มออกแรงดึงอีกหน แต่ในเสี้ยววินาทีที่คิดจะใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดเผื่อฉุดรั้งร่างของไพลินให้ถอยห่างจากกระแสน้ำวนได้สำเร็จ หัวใจที่เต้นเร็วแรงขึ้นก็วูบโหวงและเต้นช้าลงอย่างรวดเร็วจนพลอยชมพูเซถลา สติที่เต็มเปี่ยมกลับเลือนรางลงอย่างรวดเร็วจนยากจะควบคุม แต่ก่อนที่ความมืดจะครอบงำสติได้จนหมดสิ้นเสียงทุ้มที่คุ้นหูและใบหน้าคมของมารุตในห้วงความทรงจำก็ผุดขึ้นมา

‘ถ้าเกิดอะไรขึ้นต้องมีสติ ไม่ใช่ตกอกตกใจแล้วก็ร้องห่มร้องไห้...ต้องเข้มแข็งแล้วหาทางรับมือกับปัญหาที่เกิดขึ้น’

‘พี่รักพลอยนะ’

               หัวใจที่เต้นช้าลงจนเกือบจะหยุดค่อยๆเต้นเร็วขึ้นจนกลับมาเป็นปกติอย่างช้าๆแต่ทว่ามั่นคง พลอยชมพูลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนจะออกแรงกระชากร่างบางของไพลินเข้าหาตัวจนสุดกำลังด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่โชคชะตากลับไม่เห็นค่าความพยายาม เมื่อโขดหินที่เอียงเอนกลับหักล้มลงในแม่น้ำจนร่างทั้งสองจมลงไปสู่ปลายกระแสน้ำวนอย่างรวดเร็ว

“พลอย!” เสียงที่ดังขึ้นด้วยความตระหนกจากริมฝั่งแม่น้ำ ทำให้คนที่ดีดตัวขึ้นมาบนผิวน้ำรู้สึกเหมือนชีวิตที่ใกล้จะดับลงมีความหวังขึ้นอีกหน

               พลอยชมพูเกาะขอบโขดหินอีกก้อนไว้เพราะถูกพัดออกมานอกกระแสน้ำวน แต่เมื่อเหลียวมองไปรอบกายกลับพบเพียงความว่างเปล่าเมื่อไพลินที่จมหายลงไปในน้ำด้วยกันไม่ผุดขึ้นมาเหนือผิวน้ำ ดวงตากลมหวานแดงก่ำขึ้นอย่างง่ายดายด้วยความตกตะลึง แต่เรี่ยวแรงของเธอก็ไม่มีเหลือมากพอที่จะดำลงไปในน้ำอีกครั้ง

“พลอย! เกิดอะไรขึ้น” นายแพทย์พิรุณที่กระโดดลงมาในแม่น้ำสายเชี่ยวกราดอย่างไร้ความลังเล และว่ายตรงมาที่เธอเอ่ยถามด้วยความตกใจระคนแตกตื่น

“รีบช่วยผู้หญิงคนนั้นเร็ว เขาถูกกระแสน้ำวนดูดหายไปแล้ว!” พลอยชมพูร้องบอกเสียงสั่นเครือ

               นายแพทย์พิรุณเหลียวมองกระแสน้ำวนที่อยู่ไม่ห่างพลางสบถออกมา เพียงไม่กี่วินาทีนายแพทย์หนุ่มอดีตนักกีฬาว่ายน้ำ ก็ดำลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว แต่กระแสน้ำที่เชี่ยวกราดและขุ่นมัวทำให้การช่วยเหลือคนที่จมไปในสายน้ำหลากไม่ง่ายอย่างใจคิด เกือบสิบนาทีที่นายแพทย์หนุ่มผุดขึ้นมาบนผิวน้ำอีกหนด้วยความหวังที่เริ่มริมหรี่ ก่อนจะตัดสินใจดำลงไปอีกครั้งด้วยความหวังสุดท้าย เพราะแพทย์หนุ่มย่อมรู้ดีกว่าใคร ว่าหากคนจมน้ำไปเกินกว่าสิบนาที ต่อให้ช่วยขึ้นมาได้สำเร็จก็คงเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณเท่านั้น

“พลอย!” เสียงทุ้มอีกเสียงที่ดังขึ้นจากริมฝั่งแม่น้ำ พร้อมร่างสูงที่กระโดดลงน้ำและว่ายมาหาเธออย่างรวดเร็ว ทำให้พลอยชมพูที่กอดโขดหินอยู่กลางแม่น้ำสายเชี่ยวกราดด้วยความรู้สึกเคว้งคว้างระคนหวาดกลัวต้องคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตา

“พี่ลม” พลอยชมพูละทิ้งโขดหินขนาดใหญ่ที่ใช้เป็นที่พึ่งพิง แล้วโผเข้าสู่อ้อมกอดแข็งแรงที่ว่ายน้ำเข้ามาถึงตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกอดรัดร่างหนาของมารุตไว้แน่นทั้งน้ำตา

               มารุตที่ยังมึนงงกับท่าทีของพลอยชมพูยึดร่างบอบบางไว้แน่น ก่อนจะใช้มืออีกข้างจับโขดหินที่อยู่ไม่ห่างเพื่อต้านกระแสน้ำหลากที่รุนแรงกว่าที่คาดไว้ ก่อนจะหันไปมองร่างสูงของน้องชายแท้ๆที่ผุดขึ้นมาบนผิวน้ำพร้อมร่างไร้สติของนิลกาฬในอ้อมแขน

“ยังไม่ตาย! แต่ต้องรีบส่งโรงบาลเดี๋ยวนี้เลย” เสียงตะโกนบอกที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าของนายแพทย์หนุ่ม ทำให้พลอยชมพูที่อยู่ในอ้อมแขนของมารุตปล่อยโฮออกมาทันทีอย่างโล่งอก

               เมื่อขึ้นจากแม่น้ำสายกว้างที่เชี่ยวกราด พลอยชมพูก็ได้แต่เหลียวกลับไปมองกระแสน้ำวนที่ค่อยๆคลายเกลียวออกจนสลายหายไปเป็นสายน้ำไหลเอื่อยตามปกติด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะคลี่ยิ้มละมุนออกมาเมื่อเห็นดอกแก้วขนาดเล็กสีขาวจำนวนมากและกลีบดอกไฮเดรนเยียสีม่วงอ่อนที่ไหลไปตามกระแสน้ำไป  

‘ขอบคุณมากนะ...เพื่อนรัก’