อดีตที่ถูกกลบฝัง 154

“พลอย!”

เสียงหวีดร้องของเพื่อนรักที่ยังทรุดตัวอยู่กับโคนต้นไม้ทำให้พลอยชมพูได้สติขึ้น แต่สายน้ำเชียวกราดและสายฝนที่ซัดกระหน่ำจนมองไม่เห็นทิศทาง กำลังพัดพาร่างของเธอให้ปลิดปลิวไปอย่างไร้ทางหลบหนี เธอสำลักน้ำที่ไหลกระแทกเข้ามาทั้งทางปากและจมูกจนไม่อาจหายใจได้อย่างใจคิด กอปรกับสายฟ้าที่ฟาดลงมาจนเกิดเสียงกึกก้องและกราดเกรี้ยว ทำให้คนที่อยู่ในน้ำเริ่มรับรู้ว่าชะตาชีวิตของเธออาจจะกำลังต้องจบสิ้นลง

พลอยชมพูถูกสายน้ำซัดร่างไปกระแทกกับก้อนหินโสโครกในแม่น้ำหลายหน จนเลือดสีแดงสดไหลอาบไปทั่วทั้งร่าง ร่างบอบบางที่เริ่มสิ้นหวังและสิ้นเรี่ยวแรงหลับตาลงอย่างช้าๆ เพื่อปล่อยให้วาระสุดท้ายของชีวิตจบลงอย่างไม่ทรมานมากนัก

“อย่าหลับตานะ! อย่ายอมแพ้สิ” เสียงของใครอีกคนดังกระทบเข้ามาในโสตประสาท ทำให้ดวงตากลมหวานที่ปิดสนิทต้องเปิดขึ้นอีกหน

“...ลิน” เสียงหวานที่สั่นพร่าร้องเรียกเสียงเบา ก่อนจะเริ่มพยายามว่ายน้ำต้านกระแสน้ำหลากอีกหน สายฝนที่ยังซัดกระหน่ำใส่คนที่กำลังพยายามว่ายน้ำเข้าหาฝั่ง จนพลอยชมพูต้องกัดฟันแน่นและฝืนว่ายต่อไปอย่างยากลำบาก

“ฉันไม่มีวันปล่อยให้เธอตายหรอกนะ! ยายตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ” คนที่กระโดดลงน้ำมาเพื่อช่วยคนตรงหน้า คว้าแขนบอบบางที่อาบไปด้วยเลือดของคนที่พยายามว่ายน้ำมาหาตนเองไว้แน่นพลางเอ่ยบอก

               พลอยชมพูจับมือของเพื่อนรักไว้ก่อนจะช่วยกันว่ายน้ำเข้าหาฝั่งอย่างยากลำบาก เสี้ยววินาทีที่มองเห็นขอบตลิ่งที่อยู่ไม่ห่าง พลอยชมพูก็ไม่พบคนที่ผลักเธอให้ตกน้ำเมื่อครู่อยู่แล้ว แต่เพราะชีวิตที่ยังแขวนอยู่บนเส้นด้ายทำให้เธอไม่มีเวลาจะใส่ใจถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

               ขณะที่คนทั้งคู่กำลังว่ายน้ำมาจนเกือบถึงขอบตลิ่ง สิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อกิ่งไม้ขนาดใหญ่ที่หักโค่นลงมาเพราะลมฝนฟาดกระแทกเข้าที่ลำตัวของไพลินอย่างจัง สองมือที่จับกันไว้แน่นจนถึงเมื่อครู่หลุดออกเพราะแรงกระแทกที่เกิด จนเหลือเพียงฝ่ามือเท่านั้นที่ยังดึงรั้งกันไว้

เร็วเท่าความคิดเมื่อพลอยชมพูคว้ารากไม้ที่โผล่มาจากริมตลิ่งไว้แน่น เช่นเดียวกับมืออีกข้างที่รั้งมือบางของเพื่อนสนิทไว้

“พลอย...ไม่ไหวหรอก” เสียงของคนที่ถูกกุมมือไว้ร้องบอกอย่างอ่อนแรง

“ไม่! ถ้ารอดก็ต้องรอดไปด้วยกัน ฉันไม่ทิ้งแกเด็ดขาด” พลอยชมพูร้องบอกทั้งที่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดกำลังหมดลงอย่างรวดเร็ว มือบอบบางที่ยึดรากไม้ไว้แน่นจนเลือดไหลอาบไม่ได้ทำให้คนที่บาดเจ็บไปทั้งร่างคิดจะยอมแพ้แม้แต่น้อย

“...พลอยฉันขอโทษนะ ที่โกหกมาตลอด” คนที่เห็นเพื่อนรักพยายามสุดชีวิตบอกเสียงเศร้า ก่อนจะเอ่ยต่อ “จริงๆแล้วฉันชื่อนิลกาฬ แต่เพราะฉันสัญญากับลินไว้ว่าจะไม่พูด ฉันเลยบอกความจริงกับแกไม่ได้”  

“ไว้รอดไปได้ ฉันจะฟ้องให้ป้าบัวลงโทษแกให้เข็ดเลย...ยายแม่พระ!” พลอยชมพูคาดโทษเสียงขุ่น ก่อนจะออกแรงอีกครั้งเพื่อดึงให้ตัวเองและเพื่อนรักเข้าใกล้ฝั่งอีกนิด แต่ดูเหมือนเรี่ยวแรงของเธอมีน้อยเกินกว่าจะทำได้อย่างที่คิด

“ฉันรักแกมากนะ อย่าโกรธกันเลย...ฉันขอโทษที่โกหกว่าจะไม่ทิ้งกัน” พูดจบมือบอบบางของนิลกาฬก็ปล่อยออกจากมือของพลอยชมพูทันที

“ลิน!”

               เพียงเสี้ยววินาทีที่การเกาะกุมหลุดออกจากกัน สายน้ำที่เชี่ยวกราดก็ซัดพาร่างของนิลกาฬไปทันที เสียงหวีดร้องของพลอยชมพูทำให้พิรุณที่เดินออกมาตามหาวิ่งมาถึงจุดเกิดเหตุได้ทัน ก่อนที่ร่างของพลอยชมพูที่สิ้นเรี่ยวแรงจะถูกพัดหายไปอีกคน

“พลอยเกิดอะไรขึ้น! เป็นอะไรไหม” น้ำเสียงแตกตื่นของพิรุณไม่ได้ทำให้คนที่นั่งอยู่ริมตลิ่งพื้นคืนสติแม้แต่น้อย แต่กระนั้นจิตใต้สำนึกที่ยังผูกพันต่อเพื่อนรักไม่จางไปก็ทำให้พลอยชมพูตอบโต้ออกมาอย่างรวดเร็ว

“ลินจมน้ำ ลินถูกน้ำพัดไปแล้ว...เรนต้องช่วยลินให้ได้นะ! ช่วยลินเร็วๆ” คำพูดพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบสองข้างแก้มทำให้คนฟังสบถออกมาในทันที

               พิรุณกระโดดลงไปในแม่น้ำที่ไหลหลากอย่างรวดเร็วเท่าความคิด สายฝนที่ซาลงไปทำให้การลงน้ำของเด็กหนุ่มไม่ลำบากนัก และเพราะเขาเป็นนักกีฬาว่ายน้ำ ทำให้การว่ายน้ำเพื่อช่วยใครสักคนไม่ได้ลำบากเกินความสามารถของเด็กหนุ่ม แต่กระนั้นการมาของพิรุณก็ช้าเกินกว่าที่จะนำพาร่างของน้องสาวต่างสายเลือดกลับมาได้อย่างที่ยังมีชีวิต

               พลอยชมพูกอดร่างไร้วิญญาณของนิลกาฬไว้แน่นในทันทีที่พิรุณวางเธอลงบนพื้นอย่างเบามือ ก่อนจะพร่ำตำหนิและร่ำไห้คร่ำคราญกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นอย่างน่าสงสาร ก่อนสติทั้งหมดที่มีของเธอจะดับวูบไป...