อดีตที่ถูกกลบฝัง 153

‘แกร๊ก!’

               เสียงกิ่งไม้ที่หักลงทำให้คนทั้งคู่รับรู้ได้ในทันทีว่ามีบุคคลที่สามล่วงรู้บทสนทนาที่ไม่ควรมีใครได้ยินเสียแล้ว ไม่ต่างจากพลอยชมพูที่รู้สึกตัวแล้วเช่นกันว่าเธอไม่ควรได้ยินบางอย่าง หญิงสาวตัดสินใจเดินออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่เพื่อเผชิญหน้ากับคนทั้งคู่ ในเวลาเพียงไม่กี่วินาทีหลังจากที่ได้ยินเสียงตะโกนถามจากเพื่อนสนิท

ร่มคันโตที่ถือไว้มั่นเพื่อเรียกกำลังใจร่วงหลุดออกจากมือบอบบางอย่างง่ายดาย เมื่อพลอยชมพูพบว่าไพลินที่เธอรู้จัก ยังมีใครอีกคนที่เหมือนกันราวกับฝาแฝดยืนอยู่ข้างกาย สายฝนที่ตกลงมากระทบใบหน้าหวานเมื่อไม่มีร่มกางกั้นช่วยให้คนที่ยังตะลึงงันดึงสติกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ลินนี่มันเรื่องอะไรกัน? ผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร” พลอยชมพูเอ่ยถามอย่างมึนงง พลางชี้ไปยังผู้หญิงอีกคนที่กอดอกมองมายังเธอด้วยสายตาไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

‘สายตาแบบนั้น เธอเคยเห็นเมื่อพบกับไพลินครั้งแรก!’

“คือ...” คนเป็นเพื่อนรีบดึงรั้งแขนของเพื่อนรักไว้แน่น ก่อนจะเริ่มพยายามหาคำอธิบายด้วยความยากลำบาก

พลอยชมพูที่เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ เมื่อนึกถึงท่าทีแปลกไปของเพื่อนรักที่มักเปลี่ยนไปมาอยู่บ่อยครั้งนับแต่รู้จักกันมา เอ่ยถามเสียงขุ่น “เธอไม่ใช่ไพลิน! ผู้หญิงคนนั้นคือไพลินตัวจริงใช่ไหม”

“คือ...ลินอธิบายได้นะ คือว่า”

“ใช่! เธอโง่เองนะ ที่แยกเราสองคนไม่ออก”

               เสียงที่ดังแทรกคำอธิบายขึ้นมาทำให้พลอยชมพูต้องเงยหน้าขึ้นมองสบดวงตาสีนิลที่ฉายประกายกร้าวกระด้าง ก่อนจะมองดวงตาสีนิลอีกคู่ที่เต็มไปด้วยแววอ่อนโยนและหวาดหวั่น เพียงไม่นานรอยยิ้มเยาะหยันก็ปรากฏบนดวงหน้าหวานของพลอยชมพูในทันที

“ฉันคงโง่จริงๆ ทั้งที่เธอสองคนก็ต่างกันมากขนาดนี้แท้ๆ คนนึงเหมือนแม่พระ แต่อีกคนเหมือนนางปีศาจ” พลอยชมพูรับรู้ได้ถึงความกร้าวกระด้างจากดวงตาคู่นั้น จึงตัดสินใจดึงมือเพื่อนรักที่เธอไม่รู้ว่าความจริงแล้วชื่ออะไรออกไปอย่างรวดเร็วพลางบอกสิ่งที่คิดออกมา “ยายแม่พระ กลับบ้าน! ฉันจะบอกเรื่องนี้กับทุกคน พวกผู้ใหญ่จะต้องรู้เรื่องนี้”

“ไม่ได้นะ!” คนที่ถูกกล่าวหาว่าเป็นปีศาจตวาดอย่างกราดเกรี้ยว ก่อนจะรั้งแขนอีกข้างของคู่แฝดไว้แน่นแล้วดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว

“ทำไมจะไม่ได้ เธอมีสิทธิอะไรมาห้าม...ถ้าฉันอยากจะพูดไม่ว่าใครก็ห้ามไม่ได้ทั้งนั้น!” พลอยชมพูตวาดกลับอย่างกราดเกรี้ยวไม่แพ้กัน ด้วยเพราะเธอไม่ชอบไพลินตั้งแต่แรกเห็นเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ความรู้สึกเป็นปฏิปักษ์ที่เคยมีต่อกันจึงหวนกลับมาอย่างง่ายดาย

“ได้! งั้นแกก็ไม่ต้องพูดอีกเลยก็แล้วกัน” สิ้นคำพูดที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง คู่แฝดที่อยู่ตรงกลางระหว่างคนทั้งคู่ ก็ถูกเหวี่ยงออกไปจนกระแทกกับต้นไม้ใหญ่ที่อยู่ไม่ห่างทันที

“ลิน! แกเป็นอะไรไหม” พลอยชมพูที่เสียหลักล้มลงกับพื้นรีบลุกขึ้นมาด้วยความทุลักทุเล ก่อนจะถลาเข้าไปหาเพื่อนรักที่ทรุดอยู่กับโคนต้นไม้ใหญ่ในทันที เลือดสีแดงฉานที่ไหลทะลักออกมาจากหน้าผากมนโดนน้ำฝนที่ยังตกกระหน่ำไหลอาบจนดูน่ากลัวกว่าที่ควรจะเป็น

“ฉันขอโทษนะ...แกอย่าเกลียดฉันเลยนะ ฉันไม่เคยตั้งใจจะหลอกแกจริงๆ” เสียงสะอื้นพร้อมหยาดน้ำตาของเพื่อนสนิททำให้พลอยชมพูที่กำลังพยายามประคองเพื่อนรักให้ลุกขึ้นยืนอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ตามไปด้วย ก่อนจะคลี่ยิ้มกว้างพรากพยักหน้ารับรู้ความรู้สึกของเพื่อนรัก

“ว๊าย...ตู้ม!” พลอยชมพูอุทานเสียงหลง เมื่อมีแรงกระชากจากด้านหลังทำให้เธอเสียหลัก ก่อนร่างบอบบางจะร่วงหล่นลงไปในน้ำอย่างรวดเร็ว

“พลอย!”