เสียงสะท้อนของภาพลวง 44

บริเวณมุมห้องมีโต๊ะเครื่องแป้งขนาดเล็กที่ถูกออกแบบมาแปลกตาด้วยลวดลายที่คล้ายคลึงกับลวดลายบนฝาผนัง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบห้องถูกสร้างสรรค์เป็นผลงานศิลปะที่แฝงไปด้วยความเข้มแข็ง แต่ก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก ส่วนตู้เสื้อผ้าก็มีพื้นหลังเป็นสีขาวเช่นกันหากแต่ต่างออกไป เพราะบานประตูตู้ทั้งสองด้านถูกวาดลายดอกไม้ที่แสนอ่อนหวานและใช้สีชมพูในการลงลายเส้นทั้งหมด จนชวนให้คนมองรู้สึกถึงความอ่อนโยนระคนอ่อนหวานราวกับมันถูกขีดเขียนโดยจิตนาการของศิลปินที่กำลังมีความรัก

มือบอบบางไล้ไปตามลายเส้นสีชมพูบนตู้เสื้อผ้าอย่างหลงใหล ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายในใจเธออย่างไร้เหตุผล และคงกำลังผูกหัวใจเธอให้รัดร้อยเหมือนลวดลายเถาวัลย์ที่เกาะเกี่ยวกอดรัดดอกไม้แสนสวยในลายเส้นที่ปรากฏบนประตูตู้เสื้อผ้าก็เป็นได้

“ผมไม่ว่างทาสีใหม่ หวังว่าคุณคงไม่มีปัญหา” เสียงทุ้มของศิลปินใหญ่ ที่มักจะใช้ห้องๆนี้สำหรับสร้างงานศิลปะตามใจอยากเสมอเอ่ยขึ้น ทั้งที่ตัวเองยืนอยู่นอกห้องห่างออกไปหลายเมตรราวกับกลัวว่าเจ้าของห้องคนใหม่จะลากตนเองเข้าไปทำมิดีมิร้ายก็ไม่ปาน

“ห้องสวยขนาดนี้ ใครจะกล้ามีปัญหาค่ะ” พลอยชมพูบอกเสียงหวาน ก่อนจะโผล่หน้าออกมาจากห้องนอนกว้างที่เปิดประตูไว้ แล้วส่งรอยยิ้มที่หวานกว่าน้ำเสียงมาให้เจ้าของห้องทันที คนที่เพิ่งได้รับรอยยิ้มที่หวานจนหัวใจเกือบละลายเบือนหน้าหนีก่อนเอ่ยต่อ

“แค่จะบอกว่าถ้ามีปัญหา...กระป๋องสีอยู่ในห้องเก็บของ ทาสีเอาเอง”

“เย็นชาตลอด มีอะไรอีกไหมคะที่พลอยสมควรต้องรับรู้” เธอค่อนขอด ก่อนจะเอ่ยถามอีกหน

“ที่นี่ไม่มีแม่บ้าน ทำความสะอาดเอง ทำกับข้าวกินเอง ซักผ้าเอง ทำได้ไหม” เจ้าของบ้านถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“โห! ถ้าทำไม่ได้ละคะ” คนที่เคยพบแต่ความสะดวกสบายจนเคยร้องเสียงหลง ก่อนจะเอ่ยถามหยั่งเชิงคนตรงหน้า

“ก็กลับไปซะ แล้วอีกหกเดือนก็ไปเจอผมที่สำนักงานเขต” มารุตตอบเสียงเรียบ

“ฝันไปเถอะค่ะ เดิมพันคราวนี้สูงจนทะลุกำแพง พลอยทำได้ทั้งนั้นละ มีอะไรที่ต้องรู้อีกไหมคะ คุณสามี” นักพนันที่ทุ่มสุดตัวบอกอย่างหมายมาด ก่อนจะเอ่ยถามกึ่งท้าทายตามนิสัย เพราะหากแค่ต้องทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆก็คงไม่เกินความสามารถของเธออยู่แล้ว

“มี! ห้ามเข้าไปในห้องของผมก่อนได้รับอนุญาต”

“ ...! ”

               หลังจากเจ้าของห้องประกาศกฎเกณฑ์การอยู่ร่วมกันเสร็จสิ้น ร่างสูงก็สะพายกระเป๋าผ้าใบเก่าแล้วหมุนตัวออกจากห้องทันที โดยไม่สนใจท่าทีงุนงงของคนที่อยู่ร่วมห้องแม้แต่น้อย เสียงหวานที่เอ่ยถามไถ่ก็เหมือนสายลมที่พัดผ่านไปเพียงบางเบา เพราะไม่ได้มีเสียงตอบรับใดๆกลับมานอกจากเสียงประตูบานใหญ่ที่ถูกปิดลงเท่านั้น

“วันเสาร์แท้ๆ อยู่เป็นเพื่อนกันหน่อยก็ไม่ได้ ใจร้ายจริง” ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบเอ่ยค่อนขอด เมื่ออยู่ลำพังในห้องชุดขนาดใหญ่ที่กินเนื้อที่เกินกว่าร้อยตารางเมตรเพียงลำพัง

“รักหมดใจเมื่อไรพลอยจะเอาคืนให้น้ำตาตกในเชียว คนใจร้าย” คนที่อยู่เพียงลำพังเอ่ยขึ้นอีกหนอย่างหมายมาด ก่อนจะเริ่มสำรวจห้องกว้างที่กำลังจะกลายเป็นบ้านใหม่ของเธอในเวลานี้ และลึกๆในหัวใจที่ไร้ความแข็งแรงของเธอก็วาดหวัง ว่าที่นี่จะเป็นได้กลายบ้านของเธอตลอดไป