เสียงสะท้อนของภาพลวง 47

               แสงไฟสว่างไสวที่ถูกเปิดทิ้งไว้ทำให้คนที่เพิ่งกลับมาถึงห้องพักต้องชะงักเล็กน้อย มารุตกวาดสายตามองรอบๆห้องด้วยความงุนงง เมื่อพบว่าข้าวของหลายชิ้นถูกย้ายจากที่อยู่เดิมของมัน เจ้าของห้องถอนหายใจหนักๆเพื่อไล่อารมณ์ขุ่นเคืองออกไป

โดยปกติแล้วมารุตจะไม่ชอบให้ใครเข้ามาวุ่นวายหรือแตะต้องข้าวของที่ตนเองจัดไว้ แต่กระนั้นหากจะโวยวายก็ใช่ที่เมื่อรู้ดีว่าคนที่วุ่นวายกับข้าวของส่วนตัวของตน คือภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายอย่างไม่เต็มใจนักของเขานั่นเอง

“ห้าทุ่มครึ่ง คงนอนแล้วมั้ง...ช่างเหอะ” มารุตบ่นพึมพำเมื่อเหลียวมองนาฬิกาวินเทจที่ประดับฝาผนังห้อง

เพราะจิตใจที่ว้าวุ่นทำให้มารุตเลือกเดินเตร็ดเตร่ไปเรื่อยๆจนท้องฟ้าที่สว่างไสวมืดสลัว กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ดึกดื่นค่อนคืนไปแล้ว เจ้าของห้องถอนหายใจอีกหน ก่อนจะเดินผ่านห้องนั่งเล่นกว้างหมายจะกลับเข้าห้องนอนแต่ก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นอะไรบางอย่างที่ปลายสุดสายตา ร่างสูงลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้าไปหาร่างบอบบางที่หลับสนิทอยู่บนโซฟากว้าง

               ดวงหน้าหวานสวยแม้ยามหลับคลอเคลียหมอนใบใหญ่ที่เธอคงเข้าไปหยิบมาจากห้องนอนของเขาอย่างสบายอารมณ์ ดวงตากลมแสนสวยที่หวานเสมอยามมองสบมากลับปิดสนิทในยามนี้ ร่างบอบบางขดตัวเล็กน้อยเพราะความหนาวเหน็บจากเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเต็มประสิทธิภาพ มารุตนั่งลงที่โซฟาใกล้เคียงอย่างเงียบเชียบราวกับกลัวว่าเสียงดังเพียงน้อยนิดอาจจะรบกวนการนิทราอันแสนสุขของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบตรงหน้า

‘น่ารักเฉพาะเวลานอนจริงๆ...ยายนางมารร้าย’

                มารุตพินิจพิจารณาดวงหน้าหวานอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจลุกไปหยิบผ้าห่มผืนหนามาจากห้องนอนของตนเอง ก่อนจะคลี่ผ้าห่มสีครีมผืนโปรดเพื่อหมายจะช่วยสร้างความอบอุ่นให้แก่ร่างบอบบางที่นอนหนาวอยู่ แต่ก็ต้องชะงักเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ มือหนากำผ้าห่มไว้แน่นก่อนจะตัดสินใจทำบางอย่างแทนความตั้งใจเมื่อครู่

“ตื่นได้แล้ว! มานอนทำอะไรตรงนี้” น้ำเสียงห้วนๆร้องบอกเสียงดัง ทั้งที่เมื่อครู่แม้แต่การก้าวเดินก็ยังบางเบาจนแทบไม่เกิดเสียง ก่อนมือหนาจะดึงหมอนที่คนกำลังหลับสบายหนุนนอนอยู่ออกอย่างรวดเร็ว

“หืมมม...พี่ลมกลับมาแล้วหรอคะ กลับดึกจัง” คนที่พึ่งตื่นขมวดคิ้วขุ่น ก่อนจะช้อนดวงตากลมที่มีแววง่วงขึ้นมองร่างสูงที่ยืนหน้าตึงอยู่ตรงหน้าราวกลับไปโกรธใครมากว่าร้อยปี แล้วเอ่ยถามเสียงอู้อี้ตามประสาคนที่ยังตื่นไม่เต็มตา

“เรื่องของผม แล้วทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องดีๆ”

“เห็นพี่ลมยังไม่กลับ ก็เลยกะว่าจะอยู่รอแต่เผลอหลับไป” เธอแจงตามความจริง ก่อนจะคลี่ยิ้มหวานเมื่อเห็นท่าทีงุนงงของเจ้าของห้อง

“วันหลังไม่ต้องรอ แล้วอย่าให้รู้นะว่าแอบเข้าไปในห้องนอนผมอีก” มารุตบอกเสียงขุ่น ก่อนจะชูหมอนใบโตที่คนตรงหน้าหนุนนอนจนถึงเมื่อครู่ขึ้นมา คล้ายยืนยันหลักฐานการกระทำความผิดของอีกฝ่าย

“รู้แล้วค่ะ แต่อย่าเผลอก็แล้วกัน” เธอบอกกลั้วหัวเราะก่อนจะลุกหนีไป

“พลอยชมพู!”

“กลัวจำชื่อไม่ได้หรือไงคะ คุณสามี” คนที่ก้าวเดินไปถึงประตูห้องนอนของตัวเองบอกเสียงหวาน ก่อนจะเอ่ยต่อในสิ่งที่คิด “อ่อ ขอบคุณนะคะที่คิดจะห่มผ้าให้”

เจ้าของผ้าห่มที่ยังถือค้างอยู่ในมือนิ่งไปเหมือนถูกสาป ไม่แน่ใจว่าถ้าส่องกระจกตอนนี้ใบหน้าของเขาจะเป็นอย่างไร แต่ที่แน่ๆเขาคิดว่ามันคงกำลังแดงขึ้นอย่างแน่นอน

“ฝันดีนะคะ คุณสามี” คำอวยพรกลั้วรอยยิ้มของนางมารตัวร้ายในคราบตุ๊กตากระเบื้องเคลือบร้องบอกเสียงหวาน ก่อนจะหายลับกลับเข้าห้องนอนไป ทิ้งให้คนที่ถือหนักฐานการแสดงความห่วงใยที่ไม่ได้ใช้งาน ให้ยืนแน่นิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นกว้างเพียงลำพัง

อะไรบางอย่างบอกมารุตว่า วันนี้เขาคงนอนไม่หลับแน่ๆ