เข้าสู่ระบบแชร์
เสียงสะท้อนของภาพลวง 46
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-01-10 23:17:16‘สายน้ำไม่เคยไหลย้อนกลับ...เมื่อพลาดพลั้งและร่วงหล่น สายน้ำก็จะพัดพาเราไปไกลจนไม่อาจย้อนกลับมาได้’
“คุณมาทำอะไรที่นี่?” นิลกาฬอุทาน เมื่อหันหลังกลับมาแล้วพบนายแพทย์พิรุณยืนมองอยู่ไม่ห่างจากจุดที่เธอนั่งอยู่มากนัก
“คุณคงลืมไปว่าผมก็เป็นหมอ และนี่ก็เป็นงานของทางโรงพยาบาล” นายแพทย์หนุ่มแจงเสียงเรียบ วันนี้เป็นวันครบรอบการก่อตั้งโรงพยาบาล จึงมีการจัดกิจกรรมนอกสถานที่เช่นที่ทำมาเป็นประจำทุกปีตามคำบอกเล่าของเหล่าพยาบาลสาวที่มักจะมีไมตรีเอื้อเฟื้อและให้ความช่วยเหลือต่อนายแพทย์หนุ่มผู้มาใหม่เสมอ และปีนี้ก็เลือกจัดที่จังหวัดกาญจนบุรี
“นั่นสินะคะ ฉันคงลืมไป” เธอบอกเสียงเรียบ พลางทำท่าจะลุกหนีคู่สนทนาที่เดินเข้ามาใกล้ทันที
“อยู่คุยกันก่อนสิครับ เดินหนีแบบนี้มันออกจะเสียมารยาทไปสักหน่อยสำหรับลูกสาวคนเดียวของเจ้าของโรงพยาบาล” นายแพทย์พิรุณเอ่ยขัดอย่างรู้ทัน ว่าคนตรงหน้ากำลังจะเดินหนีไป
“ฉันไม่รู้จักคุณ...เราคงไม่มีอะไรต้องคุยกัน ฉันขอตัว”
“แต่ผมรู้จักคุณ” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยทั้งที่ยืนขวางร่างบางที่กำลังจะเดินผ่านไปไม่ยอมขยับ
“งั้นคุณคงจำคนผิด” เธอตอบปัด แต่ยังไม่ทันที่ขาเรียวสวยในชุดเดรสพอดีตัวจะก้าวเท้าออกไปอย่างที่สมองสั่งการก็ต้องชะงัก เมื่อได้ยินประโยคที่นายแพทย์หนุ่มเอ่ยขึ้น
“เมื่อสิบสามปีก่อน ผมกับน้องสาวและพลอยชมพู เคยมาเที่ยวที่กาญจนบุรี พวกเราออกมาเล่นน้ำด้วยกัน”
“แล้วเธอก็จมน้ำตายที่นี่...คุณเคยเล่าแล้ว ว่าน้องสาวของคุณจมน้ำตาย” นิลกาฬตอบกลับเสียงเรียบ พยายามข่มอารมณ์ที่คุกรุ่นอยู่ภายในอกให้นิ่งสนิทเหมือนสายน้ำเย็นฉ่ำที่ตัวเธอเพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่
“ใช่ แต่มันมีเรื่องแปลกๆที่ไม่เคยมีผู้ใหญ่คนไหนเชื่อ จนตอนนั้นผมยังนึกสงสัยว่าผมอาจจะคิดไปเอง”
“แล้วคุณมาบอกฉันทำไม” นิลกาฬตอบกลับ รู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเมื่อมองสบตานายแพทย์หนุ่ม
“ตอนนั้นผมเห็นลินเดินกลับเข้ามาในบ้านพัก แต่ไม่กี่นาทีหลังจากนั้น...ผมกลับเจอว่าเธอกำลังจมน้ำ” ดวงตาคู่คมมองจ้องดวงตาสีนิลที่ไหววูบเมื่อได้ยินประโยคที่เขาเอ่ยอย่างค้นคว้าหาคำตอบ ก่อนจะเอ่ยต่อ
“คุณคิดว่า คนๆเดียวจะสามารถอยู่ทั้งสองสถานที่ได้ในเวลาเดียวกันไหม?”
“ไม่ได้ค่ะ ตอนนั้นคุณหมอคงคิดไปเองจริงๆหรือไม่ก็ตาฝาดไป” เธอตอบกลับเสียงกระด้าง ก่อนหลบสายตาลงเพราะไม่อยากมองสบดวงตาคู่นี้อีก
“ก็ถูกของคุณ...หรือไม่ก็มีใครอีกคนอยู่จริงๆ เพียงแต่คนๆนั้นอาจจะไม่ใช่ไพลินอย่างที่ผมเข้าใจเท่านั้นเอง” นายแพทย์หนุ่มเอ่ยเรียบเรื่อย แต่แฝงไปด้วยคำถามในน้ำเสียงนั้น
“ถ้ามีเรื่องเศร้าเคล้าน้ำตาและความทรงจำเก่าๆจะเล่าแค่นี้...ฉันขอตัวนะคะ” นิลกาฬบอกเสียงขุ่นก่อนจะเดินหนีไปทันที ราวกับหากต้องสนทนากับนายแพทย์หนุ่มต่ออีกเพียงเสี้ยววินาทีเธออาจขาดใจตายไปตรงนี้เลยก็เป็นได้
“คุณนิลกาฬ ผมจะต้องรู้ให้ได้ว่าวันนั้นมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
“มันก็เป็นเรื่องของคุณ! แต่คุณจะไม่มีวันได้รู้อะไรที่เกี่ยวกับฉัน” เธอชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ก่อนจะตอบเสียงเรียบจนเกือบจะเรียกได้ว่าไร้อารมณ์แล้วเดินจากไปในทันที
นายแพทย์หนุ่มมองตามแผ่นหลังบอบบางของคู่สนทนาไปจนสุดสายตา ก่อนจะหันกลับมามองสายน้ำที่ยังคงไหลเอื่อยไปตามเส้นทางทอดยาวของมัน ชายหนุ่มเชื่อว่าสุดสายปลายทางของสายน้ำเหล่านี้จะต้องไหลไปบรรจบพบกันที่ไหนสักแห่ง เหมือนกับความสงสัยของเขาที่ก่อตัวมาตลอดสิบสามปีเต็ม กำลังจะเดินทางต่อไปเพื่อค้นหาความจริงที่จะบรรจบเพื่อจบทุกคำถาม ที่ปลายทางของความจริงที่ถูกบดบังซ่อนเร้นไว้ที่ไหนสักแห่ง
หลังจบบทสนทนากับนายแพทย์หนุ่มอย่างไม่เต็มใจ นิลกาฬก็กลับเข้าห้องพักทันทีและไม่ออกไปไหนอีกจนเย็นย่ำ เสียงดนตรีจังหวะสนุกสนานที่ถูกบรรเลงขึ้นตามกำหนดการของโรงแรมจนได้ยินเสียงดังแว่วไปทั่วคุ้มน้ำ ไม่ได้ทำให้คนที่ขังตัวเองไว้ในห้องรู้สึกรื่นรมย์ตามไปด้วยแม้แต่น้อย ภาพความทรงจำที่อยากลบทิ้งไปก็กลับหวนคืนมาอย่างง่ายดาย
‘เธอไม่เคยเสียใจในทางที่ตัวเองเลือกเดิน...แม้ว่าผลของมันจะร้ายแรงและเลวร้ายจนไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้’
ดวงตาสีนิลที่เคลือบม่านน้ำตาจนวาววับยามสะท้อนแสงไฟดูหม่นแสงลงเมื่อหวนนึกถึงร่อยรอยแห่งความผิดพลาดเมื่อครั้งอดีต แต่เพียงครู่เดียวดวงตาสีนิลก็กร้าวกระด้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนมือบางจะปาดน้ำตาที่ไหลรินออกไปลวกๆอย่างไม่ใส่ใจนัก
‘เป็นเธอจริงๆสินะพลอยชมพู! เราไม่ควรกลับมาเจอกันอีก ไม่ควรเลย’
บทล่าสุด
นางร้ายในสายลม สุดดวงใจ 185
ร่างบางระหงที่ตัดสินใจทิ้งงานประมูลอัญมณีที่แสนน่าเบื่อเพื่อกลับมาหาใครบางคนที่เธอกำลังคิดถึงสุดหัวใจ หยุดยืนอยู่หน้าประตูเพนซ์เฮ้าส์ด้วยหัวใจที่เต้นระรัว น่าแปลกที่เสี้ยวหนึ่งของห้วงความรู้สึกกลับนึกย้อนไปในวันแรกที่เธอหอบหิ้วกระเป๋าใบโตมาที่นี่วันที่เป็นจุดเริ่มต้นระหว่างเธอและมารุต คำตอบที่ได้รับจากกณิกา ทำให้คนที่ค้นคว้าหาความหมายของความรักอยู่เนิ่นนานเริ่มตระหนักถึงความเป็นจริงที่อยู่ตรงหน้า...แม้มารุตจะไม่ได้เป็นผู้ชายในนิยายที่ดีพร้อมไปทุกสิ่ง แต่เขาคือผู้ชายที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อให้เธอกลายเป็นคนที่ดีขึ้นกว่าเดิม และนั่นก็เป็นเหตุผลที่เธอรักมารุตจนสุดหัวใจ! ภาพวาดสีน้ำมันกว่าสามสิบรูปที่ถูกติดไว้ตามมุมต่างๆของเพนซ์เฮ้าส์ที่ปรากฏแก่สายตาในวินาทีแรกที่เปิดประตูเข้ามา ทำให้ผู้มาเยือนเผลอคลี่ยิ้มออกมาอย่างง่ายดาย พลอยชมพูกวาดสายตามองภาพวาดของตัวเองในอิริยาบถต่างๆด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะต้องยิ้มกว้างกว่าที่เป็นอยู่อีกหลายเท่า เมื่อเห็นร่างสูงของคนป่วยที่ลางานนอนอยู่บ้านทั้งวัน กำลังยืนรอเธออยู่กลางห้องกว้างพร้อมช่อดอกลิลลี่สีขาวขนาดให
นางร้ายในสายลม สุดดวงใจ 184
สามเดือนต่อมา... ห้องประชุมหรูชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพมหานคร ถูกเลือกให้ใช้เป็นสถานที่จัดงานแสดงเครื่องประดับที่ดีที่สุดในภาคพื้นเอเชีย รวมทั้งยังเป็นสถานที่จัดงานประมูลอัญมณีหายากประจำปีอีกด้วย และแม้ปีนี้จะไม่มีอัญมณีหายากที่น่าจับตามองในงานประมูล แต่ประธานบริหารคนใหม่ของบริษัทอัญมณีชื่อดังที่กำลังมีกระแสอยู่ในขณะนี้ ก็สามารถเรียกได้ว่า ‘น่าจับตามอง’ ไม่แพ้กันพลอยชมพู มณีรัตนะ เจ้าของรางวัลนักธุรกิจที่น่าจับตามองที่สุดแห่งปี ในชุดเดรสสีขาวสะอาดตาที่ก้าวเดินเข้ามาภายในงาน กลับสามารถสะกดทุกสายตาให้เหลียวมองได้อย่างง่ายดาย เธอสวยพริ้มเพราราวตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่บอบบางน่าทะนุถนอม แต่ในเวลาเดียวกันเธอก็สง่างามและเต็มไปด้วยความเยือกเย็นจนน่าเกรงขามเช่นกัน“คุณพลอย เชิญไปนั่งด้วยกันทางด้านโน้นได้นะครับ” เสียงทุ้มของบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนของพ่อค้าอัญมณีรายใหญ่จากเมืองกาญที่เอ่ยทักขึ้น ไม่ได้ทำให้ดวงหน้าหวานงามงดที่สงบนิ่งแปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย“ขอบคุณสำหรับคำชวน แต่ไม่ดีกว่าค่ะ” เธอเอ่ยตอบเรียบเรื่อยก่อนจะหมุนตัวไปอีกทางทันที โดยไม่คิดจะใส่ใจใบหน้าที่จืดเจือนลงของ
นางร้ายในสายลม สุดดวงใจ 183
การ์ดสีหวานถูกวางลงบนโต๊ะทำงานกว้างที่เต็มไปด้วยแบบร่างเครื่องประดับชุดล่าสุดอย่างเบามือ ทำให้พลอยชมพูปรายตามองซองสีชมพูหวานแหววครู่หนึ่ง ก่อนจะช้อนตามองคนที่แอบเข้ามาในห้องทำงานของเธอโดยไม่ขออนุญาตแล้วเอ่ยถาม“งานแต่งใครอีกละคะ?”“ก็...คนแถวๆนี้หละ พลอยไปเป็นเพื่อนพี่หน่อยนะ” มารุตเอ่ยคล้ายครุ่นคิด ก่อนจะเดินอ้อมโต๊ะทำงานกว้างมาหยุดอยู่ข้างกายของคนตรงหน้า แล้วสวมกอดร่างบอบบางไว้หลวมๆอย่างออดอ้อนตามประสา“ไม่ไปค่ะ” แม้กระหม่อมบางจะเอนอิงพิงร่างหนาของมารุตไว้ด้วยท่าทีสบายๆ แต่ถ้อยคำปฏิเสธที่เอ่ยออกมากลับหนักแน่นและสงบนิ่งจนมารุตพูดไม่ออก“ครั้งที่หกแล้วนะ ใจร้าย!” มารุตแหวเสียงสูง เมื่อถูกปฏิเสธขึ้นหกครั้งในรอบสามเดือนที่ผ่านมา ก่อนจะเงียบเสียงลงเมื่อดวงตาคู่หวานของคนที่อยู่ในอ้อมแขนปรายตามองมาอย่างไม่ชอบใจนัก“ไว้ครั้งที่เจ็ด พลอยจะไปด้วยก็แล้วกันค่ะ” เธอตอบปัด ก่อนจะเริ่มเลือกแบบเครื่องประดับที่วางอยู่บนโต๊ะต่อไป มารุตมองค้อนภรรยาคนงามในทันทีเมื่อรู้สึกถึงลำดับความสำคัญของตนเองที่ลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว แต่เมื่อเห็นคนตรงหน้าเริ่มมีสมาธิกับงานที่ทำ มารุตก็อดไม่ได้ที่จะลอบยิ
นางร้ายในสายลม มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้(เหรอ?) 182
อุณหภูมิที่ลดต่ำลงเพราะเวลาล่วงเลยผ่านเข้ามาในรุ่งสางของวันใหม่ ทำให้คนที่อยู่ในห้วงนิทราอันแสนสุขบนเตียงนอนหนานุ่มจำต้องซุกเข้าหาผ้าห่มผืนหนาอีกเล็กน้อยอย่างต้องการความอบอุ่น มือบอบบางเริ่มควานหาหมอนใบโตที่ตัวเองนำมาใช้แทนหมอนข้างตลอดทั้งค่ำคืนที่ผ่านมาอยู่ครู่ใหญ่ แต่เมื่อไม่พบสิ่งที่ตามหาดวงตากลมหวานที่เต็มไปด้วยความง่วงงุนก็จำต้องลืมขึ้นมาในที่สุด พลอยชมพูอุทานออกมาด้วยความตกใจ เมื่อพบว่ามารุตกำลังนั่งกอดอกมองเธออยู่จากเก้าอี้บุนวมตัวใหญ่ที่เธอเป็นคนมัดเขาไว้เมื่อหลายชั่วโมงก่อน “พี่ลม! ออกมาได้ยั...” ยังไม่ทันจบประโยคคำถาม ริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มก็ถูกปิดจนสนิทด้วยริมฝีปากหนาของคนที่ใช้เวลาพังประตูห้องเก็บของอยู่ค่อนคืนในทันที จุมพิตรับอรุณที่แสนหวานปลุกให้คนที่ยังง่วงงุนตื่นขึ้นจนเต็มตาอย่างง่ายดาย ก่อนความหวานล้ำที่ถูกป้อนมาหาจะแปรเปลี่ยนเป็นการลงทัณฑ์ที่แสนวาบหวามในวินาทีถัดมาอย่างรวดเร็ว“อื้อ เดี๋ยวก่อนค่...” คนที่หลุดออกจากจุมพิตมหาโหดที่แทบจะกระชากวิญญาณให้ปลิดปลิวร้องประท้วงเสียงกระท่อนกระแท่น ก่อนคำประท้วงที่คิดไว้จะเลือนหายไปพร้อมๆกับริมฝีปากหนาที่ประกบลงมาอีกหน
นางร้ายในสายลม มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ (เหรอ?) 181
มารุตลอบถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อคนตรงหน้ายอมคลายอ้อมกอดออกอย่างว่าง่าย แต่ยังไม่ทันได้หายใจหายคอได้คล่อง คนว่าง่ายที่นึกชื่นชมในใจเมื่อครู่ก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อนอนของเขาอย่างรวดเร็ว“เฮ้ย!” มารุตอุทานเสียงสูง ก่อนจะตะปบมือเล็กที่เผลอครู่เดียวก็ปลดกระดุมเสื้อของเขาออกไปจนเหลือแค่สองเม็ดสุดท้ายอย่างรวดเร็ว “พะ...พลอยจะทำอะไร ปลดกระดุมเสื้อพี่ทำไมกัน!”“ก็พี่ลมบอกว่าเสื้อมีแต่ขนหมา” เธอร้องบอกก่อนจะปลดกระดุมสองเม็ดที่เหลือออกอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวแผงอกเปลือยเปล่าที่มีกล้ามท้องเป็นลอนสวยอย่างคนออกกำลังกายสม่ำเสมอก็ปรากฏแก่สายตาอย่างรวดเร็ว“พี่ว่าพลอยน่าจะเมาแล้วละ...ไปนอนดีกว่านะ” มารุตเอ่ยเสียงสั่น ก่อนจะรีบคว้ามือบอบบางที่ไล้ไปตามแผงอกแกร่งของตัวเองคล้ายหลงใหลด้วยความรวดเร็ว เพราะหากปล่อยให้พลอยชมพูลูบคลำไปเรื่อยๆเช่นนี้ คนที่จะขาดใจตายก่อนก็คงไม่พ้นตัวเองแน่ๆ“ไม่ได้เมานะ แค่อยากกอดเฉยๆไม่ได้เหรอ?” คนไม่เมาร้องบอกเสียงหวาน ก่อนจะซุกหน้าลงบนแผงอกแกร่งที่เปลือยเปล่าอย่างออดอ้อน มารุตอยากจะตะโกนก้องออกไปดังๆว่า ‘ไม่ได้!’ เพราะอารมณ์พลุพล่านที่ลัดวงจรอย
นางร้ายในสายลม มีแค่เรื่องนี้...ที่ยอมให้ไม่ได้ (เหรอ?)180
“พี่ลมขา...มาหาพลอยในครัวหน่อยสิคะ” เสียงหวานหยดที่ลอยลมมา ทำให้คนที่กำลังจะเริ่มทำความสะอาดสะดุ้งโหยงขึ้นมาอย่างไร้เหตุผล“...จ้ะ” แม้สัญชาติญาณบางอย่างจะร้องเตือนว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น รวมไปจนถึงน้ำเสียงหวานใสหยดย้อยที่ลอยลมมา...ไม่ใช่เรื่องปกติ! แต่มารุตก็จำต้องขานรับออกไปในที่สุดร่างสูงเดินเข้าไปหาคนที่ขานเรียกอย่างไม่สบายใจนัก ดวงตากลมหวานของพลอยชมพูที่ได้มองสบไปเมื่อตอนหัวค่ำ ทำให้มารุตรับรู้ได้ถึงสัญญาณอันตรายบางอย่างที่ยังหาที่มาที่ไปไม่ได้ ก่อนจะเริ่มทวนคำอีกหนอย่างคนที่หวาดระแวงจนจิตคิดไม่ตก‘...พี่ลมขางั้นเหรอ?’“ชิบ...ย แล้ว!” มารุตสบถเสียงสูงอย่างลืมตัว เมื่อทันทีที่ย่างกรายเข้ามาในครัวแล้วพบว่าร่างบอบบางที่ร้องเรียกเมื่อครู่ กำลังกระดกไวน์ดีกรีแรงขวดใหญ่ที่ตนเองซื้อมาเก็บไว้ในตู้อยู่อย่างสบายอารมณ์ ซ้ำยังมีขวดเปล่าอีกขวดที่กองอยู่ข้างโต๊ะทำอาหารที่แม่ตุ๊กตากระเบื้องเคลือบปีนขึ้นไปนั่งอย่างถือสิทธิ“ช้า! พลอยเรียกไปตั้งหลายวินาทีแล้วนะ” เสียงหวานที่ดูไม่มั่นคงนักเอ่ยตำหนิ ก่อนจะยื่นขวดไวน์ให้คนที่เพิ่งมาถึงในทันที“พี่ก็มาเร็วที่สุดแล้วนะ...” มารุตรับขวดไวน์ที่พร่องไปกว
บางทีคุณอาจจะชอบ
