ความอดทน 48

หลังจากพลอยชมพูเอ่ยล้อเลียนมารุตในวันนั้น หญิงสาวก็พบว่าปฏิกิริยาของชายหนุ่มดูจะเย็นชาและห่างเหินกว่าเก่าหลายเท่าตัว ชนิดที่เรียกได้ว่า หากเธอเลี้ยวซ้ายคนข้างกายก็จะเลี้ยวขวาในทันที ราวกับถูกตั้งโปรแกรมอัตโนมัติไว้ ว่าเขาจะต้องทำอะไรก็ได้ที่เป็นการต่อต้านหรือคัดค้านสิ่งที่เธอคิดหรือทำ

“วันนี้พลอยไปทำงานด้วยนะคะ ไม่อยากขับรถไปเอง” เสียงหวานเอ่ยทัก ขณะเดินออกมาจากห้องนอนของตนเองในตอนเช้า

“ไม่ว่าง ลางานครึ่งวัน...อยากไปก็ไปเองสิ” ปฏิกิริยาตอบโต้ราวกับเครื่องเล่นเสียงที่ถูกบันทึกไว้ตอบกลับทันที

“พี่ลมคิดจะลางานทุกครั้ง ที่พลอยขอติดรถไปทำงานด้วยจริงๆหรอคะ” พลอยชมพูร้องถามเสียงอ่อนใจ พลางกอดอกมองใบหน้าหล่อคมของคนที่นั่งดื่มกาแฟอย่างไม่ทุกข์ร้อนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกเบื่อหน่าย

ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เช่นที่เป็นมาร่วมสองสัปดาห์

“ก็ดีค่ะ! พลอยก็อยากรู้เหมือนกัน ว่าพี่ลมจะมีวันลาเหลือมากแค่ไหนกันเชียว” เสียงหวานที่ติดจะขุ่นเคืองเอ่ยอย่างเอาเรื่อง ก่อนจะหยิบกุญแจรถของตนเองที่ห้อยอยู่ข้างกุญแจรถของมารุตแล้วเดินออกไป

แม้แรกๆเธอจะสนุกกับการนั่งมองพฤติกรรมหมางเมินที่เกิดจากการถูกจับได้ของมารุตมากแค่ไหน แต่เมื่อเขาทำพฤติกรรมเช่นนี้ได้อย่างยาวนานและเสมอต้นเสมอปลาย คนความอดทนต่ำอย่างพลอยชมพูก็เริ่มรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุมได้

สามวันต่อมา...

               หลังการเล่นสงครามประสาทกันมาตลอดระยะเวลาหลายวัน ความหงุดหงิดของพลอยชมพูก็พุ่งทะยานขึ้นไปได้สูงอย่างไม่น่าเชื่อ หากนำความหงุดหงิดของเธอมาเปรียบเทียบกับกราฟแสดงยอดขายที่กำลังนำเสนออยู่ตรงหน้าในตอนนี้ รองประธานสาวมั่นใจมากว่ากำไรความหงุดหงิดของเธอคงพุ่งทะยานขึ้นไปทำสถิติที่สูงที่สุดในรอบปีแน่นอน

“มีวาระพิเศษที่พิงค์ต้องแจ้งให้ทุกคนทราบ ต้องขอโทษด้วยที่ไม่ทันได้แจ้งล่วงหน้า” หลังจากหัวข้อการประชุมสุดท้ายจบลง รองประธานอีกคนที่นั่งอยู่ข้างกายพลอยชมพูก็เอ่ยขึ้น

“เรื่องแรก คอลเล็กชันใหม่ที่กำลังจะเปิดตัวในอีกห้าเดือนข้างหน้า คุณพลอยชมพูจะเป็นคนรับผิดชอบทั้งหมดค่ะ” กะรัตเอ่ยเสียงเรียบ โดยไม่สนใจท่าทีแตกตื่นของรองประธานร่วมอีกคนที่หันมามองตนเองด้วยความงุนงง

“ทั้งหมดเลยเหรอคะ” นฤมลหัวหน้าฝ่ายการตลาดที่มีความอาวุโสที่สุดเอ่ยถามอย่างไม่แน่ใจนัก เพราะถึงแม้ว่าพลอยชมพูจะเป็นรองประธานร่วมและเป็นบุตรสาวของเจ้านายที่รักยิ่ง แต่ประสบการณ์อันน้อยนิดและความเจ้าอารมณ์อันเป็นกิตติศัพท์ของรองประธานคนงาม ก็ทำให้ผู้ที่ต้องร่วมงานด้วยโดยตรงอดถามไม่ได้

“ใช่ค่ะ ยังไงก็ฝากคุณนฤมลให้คำแนะนำด้วย พิงค์เชื่อนะคะ ว่าคุณนฤมลจะเป็นที่ปรึกษาที่ยอดเยี่ยมให้กับพี่พลอยได้...อีกอย่าง เครื่องประดับคอลเล็กชันใหม่ทั้งหมดก็เป็นฝีมือพี่พลอย คงไม่มีใครเหมาะสมไปกว่านี้ จริงไหมคะ” รองประธานคนเก่งเอ่ยเสียงหวาน ก่อนจะคลี่ยิ้มพึงพอใจเมื่อเห็นท่าทีคล้อยตามของทุกคนในห้องประชุม แล้วเอ่ยต่อ

“ส่วนอีกเรื่องวันนี้หัวหน้าฝ่ายออกแบบลาช่วงเช้า พิงค์จะขอแจ้งไปเลยก็แล้วกันค่ะ คุณมารุตจะย้ายมาเป็นผู้ช่วยชั่วคราวของพี่พลอยจนกว่าคอลเล็กชันใหม่ที่เตรียมเปิดตัวจะเสร็จสิ้น”

“แล้วใครจะเป็นหัวหน้าฝ่ายออกแบบครับ” เสียงของศิระหัวหน้าฝ่ายผลิตที่ทำงานเกี่ยวข้องกันโดยตรงเอ่ยถามทันที

“คุณมารุตจะทำทั้งสองหน้าที่ค่ะ ทุกอย่างขอให้เป็นตามนี้ค่ะ”

               หลังจากผู้ร่วมประชุมออกไปจนหมด กะรัตก็คลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นรองประธานร่วมอีกคนยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเคลื่อนไปไหน มีเพียงแววตาขุ่นๆเท่านั้นที่ทอดมองมาอย่างเอาเรื่อง แต่สิ่งนั้นก็ไม่ได้ทำให้รองประธานสาวใส่ใจแม้แต่น้อย และยังไม่ทันได้เอ่ยสิ่งใดใครอีกคนที่ได้รับผลจากการตัดสินใจของเธอ ก็เปิดประตูห้องประชุมเข้ามาราวกับพายุ

“ไอ้พิงค์ นี่มันเรื่องอะไรกัน!” มารุตที่เพิ่งได้รับรู้เรื่องราวการโยกย้ายตำแหน่งที่ไม่ได้รับแจ้งล่วงหน้าเอ่ยถามเสียงขุ่น ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นตุ๊กตากระเบื้องเคลือบที่ตนเองพยายามหลบหน้านั่งอยู่ด้วย

“ลืมง่ายจริง ความจำพี่ลมสั้นกว่าปลาทองอีกนะคะ” กะรัตเอ่ยเรียบๆ ไม่ยินดียินร้ายกับท่าทีราวจะขาดใจตายของรุ่นพี่คนสนิท

“ลืม? ลืมบ้าอะไรของแก” มารุตเอ่ยถามเสียงขุ่น

“สัญญาต้องเป็นสัญญาค่ะ ในเมื่อเครื่องประดับทั้งหมดในคอลเล็กชันล่าสุดที่กำลังจะเปิดตัวเป็นฝีมือพี่พลอย พี่ลมก็ต้องยอมรับตามนั้น” เธอทวงสัญญาเสียงหวาน ก่อนจะเก็บแท็บเล็ตคู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะแนบบอกแล้วเดินออกไปทันที ปล่อยให้ห้องประชุมกว้างเหลือเพียงคนสองคนและสภาวะสุญญากาศเท่านั้น

“จะไปไหนคะ? พี่ลมคิดจะเงียบแบบนี้ไปอีกนานเท่าไร” หลังจากเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่ามารุตหันหลังกลับเพื่อเปิดประตูออกไปพลอยชมพูก็เอ่ยขึ้นทันที

“ไปทำงาน” มารุตตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเจ้านายคนใหม่แม้แต่น้อย

               พลอยชมพูมองแผ่นหลังกว้างที่หายลับไปจากสายตาด้วยความขุ่นเคือง น้องสาวของเธอเป็นคนฉลาดเช่นนี้เสมอ ทางเลือกที่กะรัตเอ่ยในการประชุมเมื่อครู่ไม่ใช่ว่าเธอจะปฏิเสธไม่ได้ แต่หากเธอปฏิเสธ ก็เท่ากับเธอจะสูญเสียโอกาสที่ได้อยู่ใกล้มารุตไปด้วย ซึ่งน้องสาวของเธอย่อมรู้ดีว่าเธอไม่มีวันยอม