โรคใจสลาย 76

“...เมื่อเช้าใครไปรับมาทำงาน” สุดท้ายความสงสัยที่มีมากเกินกว่าที่เก็บกดไว้ภายใน ก็ทำให้มารุตเอ่ยออกมาในที่สุด

“หืม? เมื่อกี้พี่ลมว่ายังไงนะคะ” คนที่เริ่มมีสมาธิกับงานตรงหน้าเอ่ยถามกลับทั้งที่ยังจดจ่ออยู่กับเอกสารตรงหน้า

“ไม่มีอะไร...ถ้าไม่ได้ยินก็แล้วไป”

“เมื่อเช้าพี่กันต์แวะมารับค่ะ จะว่าไปพี่เขาน่ารักมากนะคะ มีน้ำใจ แถมยังนิสัยดีด้วย” เธอเอ่ยตอบตามจริง ขณะใช้ดินสอแท่งโปรดขีดเน้นข้อความสำคัญบนหน้ากระดาษที่อ่านอยู่ เพื่อใช้ประกอบข้อมูลสำหรับการประชุมในช่วงบ่าย

“จะบอกว่าผมไม่มีน้ำใจ แล้วก็นิสัยไม่ดีงั้นสิ!” มารุตที่ก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่จนถึงเมื่อครู่ เงยหน้าขึ้นมองทันทีพลางเอ่ยถามเสียงขุ่น

“ทำไมถึงคิดแบบนั้นคะ พี่ลมอาจจะปากจัดไปบ้างแต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนนิสัยไม่ดีเมื่อไรกัน” เธอตอบเรียบเรื่อยอย่างไม่ใส่ใจ ขณะหยิบแฟ้มอีกอันที่อยู่ข้างกันขึ้นมาเปิดอ่านรายละเอียดเพื่อใช้เปรียบเทียบข้อมูลกับเอกสารต้นฉบับ

“คุณกำลังด่าผมอยู่หรือเปล่าเนี่ย?”คนที่อารมณ์ไม่คงที่ตั้งแต่เช้าเอ่ยถามเสียงขุ่น รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพาลเพโลอย่างไร้เหตุผล

“เปล่าหรอกค่ะ พลอยแค่พูดไปตามที่คิดเฉยๆ” เธอตอบกลับเรียบๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบดวงตาคู่คมของผู้ช่วยคนเก่งแล้วเอ่ยต่อ “แล้วอยากรู้ไหมคะ ว่าตอนนี้พลอยคิดอะไรอยู่”

“คิดอะไร?” คนขี้หงุดหงิดเอ่ยถามเสียงกระด้าง ยิ่งเห็นดวงตากลมหวานที่ไร้อารมณ์ใดๆในดวงตา มารุตก็ยิ่งรู้สึกขุ่นใจขึ้นมาอย่างไร้เห็นผล

“คิดว่า...พี่ลมกำลังหึงพลอย ละมั้งคะ” คำพูดเรียบๆที่ติดจะขำขันเอ่ยออกมา  ก่อนดวงหน้าหวานที่ละความสนใจจากงานตรงหน้า แล้วท้าวคางมองคนที่นั่งอยู่ห่างออกไปยิ้มๆ

“อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย! หึงบ้าหึงบออะไรกัน” มารุตดีดตัวลุกจากโซฟาตัวกว้างที่นั่งอยู่อย่างรวดเร็วราวกับติดสปริง จนเอกสารมากมายที่วางอยู่อย่างไร้ระเบียบตกกระจัดกระจายเต็มพื้น ใบหน้าคมเข้มขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างง่ายดายจนคนที่นั่งมองอยู่ต้องเลิกคิ้วสวยได้รูปขึ้นด้วยความประหลาดใจ

“อือหื้อ? ตกใจจนหน้าแดงเลยนะคะ พลอยแค่ล้อเล่นเองค่ะ” คนล้อเล่นบอกกลั้วหัวเราะ พลางถอนใจแล้วพูดต่อ “พลอยไม่กล้าคิดเข้าข้างตัวเองขนาดนั้นหรอกค่ะ พลอยรู้ตัวดี ว่าพี่เกลียดพลอยมากแค่ไหน”

“...อย่ามาทำเป็นรู้ดีหน่อยเลย” มารุตบอกเสียงขุ่น ขณะก้มเก็บเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นด้วยความหงุดหงิด

“พลอยขอโทษนะคะ ที่ทำให้พี่ลมลำบากขนาดนี้” พลอยชมพูเอ่ยเสียงหวาน ขณะนั่งมองร่างสูงที่กำลังง่วนอยู่กับเอกสารมากมายตรงหน้า

เห็นแล้วก็อดสงสารไม่ได้

ทุกอย่างเป็นเพราะความเอาแต่ใจที่ไร้ขอบเขตของเธอจึงทำให้มารุตต้องทำงานหนักขึ้นเป็นสองเท่าเช่นนี้  ชายหนุ่มต้องทำงานมากมายอยู่จนดึกดื่นค่อนคืนเกือบทุกวันก็เพราะถูกย้ายมาเป็นผู้ช่วยส่วนตัวของเธอ ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่รู้ แต่เพราะรู้ดีจึงทั้งซึ้งใจและเสียใจ ที่เมื่อก่อนเธอนึกถึงแต่ความรู้สึกของตัวเองจนทำให้คนรอบข้างลำบากมานับครั้งไม่ถ้วน

“รู้ตัวด้วยเหรอ? ว่าทำให้คนอื่นลำบาก ถ้ารู้ก็หัดปรับปรุงตัวซะบ้าง”

“นั่นสินะคะ พลอยจะพยายามปรับปรุงตัว...เพราะแบบนั้นพี่ลมช่วยทนอีกหน่อยนะคะ อีกแค่สองสามเดือนพี่ก็ไม่ต้องเห็นหน้าพลอยแล้ว พอเราหย่ากันพี่ลมก็จะไม่ต้องทำงานหนักขนาดนี้อีกแล้ว” พลอยชมพูเอ่ยตามความคิด

“...คิดได้แบบนั้นก็ดี คนอื่นจะได้ไม่ต้องลำบาก” คนฟังชะงักไปชั่วขณะ ไม่เข้าใจตัวเองสักนิดว่าทำไมถึงรู้สึกวูบโหวงลึกๆเมื่อได้ยินประโยคเมื่อครู่ของพลอยชมพู แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะตอบโต้คำพูดของเธอไปตามนิสัยที่เคยเป็นมา

บางครั้งเวลาก็เดินเร็วจนน่าใจหาย

หรือบางที อาจเพราะเวลาคือสิ่งที่ไม่เคยหยุดเดินก็เป็นได้